Jackie McLean - Right Now! (1966)

Met: Jackie McLean (alto saxophone), Larry Willis (piano), Bob Cranshaw (bass), Clifford Jarvis (drums)

Dat ik Jackie toch zo lang links heb laten liggen.... Spijt heb ik niet want er is nog genoeg tijd om alles te ontdekken (en eigenlijk ben ik altijd wel blij als ik iets te ontdekken heb), maar ik kan me niet meer goed voorstellen dat ik hem ooit zo makkelijk aan de kant schoof. ik had vooral moeite met zijn 'kille en dissonante' spel. En tja misschien is dat inderdaad even wennen maar ik ervaar het nu juist als één van de altsaxofonisten waarbij elke toon regelrecht uit het hart lijkt te komen. Want McLean = emotie. Die bluesy noten tussendoor, de interactie met andere muzikanten....

En dan deze plaat. In kwartetvorm, met een beest van een band. Relatief jonge hondjes destijds maar wat spelen ze ontzettend lekker. En juist dat jeugdige en speelse hoor je er vanaf en maakt de plaat alleen nog maar beter. Willis is een virtuoos zonder dat hij er mee loopt te pronken. Hij luistert uitstekend naar zijn mentor McLean en speelt er feilloos op in. Cranshaw heb ik nog nooit zo horen bassen. Dan was hij bij Sonny toch maar een doetje. Maar vooral ook: Clifford Jarvis... Wat een beest van een drummer. Hij maakt echt de plaat af. Die solo in Christel's Time... Een avant-garde drummer in een bopjasje gedrukt. Heerlijke energie, en wat een gevoel voor ritme.

De beste nummers van de plaat zijn Eco en Christel's Time. Eentje is van de hand McLean zelf en de ander van Willis. Beide supercatchy thema's die je de hele dag zou willen horen en daar tussendoor een band die swingend het bloed op de vingers speelt. Want hier kun je echt nauwelijks bij stil blijven zitten. Dit is de energie die jazz zo vet maakt: de interactie, de swing, de improvisaties en alles lijkt te kloppen. Dat zijn de beste nummers maar de mooiste:

Poor Eric... wat een schitterend eerbetoon aan de destijds pas overleden Dolphy. Elke noot lijkt regelrecht uit het hart. Deze mag in de allermooiste ballads uit de jazz. Maar alleen Jackie mag em spelen!

6 in bezit, 3 op de lijst.... Maar die lijst zal nog wel verder worden uitgebracht.

Verstand komt met de jaren Soledad!

Goed verhaal bij deze klasse plaat van McLean. In de jaren '60 reeg hij de meesterwerken aan elkaar. Naast deze zijn ook One Step Beyond, Let Freedom Ring, Destination Out, Action!!!, It's Time!!!!!!! en Demon Dance van grote, grote klasse. Ik heb ze dan ook al jaaaren in de kast staan en ze komen er regelmatig uit kan ik je zeggen.

Alvast excuses voor ietswat persoonlijke wat nu gaat volgen

Spijt lijkt mij niet nodig. herontdekkingen zijn zeker net zo prettig als een verse ontdekking naar mijn idee. Hoe langer en moeilijker de weg des te meer waardeer je de aankomst op je bestemming ofzoiets... (blablabla)

Maar dit verhaal sterkt mij wel in het gevoel dat jij uiteindelijk Art Pepper nog eens gaat waarderen.

We hangen beiden al aardig wat jaren rond op deze site en je denkt uiteindelijk een aardig beeld te krijgen van een aantal mede jazzliefhebbers op deze site. Dat gaat onvermijdelijk en heeft weinig met stalking te maken. Jouw commentaar en waardering bij Pepper albums heeft mij altijd wat verbaast.

Lang verhaal kort: Als er iemand puur en naar het hart weet te spelen is het Pepper wel. Nu lijkt het mij geen geheim dat jij dergelijke artiesten (vaak ook met een turbulent persoonlijk verhaal) weet te waarderen Een interessante overeenkomst tussen deze artiesten die mij zelf opgevallen is en die ik nu een beetje als leidraad in mijn jazzontdekking gebruik is dat ze in Japan blijkbaar ook van dergelijke jazzartiesten houden... Dus als een jazzartiest "Big in Japan" is geweest dan is het de moeite om ze eens te gaan "ontdekken"

Misschien heb je hier iets aan, misschien ook niet. Als laatste tip wil ik je nog even meegeven dat je Wouter Hamel in dit verhaal kunt overslaan

edit: Ben dit album nu naar lange tijd weer eens aan het beluisteren en het is alsof ik een oude vriend kan begroeten...Wat een album!! Poor Eric is nog steeds van grote klasse en inderdaad is het de typische toon van McLean die het buitengewoon maakt. Mijn vinger gaat richting de 5* knop

Haha ik waardeer je zendingsdrang. Pepper staat bij mij ook zeker niet op de zwarte lijst. Dat betekent dat ik eens in de zoveel tijd weer eens een plaat van hem beluister om hem weer een kans te geven. Niet zo lang geleden was de laatste keer, bewust voor platen gekozen met een Stanley Cowell en Cecil McBee bijvoorbeeld omdat ik hun erg hoog heb zitten. Maar ook die laatste keer leverde niet het gewenste resultaat.... de klik is er nog steeds niet.

Maar ik geef niet op. Volgend jaar een nieuwe kans

Nou, we gaan het meemaken

Overigens is de discografie van Pepper op deze site een kleine bende. Staan wat dubbelgangers in en er mist nogal wat. Als ware Art Pepper zendeling zal ik deze taak (als ik eens tijd heb) op mij nemen.