Barry Hay - Victory of Bad Taste (1987)

aardig album ...

Heb m op lp.. en kan me niet herinneren hoe ie is... / was.. zegt genoeg denk ik..

Ik heb deze niet, maar wel geluisterd toen. Ik vind het allemaal niet veelzeggend. Draggin The Line rockt lekker weg, maar dan heb je ook gelijk de beste van het album te pakken. Slecht is het niet echt, maar gewoon weer zo'n album zeg maar.

Going blind is min of meer verantwoordelijk voor Going to the run. Tijdens Ed, (de biker die bezongen wordt in Going to the run), zijn begrafenis werd het nummer Going blind gedraaid in de aula. Barry Hay was daar bij en hoorde zijn eigen nummer voorbij komen en werd gevoed met emoties. Hij moest hier iets mee doen, zeker toen er nog een grote biker tegen hem zei:"nu moet je wel een mooi liedje schrijven voor Ed, he"

'Niet onaardig' is inderdaad de beste omschrijving van dit album. Ik heb de LP, op het eigen Ring-label van de Earring, dat ze toen net hadden opgestart, maar dat een zeer kort leven beschoren was. De LP-versie mist het nummer 'Going blind', wat kennelijk een bonustrack was op de moeilijk te vinden CD-uitgave van dit album. Vind ik eigenlijk wel jammer, gezien wat Heer Hendrik hierboven meldt.

De single Draggin' the line is inderdaad een lekker rocknummer, die hoop biedt op meer. Het tweede nummer, een cover van the Bellamy Brothers (!), trekt die lijn voort, maar daarna wordt het allemaal toch wat minder. Stevig rockwerk, goede zang, goed geproduceerd ook, maar de composities zijn kwalitatief niet al te hoogstaand, waardoor het zaakje toch behoorlijk inzakt naarmate de plaat vordert.

Ik veer alleen nog even op bij Did you really mean it. Dat is een rock-update van het softere, meer akoestisch georienteerde nummer op zijn eerste solo-LP van vijftien jaar eerder. Ik vind dat album als geheel een stuk beter, maar ik kan niet zeggen dat ik deze versie minder vind. Anders vooral natuurlijk, maar het nummer komt hier eigenlijk prima tot zijn recht. Drie echt sterke nummers en vijf matige. Nou, vooruit, ik maak er een krappe voldoende van.

Vocaal gezien misschien wel zijn beste album, wat is zijn stem in de 2e helft vd 80's en zeker hier op dit album in topvorm. Ik vind hem hier nog fijner zingen dan op de Earring albums The Hole of Kepper of the flame, welke hiervoor en hierna zijn opgenomen. Rauw, sterk krachtig, subtiel, brullend en fluisterend. She's here mag er ook zijn.

Ik breek dan graag een lans voor Jezebel. Hoor er niemand over maar ik heb het na Draggin' the line altijd het beste nummer van het album gevonden. Moet ik er wel bij zeggen dat ik het minstens 15 jaar geleden voor het laatst gehoord heb

Jezebel mag er ook zijn, tikje Kooymans in het ' Quiet eyes' achtige intro.
Via via een Countdown-Cafe opname weten te verkrijgen van Barry zijn solo tour destijds, wat een heerlijke strot had hij in die tijd.

Sowieso had de Earring in de jaren 80 een geweldige live sound. Krijg nog steeds geen genoeg van het live album Something heavy going down. De hele show welteverstaan en niet de officiële verknipte versie

Heel aardige verrassing , deze plaat. Hay zingt prima zoals hierboven beschreven en de songs zijn best heel aardig. Bij vlagen wordt de Earring sound benaderd, meer mag je ook niet verwachten. Een prima aanvulling voor de Earring liefhebber, GE toch het enige echte rockinstituut van Nederland!

Inmiddels een heruitgave op vinyl verkrijgbaar, 750 stuks op "goud" vinyl. Denk niet dat dat een verwijzing is naar de status die dit album heeft gehaald.

Ik zal de LP binnenkort ook weer eens opzetten. Kijken hoe ik 'm nu ga vinden.

Ah kijk, dat vind ik dan wel interessant nieuws! Staan toch een aantal nummers op die de moeite waard zijn. Music on Vinyl gok ik?

Goed gegokt

Victory Of Bad Taste – Music On Vinyl - musiconvinyl.com

Klopt helemaal. Vinyl met een kleurtje. Ik heb de originele LP in uitstekende staat, dus ik sla over. Ik zou 'm eigenlijk nog wel eens op CD willen hebben, maar een heruitgave op dat formaat zie ik dan weer niet zo snel gebeuren...

Trouwens wel jammer dat ze de originele uitgave kopiëren. De interessante extra track Going blind (destijds alleen op CD) had er met een totale speelduur van 45 minuten gemakkelijk bij gekund op LP, vind ik. Dat had nog een reden geweest om aanschaf van deze reissue te overwegen (hoewel ik het prijstechnisch wel een heel grote sprong had gevonden). Een reden temeer waarom de CD nog even op mijn verlanglijstje blijft staan...

Heb de cd gehad in een ver verleden maar die heb ik dus een keer verkocht. De lp heb ik nog nooit zien liggen zo uit m'n hoofd. Dus deze heruitgave is zeker leuk! Wat betreft die extra nummers; ik heb ze (MOV) eens gemaild toen Mane attraction van White Lion verscheen waarom de twee nummers, die in 1991 'cd only' waren (en alleen in de US op vinyl), nu niet mee werden genomen. Kreeg als antwoord dat ze kopen wat door de originele maatschappij wordt vrijgegeven als ze een titel aanvragen of ze die kunnen kopen en uitbrengen. Ze hebben dus zelf geen idee of en welke bonustracks o.i.d. er destijds zijn verschenen. In een heel aantal gevallen erg jammer want dit zijn dé gelegenheden om die mee te pakken.
Ik zit nu trouwens Victory of bad taste op Spotify te luisteren (staat er sinds kort op zag ik) en merk dat het nummer I'd lie to you for love dezelfde is als die door Frankie Miller op zijn geweldige 'Dancing in the rain' album wordt gedaan. Leuk!

Ik bestelde de heruitgave van Music on Vinyl voor een leuke prijs op een moment dat ik ernaar zocht. Beter dan verwacht. Productie is een genot om naar te luisteren. Barry is uitstekend bij stem en Ton Dijkman drumt, die zat toen net bij Jan Akkerman. Album kent een prima opening met 'Draggin' the Line' en 'Jezebel' heeft wel wat raakvlak met Golden Earring. 'Firewater' is later afgestoft voor Barry Hay's Flying V Formation als live bonustrack op de CD. Hier volgepropt met blazers en dat kan je nou eenmaal op een soloplaat doen. 'I'd Lie to You for Your Love' spat het enthousiasme af, 'Did You Really Mean It' een heropname die er wel tussen past en 'She's Here' vrij redelijk. Eigenlijk alleen beide kantafsluiters die ik wat matig vind, is toch twaalf minuten muziek.

Ik dacht lange tijd dat het origineel van - hou je vast - The Bellamy Brothers was, want die hadden er in 1985 een grote Amerikaanse countryhit mee. Maar nee, het blijkt wel degelijk geschreven door Frankie Miller, in samenwerking met de sixties-hitschrijver Jeff Barry (ja, die van Ellie Greenwich, en dus van River Deep mountain high, Da doo ron ron en vele andere). Geen idee hoe die bij elkaar zijn gaan zitten, daar zit vast ook een bijzonder verhaal achter. Kennelijk schreven ze samen méér nummers voor zijn Dancing in the rain-album.

In eerste instantie schreven ze het voor een onbekende artiest genaamd Danny Spanos. Die scoorde er bescheiden mee in de Main Rock charts. De Bellamy Brothers hoorden het, pikten het op en hadden er een behoorlijke hit mee. Wel apart dat ze er zelf een extra couplet aan toevoegden, vandaar dat hun namen ook als songwriters staan vermeld.

Pas daarna nam Frankie Miller die Bellamy Brothers-versie (dus met de nieuwe tekstregels) zelf op voor zijn inderdaad uitstekende album Dancing in the rain (1986). En weer een jaar later ging Barry Hay er nog eens mee aan de haal. Het laat zien dat een nummer soms vreemde omwegen maakt voordat het onder de aandacht van een breed publiek komt.

Lie to You for Your Love - Wikipedia - en.wikipedia.org

Ik vind Frankies versie wel de beste, al mag die van Barry Hay er zeker ook zijn. Hay heeft er de juiste stem voor om er een pittig rocknummer van te maken. Het had eigenlijk gewoon de single van dit album moeten zijn, en niet Draggin' the line. Al betwijfel ik of het echt kans had gemaakt op een hitnotering in ons land.

Bedankt voor de mooie en nuttige informatie gaucho
Dat pik je op een druilerige zaterdag maar mooi even mee! Ik vind de versie van Frankie, na beluistering van de anderen, ook de beste. Maar wat je zegt; de versie van Hay mag er ook absoluut zijn. Sowieso vind ik Hem op dit album erg bevlogen uit de hoek komen. Ik verdenk hem (Hay) er van dat hij hoge verwachtingen had van dit album. De Earring ging natuurlijk ook als een speer in die jaren dus dacht hij wellicht mooi mee te kunnen liften. Wat het geboden op dit prima album betreft had dat ook zomaar gekund. Waarom het uiteindelijk niks is geworden weet ik eigenlijk ook niet. Weinig over te vinden als ik zo even snel google..

Tja, ook geen idee. Het is inderdaad een prima rockplaat. De Earring stond wel in the picture in die dagen, maar of ze 'als een speer gingen', dat weet ik nog zo net niet. Ze hadden net hun (achteraf laatste) Amerikaanse toernee achter de rug, die verliesgevend was geweest. En eind jaren tachtig zaten ze dicht in de buurt van een bankroet, weet ik. Aan de andere kant: dit was een van de eerste platen op het eigen Ring-label, dat de groepsleden net kort daarvoor in het leven hadden geroepen. En dat uiteindelijk maar een heel kort leven was beschoren.

Ik ben het met je eens dat Barry hier gewoon bevlogen klinkt. Het klinkt heel anders dan zijn eerste soloplaat uit de jaren zeventig, maar daar zaten natuurlijk járen tussen. Dit is eigenlijk gewoon een beetje Earring-light. Maar prima aan te horen. Hetzelfde geldt voor Georges soloplaat Solo uit diezelfde periode. En die flopte eigenlijk ook gewoon.

Ja klopt, die deed ook zo goed als niks. Met 'als een speer' doelde ik meer op de grote hits die ze in de jaren ervoor scoorden. Qua populariteit waren ze erg hot. Dat ze het zakelijk allemaal niet zo heel erg goed voor elkaar hadden klopt natuurlijk. Zie het Ring records verhaal dat ze juist zou moeten helpen maar uiteindelijk de zoveelste strop om de nek bleek te zijn. Maar dat koppel ik even los van de successen die ze in de hitlijsten haalden. Al hadden ze met The hole op (veel) meer gerekend uiteraard.

Als je ooit een oude tot woonboot omgebouwde sleepboot ziet liggen met de titel Victory of Bad Taste kun je rustig een praatje aanknopen met de eigenaar. Een jaar of wat lag de boot in de Westerhaven van Groningen. Mijn collega vond het een rare naam voor een boot, waarop ik reageerde dat de eigenaar wel eens een Earring fan kon zijn. Die eigenaar liep toevallig een paar meter achter ons met zijn hondje en ving ons gesprek op. Kennelijk was ik één van de weinig mensen die de link naar de Earring legde maar de man vond het leuk genoeg om het verhaal te vertellen. Kort gezegd, een oude lelijke (volgens de eigenaar zelf!) afgedankte sleepboot gekocht en die opgeknapt en bewoonbaar gemaakt voor hem en zijn vrouw. En omdat de sleepboot in zijn ogen zo lomp oogde noemde hij haar Victory of Bad Taste.