FM - Indiscreet 30 (2016)

Geweldig album. Gelijk weer gekocht na verschijnen.

Ja, het album 'an sich' (de originele versie uit '86 dus) is geweldig, vind ik ook.

Tja, typisch zo'n plaatje waarvan ik denk: was dat nou nodig? Het debuutalbum uit '86 is voor mij een redelijk onverwoestbare klassieker in het AOR-genre. Alles valt op z'n plaats op dit plaatje, ook productioneel. Dus moet je dat 30 jaar na dato nog eens overdoen?
FM vond zelf van wel, kennelijk. Het moet gezegd: qua arrangementen en uitvoering houden ze zich keurig aan het origineel, dus in die zin worden er geen wandaden gepleegd. Maar kennelijk vonden ze de productie van 1986 wat te iel klinken voor hedendaagse normen en dus is alles net wat heftiger aangezet: iets meer 'crunchy' gitaren met name, en een vollere mix.

En juist daar wringt wat mij betreft de schoen, want dit plaatje lijdt onder hetzelfde euvel waar praktisch alle Frontiers-releases last van hebben: die opgepompte mix, minder ruimtelijk en minder genuanceerd. Het lijkt wel of alle knoppen van het mengpaneel omhoog gegooid zijn, waardoor de afzonderlijke instrumenten moeten 'vechten' om een plekje in het geluidsbeeld en er een te drukke, 'platte' mix ontstaat, die veel minder ademt dan het origineel.

Nou ben ik een liefhebber van producties uit de jaren zeventig en tachtig, die naar de smaak van sommigen wat te dun klinken, dus deze nieuwe versie zal wisselende reacties oproepen. Ik beschouw het als een slachtoffer van de 'loudness war', een ander zal het juist helemaal up-to-date vinden.

De bonustracks zijn wisselvallig: er is een ge-update versie van de losse single Let love be the leader, die rond dezelfde tijd als Indiscreet verscheen, en een cover van Ozzy Osbourne's Shot in the dark (waar Chris en Steve Overland aan meeschreven in de tijd dat ze nog in Wildlife zaten, de voorloper van FM) en enkele nieuwe nummers, die meer aansluiten bij het hedendaagse, meer bluesy FM-geluid. Die passen dus niet allemaal even goed bij de Indiscreet-nummers, al zijn ze door de bank genomen niet onaardig.

Een groot pluspunt vind ik dan weer dat de stem van Steve Overland vrijwel niets aan kracht heeft ingeboet, de man zingt nog steeds fantastisch. Wel zingt-ie de meeste nummers in een lager register, waardoor het geheel wat donkerder klinkt. Het had dus allemaal veel erger kunnen uitpakken. Maar toch concludeer ik dat deze release eerder afbreuk doet aan het origineel dan dat het iets toevoegt.

De oorspronkelijke opname heb ik nooit gehoord (in de jaren 80 was ik niet echt een AOR-liefhebber, soms zelfs een hater ) dus kan ik niet vergelijken. Misschien zoek ik het origineel wel eens op. Maar de charme van producties uit die tijd hangt dikwijls samen met nostalgie. Veel kans dus dat mijn voorkeur naar Indiscreet 30 zou uitgaan omdat ik het album zo heb leren kennen.

De kritiek op producties van Frontiers Records (of grofweg alle moderne producties) deel ik. Al wil ik toch de kanttekening maken dat we in de jaren 80 ook niet tevreden waren. Hardrock maar vooral metal klonk vaak vreselijk waardoor de muziek niet tot haar recht kwam.