Max Roach Quartet - Speak, Brother, Speak! (1963)

Live album met 2 lange composities van Max Roach zelf. Hij eist zoals het hoort de meeste aandacht op en dat is nooit iets slechts bij deze meesterdrummer. Ook op dit album laat hij weer fantastische dingen horen, maar speelt hij ook heel dienstbaar als de aandacht op een andere muzikant gevestigd is. Als een jazz nummer 25:00 of 20:30 minuten duurt weet je eigenlijk al dat er veel gesoleerd zal worden en in 1963 schoten die solo's vaak al behoorlijk de free jazz kant op. Dat valt hier nog alleszins mee, het vliegt negens uit de bocht, maar het fijne van deze plaat is dat de solo's verzorgd worden door tenor saxofonist Clifford Jordan, pianist Mal Waldron, bassist Eddie Khan en drummer Max Roach. Drie van de vier zijn favorieten van me en ken ik als uitmuntende muzikanten op hun instrument, dus dat zit helemaal snor. Ook Eddie Khan, die bij mij niet direct een belletje doet rinkelen, krijgt enige ruimte om te soleren, maar gelukkig duren die niet te lang, want van bas solo's loop ik zelden warm. De rest van de band lijkt voor mijn gevoel dan altijd even naar buiten te gaan om een sigaretje te roken. Toch een heel mooie beoordeling voor deze niet essentiële, maar wel prima live registratie.

Zit 'm vanavond weer eens met open mond te beluisteren. Wat een allejezus lekkere live plaat is dit toch. Die laatste 5 minuten van Speak, Brother, Speak. Wat Max hier op drums laat horen is gewoon buitenaards. Halfje erbij hoor.