Hannah Epperson - Upsweep (2016)

Hannah Epperson heeft voor haar laatste release twee alter ego's bedacht die het album in tweeën splitsen. In het eerste deel is het alter ego 'Amelia' die de eerste 5 nummer uitvoeren in een door Pop gedomineerde stijl.

Na een mini-intermezzo van enkele woorden gesproken door een dame op leeftijd volgt de tweede helft. Hier worden dezelfde 5 nummers nu door haar andere alter ego 'Iris' uitgevoerd en zijn NeoKlassiek van aard.

De eerste keer dat ik dit album hoorde beseft ik niet eens dat dezelfde nummers voorbij kwamen, wellicht moet je ze daar veel vaker voor horen. Was in elk geval totaal niet storend, ook de Pop(py) versies hebben genoeg elementen uit het NeoKlassieke genre zoals violen maar er zit wat Jazz invloeden bij en wat elektronische elementen plus wordt er percussief ook het één en ander aan sfeer gedaan. Het sluit dus mooi op elkaar aan.

Dat had ik ook, E-Clect-Eddy,
Niet zo raar als iemand hetzelfde nummer zo verschillend opneemt. Inmiddels hoor ik het wel, maar dat was pas nadat ik er over las en serieuzer ging luisteren naar het album.

Upsweep is een prachtig album. De twee kanten geven aan wat een artiest met een nummer kan doen. Het eerste deel, Amelia, is electronisch, met veel loops en atmospherische geluiden gemaakt. Het tweede, Iris, is akoestisch. In beide delen krast de viool van Hannah Epperson er lustig op los. Denk Papa John Creech in de Airplane en Starship.

Qua sfeer doet het eerste deel me heel erg aan Peter Gabriels werk denken, maar dan zonder de financiële mogelijkheden en Kate Bush vanaf haar vierde album. Ritmisch, vervreemdend, beurtelings afstotend en aantrekkend. Eppersons stem is licht, zoals Amber Arcades. Ze speelt ook met de luisteraar. Waar ik een grote ontlading verwacht gezien de opbouw van het voorgaande, komen er enkel belletjes. Op mijn hoede luister ik verder. Wat volgt er nu?

Hoe meer ik naar Upsweep luister, hoe meer ik me tot het album voel aangetrokken. Deels gefacineerd, deels totaal geboeid. Het is een album dat vele luisterbeurten verdiend, waardoor de relatie al snel verdiept en blijvend wordt. Aanrader noemen ze dat.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hannah Epperson - Upsweep - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Upsweep van Hannah Epperson heeft het me de laatste weken zeker niet makkelijk gemaakt, maar wanneer je eenmaal bent gegrepen door de bijzondere songs van de muzikante uit Vancouver, wil je alle geheimen in haar muziek ontrafelen.

Upsweep is een plaat die bestaat uit twee delen, die allebei uit vijf songs bestaan. Het zijn twee keer dezelfde vijf songs, maar daar kwam ik eerlijk gezegd pas achter toen ik het hoesje na afloop bestudeerde.

Het eerste deel van de plaat is gekoppeld aan de naam Amelia en is het toegankelijke en meer pop-georiënteerde deel van de plaat. Het woord toegankelijk moet je direct met een flinke korrel zout nemen, want Hannah Epperson maakt op Upsweep muziek die verre van alledaags en hierdoor ook zeker niet altijd even toegankelijk is.

Het eerste deel van de plaat valt op door mooie fluisterzachte vocalen, die worden omgeven door een opvallend speelse en avontuurlijke instrumentatie. Het is een instrumentatie waarin bijzondere ritmes domineren. De ruimte die wordt opengelaten door de vaak triphop achtige ritmes, wordt sober of zelfs bijna minimalistisch ingekleurd door elektronica, strijkers en allerlei bijzondere geluiden.

Het geeft de songs van Hannah Epperson een bijzonder geluid, dat in eerste instantie vooral intrigeert, maar dat na enige gewenning ook steeds meer vermaakt en betovert. Heel af en toe zijn de songs van Hannah Epperson bijna hitgevoelig, maar het experiment is nooit ver weg.

Door de bijzondere klanken en dit experiment lijkt Hannah Epperson in eerste instantie wat van de hak op de tak te springen, maar wanneer je de plaat wat vaker hebt gehoord valt er veel op zijn plek.

Na 5 songs zit het deel van Amelia er op en is het, na een kort gesproken intermezzo, de beurt aan Iris. Vervolgens komen de eerste vijf songs nog eens voorbij, maar dan in een totaal ander jasje. De instrumentatie doet dit keer zeer klassiek aan met een hoofdrol voor violen, terwijl de opvallende ritmes ontbreken. Het maakt de songs van Hannah Epperson breekbaarder en indringender.

Het tweede deel van de plaat wist mij direct te verleiden en is me nog steeds dierbaarder dan het eerste deel, al ga ik dit eerste deel wel steeds meer waarderen en lijkt het er op dat de dynamiek en het avontuur op het eerste deel van de plaat bijdragen aan de schoonheid van het tweede deel.

Hannah Epperson heeft met Upsweep een hele mooie en bijzondere plaat gemaakt en het is helaas een plaat die tot dusver veel te weinig aandacht heeft gekregen. Een ieder die de moeite neemt om deze plaat te beluisteren zal echter snel met me eens zijn dat Hannah Epperson een plaat heeft gemaakt die echt alle aandacht verdient. Erwin Zijleman