Manic Street Preachers - Gold Against the Soul (1993)

Zoals eigenlijk elk manics-album (behalve Eveything must go)wereldnummers, maar over het geheel veel te wisselvallig.

Sleepflower is toch wel een van het beste nummers en Nostalgic Pushead hakt er ook lekker in. Enige echt mindere nummer vind ik Yourself. Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde werd ik behoorlijk overdonderd, maar The Holy Bible blijft toch hun meesterwerk.

Is dit hun eerste dan? Want van dit album heb ik nog nooit gehoord...

Nope - hun tweede. Het debuut was Generation Terrorists

Aha. Politieke statements van bij het begin blijkbaar . I like it. Kun je het album vergelijken met hun latere werk?

Hmm - ik vind die eerste drie albums (dus tot The Holy Bible ) wel iets een "harder" geluid hebben (alhoewel de "tragere" nummers op die drie eerste albums wel aansluiting vinden bij de latere Manics).

De latere Manics gaan meer de melancholische kant op (ik denk toch dat ik de latere prefereer), dat leuzen schreeuwen maakt wel indruk op het eerste gehoor, daarna heb je zoiets van: Leuk, maar weten jullie eigenlijk wel waar jullie het over hebben? (Billy Bragg wou ooit een debat aangaan met de Manics omtrent socialisme, de Manics weigerden - dit alles is beter bekend als het "toilet"-incident ).

Met deze kanttekening dat ik The Holy Bible danig grotesk vind, dat-ie automatisch terug in mijn smaak valt

Dat Billy Bragg-verhaal was wel ten tijde van het latere werk (rond de tijd van This Is My Truth wellicht), wellicht waren ze een jaar of 5 eerder wel de discussie aangegaan, al was het maar omdat Richey er toen nog net bij zat.

Ouder werk hangt misschien wel met slogans aan elkaar, volgens mij hebben ze wel een redelijk idee waar ze het over hebben. De meeste lui vna de Manics hebben wel 1 of 2 universitaire studies gedaan (niet dat dat altijd wat zegt, overigens ) en zijn aardig belezen.

Kan nog steeds zijn dat Billy Bragg ze kansloos in de hoek zet tijdens een debat, maar ook met die gedachte in het achterhoofd luister ik nog steeds graag naar deze plaat. En The Holy Bible.

Dat vind ik juist een beter nummer van dit album. Mijn favoriet is La Tristesse Durera omdat het zowel lekker ritmisch als melodieus is.

dit is hun derde album, de allereeste was tortured genius

Haha, die tellen we niet!

Opnieuw nog wat wisselvallig. yourself en tourette zijn wat zwakker, en ook de titeltrack gold against the soul is wat teveel middelmaat.

sleepflower is wel een hele goeie opener, de singles from despair to where & la tristessa durera tonen al goed de gespleten persoonlijkheid van The manics (meer rocknummers vs meer melancholica)... persoonlijke favoriet is roses in the hospital, maar ik kan nog altijd niet geloven dat er hier een alternatieve radiovriendelijke versie van gemaakt werd (waar het refrein 'we don't want your fucking love' vervangen werd door 'roses in the hospital').

Dit is wel degerlijk het tweede album van de Manic Street Preachers, MissManics. 'Tortured Genius' was een door de band zelf samengestelde demotape met live tracks en demo opnames (van zeer slechte geluidskwaliteit), en dus geen volwaardig (studio) album. Er is echter wel een bootleg CD van uitgebracht. Deze bevat echter ook tracks van de periode 1992-1994, de periode van 'Generation Terrorists' t/m ongeveer 'The Holy Bible'. 'Generation Terrorists' is dus het debuut album, en 'Gold Against The Soul' is dus wel degerlijk het twee album van de Manic Street Preachers.

Inderdaad een wat wisselvallig album. 'Sleep Flower', 'From Despair To Where', 'La Tristesse Durera', 'Life Becoming A Landslide' en 'Roses In The Hospital' zijn wereldnummers, de rest is toch duidelijk minder. Het lijkt wel alsof ze op dit album 'grungier', en minder punk wilden klinken. Het is ook inderdaad zo dat ze met dit album door wilden breken in Amerika, waar toen grunge erg populair was.

De eerste 5 nummers plus Roses in the Hospital zijn geweldig, de rest is inderdaad zoals eerder gezegd duidelijk minder.

De minste plaat van the Manics. Gold Against The Soul komt bij mij weinig uit de platenkast. En toch is het allemaal zo slecht nog niet, maar er had wel meer ingezeten. Jammer!

Erg goede cd en een hele stap voorwaarts t.o.v. Generation Terrorists. Ik ben benieuwd hoe the holy bible klinkt...

Met zo'n nickname moet je die haast wel bevallen.

Die slogans en politieke statements van de beginperiode neem ik voor lief.
Komt bij mij over als de yuppie punkers.
Tegen bont, maar wel vooraan zitten bij modeshows.
Zo'n houding.
Maar wel lekkere muziek.
De gemeende diepgang is voor mijn gevoel meer gekomen nadat Richey verdween.
Bij hem was het wel allemaal gemeend, en blijkbaar kwam de rest van de band er helaas te laat achter.
Feit is dat ze hoe dan ook altijd respectvol naar hem zijn geweest; zelfs jaren na zijn schijnbare geslaagde zelfmoordpoging.

Deze tweede plaat van Manic Street Preachers is consistenter dan hun eerste. Dit komt vooral doordat het aantal nummers een stuk behapbaarder is geworden. Daarnaast klinkt de band een stuk melodieuzer dan op het debuut. Met name de eerste helft van "Gold Against the Soul" is erg sterk. Daarna zakt het wel een beetje in. Het geluid wordt wat steviger en dan sluipt het gevaar van eentonigheid. Ook ontbreekt een song van het kaliber "Motorcycle Emptiness". Maar desondanks is deze opvolger van hun debuut een onderhoudende plaat.

Nog steeds n lekker album niks mis mee..over het algemeen wordt deze laag gewaardeerd..jammer wel. Zitten lekkere rockers bij..gevaar is dat t soms op elkaar begint te lijken..weinig afwisseling in geluid.. Zeker niet hun beste..verre van hun slechtste..

Prima opvolger die ik te weinig heb gedraaid naar het blijkt . In deze periode kwam er best veel van mijn gading uit en kocht ik vaak stapels om mee te nemen offshore. Ik had ook een platenhandelaar die ongeveer wel wist wat van mijn gading was en eigenlijk al bij voorbaat stapeltjes aanmaakte waarvan hij wist dat dat mij wel ging aanstaan. Deze is wat ondergesneeuwd , maar deze week regelmatig voorbij gekomen. En naar volle tevredenheid. 3 en halve ster met kans op verhoging

Ik was iets te streng...topalbum

Eerste helft is wel top, tweede helft vind ik, op Roses na, niet veel aan. Maar al eeuwen niet gehoord moet ik zeggen.

Nostalgic Pushead is wel een fave van me en wat een heerlijke afsluiter ook!

Ik zal hem nog eens draaien