Sumerlands - Sumerlands (2016)

Oh wat een fijne plaat is dit. The Seventh Seal begint met een riff die aan 'Ain't Talkin' 'Bout Love' doet denken (een beetje boel zelfs) en dat is voor mij alleen maar een pluspunt. Het enorm zware en logge gitaargeluid is een belevenis op zich. De bijpassende drumsound lijkt zo uit de jaren '80 te zijn weggelopen, nee deze heren hebben de woorden ' subtiel' en 'nuance' niet meegenomen in de laatste bandbespreking. The Guardian is pure Black Sabbath porno (met Ozzy!) en het stuwende Timelash, met weer die gitaarmuur en die Put van Vrouw Holle echo op de zang duwt je voort naar het vlotte Blind. Op de een of andere manier doet het gitaargeluid me denken aan Savatage ten tijde van the Hall of the Mountain King. Het prachtige Haunted Forever is ook een echte jaren '80 kraker, eigenlijk pas draaien als de dagen echt korter worden en je een warm haardvuur-achtige sfeer nodig hebt om warm te worden.
Spiral Infinate is een vlotte voortzetting en vormt een brug naar Lost My Mind, een mooi melodieus nummer. Afsluiter Sumerlands (we hebben er weer eentje: band, plaat en nummer met dezelfde titel) is een instrumentale sfeerschets. En dat is misschien wel even fijn, rustig bijkomen van het geweld. Voor mij een bijna nostalgische ervaring.

En dan is het op, na 32 minuten! Geen nood, met zo'n speelduur kun je de plaat gewoon nog een keer luisteren.
Te beluisteren (en te koop) op de bands Bandcamp pagina.

Deze plaat heb ik pas vorige week ontdekt. Damn...wat een magie!
Ik word terug geslingerd in de tijd. Het geheel heeft qua sfeer veel weg van doombands als Pentagram en Count Raven. Muzikaal gezien lijkt het erg op Queensryche, vroegere Ozzy Osbourne en net als Thenop zegt, Savatage.
Favorieten zijn moeilijk aan te wijzen, alle nummers hebben iets speciaals.

​I​n een interview met Arthur Rizk, een van de twee gitaristen van Sumerlands, las ik dat hij Jake E. Lee tot een van z'n inspiratiebronnen rekent. Dat is op dit album goed te horen. Zanger ​Phil Swanson klinkt bovendien als een kopie van Ozzy Osbourne (hoewel hij iets lager zingt) en dat maakt dat Sumerlands soms klinkt als de opvolger van Bark at the Moon.
Sumerlands probeert op dit album dus geen nieuwe gebieden in de metalwereld te ontdekken, maar blijft op het bekende terrein van de (Amerikaanse) heavy metal van de jaren '80. Ik had hier en daar ​ee​rder al juichende recensies over dit album gelezen, maar het album toch ​l​inks laten liggen​ omdat ik ellenlange nummers met gillende zang verwachtte​.​ Dat is hier echter niet te vinden. Ik had dit album veel eerder een kans moeten geven, want Sumerlands is wat mij betreft zo goed, dat ​het hoog in mijn top-10 van 2016 gaat eindigen​...
Met The Seventh Seal, The Guardian en vooral Blind ​weet Sumerlands me altijd in een uitstekende stemming te brengen, maar helaas eindigt het album toch een beetje in mineur: afsluiter Sumerlands, een instrumentaal nummer met slechts synthesizers en hier en daar wat drums, voegt niks toe. De band heeft het vast als sfeervolle afsluiter toegevoegd, maar het past slecht bij de stemming die de rest van het album uitstraalt. Gelukkig weegt dit minpuntje bij lange na niet op tegen de sterke punten.

Via via op dit schijfje gewezen en je wordt teruggeworpen naar de jaren 80. Het is alsof je Ozzy een octaaf lager hoort zingen.
De muziek ademt in alles traditionele heavy metal, is meeslepend en moet het hebben van melodieën die doordesemd zijn met gitaarsolo's. Precies zoals een metalfan het medio jaren 80 voorgeschoteld zou willen krijgen.
De invloeden zoals die bij bovenstaande reacties staan beschreven kan ik alleen maar beamen.
Hoewel er wel paar zaken zijn die minder zijn - zo staat de zang wat achter in de mix en dat maakt het allemaal wat afstandelijker - steken de songs stuk voor stuk solide in elkaar.
De instrumentale afsluiter vind ik trouwens wel wat hebben, het is een ode aan de synthesizer, het instrument, zo dominant in de jaren 80, waar men mee een creepy sfeertje mee weten te creëren.

Matig album.