The Marcus King Band - The Marcus King Band (2016)

Tweede album van de band rond Marcus King, die al in het voorprogramma stond van de Foo Fighters en Gov’t Mule. Licht psychedelische blues rock met een southern tint oemen ze hun eigen muziek. Van de zeskoppige band komt een vol geluid met afwisselend meerdere instrumenten; piano, orgel, trompet, saxofoon, trombone en uiteraard bass en drums. Daarnaast een soulvolle licht rauwe stem van de nog jonge Marcus met bijpassend gitaargeluid.

Na beluistering van het hele album hebben mijn oren en hersenen kort rust nodig, want er zitten maar een paar rustige nummers tussen. De muziek is echter gevoelsvol en is een plezier om naar te luisteren met invloeden uit jazz, blues, psychedelica en progrock die op een fijne manier worden gecombineerd. De band is goed op elkaar ingespeeld en de composities zijn strak, waardoor er geen waas van geluid ontstaat. De band heeft hierdoor ook een eigen geluid. Het album swingt alle kanten op met een bepaalde groove en funky inslag. Geen album voor beginnende luisteraars denk ik. Onwaarschijnlijke muziek van een jonge band met een even zo jonge frontman.

De band tourt op dit moment door Amerika, maar doet binnenkort ook Europa aan en gaat daar alle grote muzieksteden (Berlijn, Londen, Parijs etc.) langs. Ze doen naast deze grote steden ook Nederland aan op de rhytm & blues night in Groningen eind april. Wellicht dat ze daardoor hier meer bekendheid gaan genieten. Hoe dan ook, hier kunnen we waarschijnlijk nog meer van verwachten in de toekomst.

Favoriete nummers; Devil's Land, Rita is Gone, Self-Hatred, Plant Your Corn Early, Thespian Espionage, Virginia.

Mindere nummers; Radio Soldier, Guitar in My Hands, Sorry Bout Your Lover

Radio Soldier schaar ik juist onder het betere werk op deze plaat, dat is gewoon R&B met bluesrock. Wel een buitenbeentje in de lijn van de rest van de plaat, dat wel. Die intro, doet in de verte wel iets denken aan Survivor van Destiny's Child.

Maar die zanger, als je eerst zijn stem hoort en je ziet later zijn voorkomen, je verwacht het niet.

Stuk minder dan de volgende plaat

Ouderwets aandoende soulbluesrock ofzoiets. Het is een beetje van alles, maar het is vooral heel erg gewoon zichzelf. Goede band, dat me wat doet denken aan Derek Trucks Band en recent Trucks Tedeschi Band.

Te gek dat Warren Haynes en tevens Derek Trucks ook meedoen hier.

Hoezo 'een stuk' minder? Hun volgende plaat Carolina Confessions is de bekendste, maar deze voorganger doet daar toch niet bepaald voor onder vind ik. Sterker nog, ik zat me net af te vragen welk album ik beter vind.