Aardig album van John Lee Hooker, dat echter in de schaduw staat van de opnames die hij maakte vanaf eind jaren '40 tot begin jaren '70. Het klinkt tamelijk routineus, en Hooker's karakteristieke gitaargeluid waar ik zo van houd is hier nauwelijks te horen.
Onwillekeurig vergelijk ik toch met een album zoals Plays and Sings the Blues uit 1961 op Chess, en dan doet Jealous wat overbodig aan.