John Lee Hooker - Burning Hell (1964)

John Lee Hooker op de akoestische toer. Dreigend, monotoon, somber en bij vlagen zo wenkbrauwfronsend als alleen maar van JLH geaccepteerd wordt. Ik bedoel: de akkoorden en melodische lijnen van Key To The Highway worden volkomen genegeerd, het nummer gaat gewoon huppekee, door de muzikale gehaktmolen van John; en de tekst van You Live Your Life and I'll Live Mine is toch ook van zo'n dichterlijke bonkigheid:

I don’t want no woman tellin' me this and that
I don’t want no woman tellin' me this and that
You’ll live your life baby and little girl I’ll live mine

Poëzie, rijm, aantrekkelijke melodieën, fraaie arrangementen, je zult het niet vinden op Burning Hell. Wel hoor je pure blues zoals John Lee Hooker die bijna achteloos uit zijn mouw lijkt te schudden. Ik hou van deze plaat. De meeste platen zijn in het begin interessant en worden na vele malen draaien saai, bij deze is het precies andersom.

Dit album heb ik pas zeer recentelijk leren kennen - als ik AdrieMeijer's recensie eerder gelezen had ik het album misschien wel eerder nagespeurd. De recensie klopt helemaal. Dit is echt een album waarop Hooker volstrekt zijn eigen gang gaat en hij zowel op versterkte akoestische gitaar als in vocaal opzicht verrast en overtuigt. Zelden zo'n prachtig bluesalbum gehoord, dat naar mijn mening (naast bijvoorbeeld albums van Robert Johnson en Son House) absoluut essentieel is.
Ik moet er wel bij vermelden dat bij mij de eerste indruk gelijk verpletterend was: de juiste muziek op het juiste moment, zo vermoed ik.