Alice Lewis - Your Dreams Are Mine (2015)

Dag twee in de verkenning van het Kwaidan label van Nouvelle Vague oprichter / producer Marc Collin. De man die een fijne harem heeft van Elektronische acts rond sensuele zangeressen die soms ook een beetje donker uit de hoek kunnen komen. Via dit label dus veel releases die zweven tussen Synthpop / New Wave met uitstapjes naar Electro en Wereld muziek.

Dit album van Alice Lewis gaat veel meer richting tragere Elektronische Pop en de eerste 3 nummers zijn om te smullen. De opener Where Do We Go Now had van Goldfrapp kunnen zijn, bezwerend trage synths met een vleugje Ennio. Het tempo gaat omhoog in Ignorance Is Bliss en de Elektro registers worden in het refrein opgetrokken, ook deze klinkt als iets van Goldfrapp. Meteen favoriet. Let It Fall is trager en wat Jazzier a la Matt Bianco en eerder Thomas Dolby dan Gary Numan. De overgang naar en intro van Perfect Stranger is iets minder maar de refreinen druipen af van de dansbare 80s Elektro denk aan een nummer van The Korgis. Het nummer lijkt wel nog niet 100% uitgewerkt met dat bijna abrupte einde. Interlude 1 is een vreemde eend met echoënde gitaar die op een onzuivere mono-cassettetape is opgenomen. Het album lijkt dus niet geheel homogeen maar echt storend is het niet. Ook Haunted Memories klinkt als iets wat nog niet helemaal af is, maar is verder wel leuk.

Nothing I Could Say opent als een ElectroClash nummer van Ladytron dat dan iets poppier wordt. Bellbuoy opent prachtig als een ballad of een slaapliedje en de stem van Alice Lewis zit vol op de voorgrond, jammer genoeg is niet alles zuiver maar gelukkig niet storend. Voorlopig mijn tweede favoriet. Jammer dat orgeltje in het bruggetje dat neigt naar fluit/klarinet niet een echte fluit/klarinet is of een beter orgeltje. Wel mooi die enkele gitaarnoten die er doorheen prikken. Met Crossing The River gaat het verder met een etno-Afrikaans-achtig slaapliedje met natuurgeluiden. Eigenlijk ook een interlude. The Drought doet me een denken aan iets maar ik kan er nu niet op komen: Lamb? Goldfrapp? Interlude 2 klinkt als door Ennio Morricone geïnspireerd op analoge synths. The Statue is dromerig en ver weg van de Elektro in de eerste helft van dit album.

Zo is dit album een mix van twee werelden. Ik zou zeggen dat men 2 EP's heeft samengevoegd tot een album en dat is dus wel jammer. Beide delen smaken naar meer maar je krijgt dus 2 voorgerechten en niet een complete maaltijd. Toch is dit me 4* waard, Marc weet ze wel uit te kiezen. Dit album vind ik iets leuker dan La Féline - Adieu L'enfance van gisteren maar het ontloopt elkaar niet veel.