Blonde Redhead - In an Expression of the Inexpressible (1998)

Keer zomaar gekocht toen ik met een enorme kater de platenzaak binnenwandelde. Ik pakte at random een nieuwe cd uit de bak, waarschijnlijk sprak die wazige hoes me aan ofzo. Na 3 seconden luisteren wist ik genoeg, dit album was voor mij!

Verder luisteren was dus niet nodig en lukte me ook niet want ik voelde dat de shoarma tajine (gesmolten kaas) die ik 's nachts nog zo resoluut naar binnen had gewerkt zich weer een weg naar buiten probeerde te wanen. Het afrekenen lukte nog net maar ik was nog niet buiten of ik stond met mijn armen steunend tegen de muur van de platenzaak mijn complete maaginhoud te legen.

De rest van de dag zwetend en gal kotsend op de bank gelegen. Gelukkig sleepte In an Expression of the Inexpressible me er ruimschoots doorheen. Ik kan nooit meer helemaal normaal naar dit album luisteren. Het botsend rood en roze op het hoesje staan synoniem voor de vechtende bacteriën in mijn verziekte lijf en ik voel meteen weer een delirium opkomen zeg maar.

Maar wat een lekkere wazige muziek zeg!

Nerveuze plaat die geen moment echt indruk weet te maken.Echt goede songs zijn er niet te vinden en de zang is ronduit irritant.Het Sonic youth achtige geëxperimenteer lijkt soms een mooie aanzet tot een goede song te geven maar eindigt meestal in een saaie bedoening.Nee's niks.

Hier moet toch echt iets rechtgezet worden. Dit album heeft een prachtige dynamiek en veel energie. En ja, van die stem van Kazu moet je houden, maar wie zich daar aan over kan geven, die kan met deze plaat nog heel lang vooruit!

Ik kan begrijpen dat dit niks voor je is. Maar ik houd nou eenmaal van deze aparte zangstemmen. Vooral Luv Machine en Missile vind ik prachtige nummers, waar de stem heel belangrijk is.

Maar ik kan nerveus en saai niet met elkaar rijmen. Iets wat saai is, gaat als iets verloren naar de achtergrond en niet iets waar ik nerveus van word.