Humble Pie - Go for the Throat (1981)

Teenage Anxiety blijft een wereldnummer.

Vreselijke hoes, maar de versie van Tin Solder is om te smullen!

Op All Music krijgt deze onbegrijpelijk slechts één ster. Ik vind dit een heerlijke verzameling ruige nummers. De hoes is echt jaren 80 fout.

Steve Marriott! Altijd goed. Gewèldige strot. Vet gitaarwerk. Laatste stuiptrekking van zijn band Humble Pie. Samen met drummer en bondgenoot Jerry Shirley. Plus 2 gastmuzikanten die het niet onaardig doen. Vette rock productie van Gary Lyons. Net weer ff gedraaid. Gewoon de LP. Heerlijk nostalgisch wegzakken in de fijne heavy rock van Humble Pie die 10 jaar daarvoor met Peter Frampton natuurlijk nog veel beter waren. Maar een gemiddelde Marriott plaat als deze is zeker in deze tijd vergeleken een heus meesterwerk. Alleen die stem al hè? Helaas ons al 30 jaar geleden ontvallen. Sindsdien is de spoeling dun.........

Ook deze plaat naar een voldoende getrokken. Belachelijk dat sommige platen zo een laag eindcijfer hebben. (vraag me soms echt af, of mensen uit de onderbuik of met de oren stemmen)

Juist Mssr Renard. Je vraagt je af of ze wel echt geluisterd hebben. Dan kun je dit geen onvoldoende geven. Dan hou je gewoon niet van deze stijl muziek en moet je het niet beoordelen. Ik kan alle dance, dj en house cd's ook wel met een halve ster waarderen. Is mijn genre niet dus beoordeel ik het ook niet.

Als het niet mogelijk is om dit album een onvoldoende te geven, laten we de optie dan maar weghalen. Ik zal meter_fan even een berichtje sturen met de vraag of ie de stemmogelijkheden bij dit album aan kan passen.

De laatste met Marriott en het is een swingende rockplaat gebleken hoewel het songmateriaal niet al te hoogdravend is. Een hele hoge score ga ik hier niet aan meegeven, in vergelijking met het werk uit de jaren 70 is het allemaal net een pak minder. Opener All Shook Up is een aardige Rhythm & blues song maar ook niet meer dan dat. Teenage Anxiety is een uitstekende song, het vormt in mijn ogen de beste track op de schijf. De versie van Tin Soldier is aardig maar hoor ik liever in de uitvoering van de Small Faces. De overige nummers boeien mij maar matig. Het is rock n' roll dat de klok slaat, het spelplezier hoor ik terug maar echt sterke composities kan ik niet ontdekken. Een voldoende haalt het geheel nog wel, maar in het oeuvre van de heren vind ik het een van de zwakkere broeders.