Jackie McLean - 'Bout Soul (1967)

Een van de originele en betere McLean albums, die ik jaren over het hoofd heb gezien omdat ik dacht dat dit een soul-jazz uitstapje was. Bij dat sub-genre ligt mijn interesse niet en pak je dus eerder een ander album uit de uitgebreide discografie.
De titel doet dus anders vermoeden, maar Jackie McLean is hier niet ineens de soul-jazz kant opgegaan.
Poet Barbara Simons legt het uit in het titelnummer.. Overige leden: trumpeter Woody Shaw, pianist Lamont Johnson, bassist Scotty Holt en drummer Rashied Ali hadden een belletje moeten doen rinkelen. Volgens mij is dit zelfs het meest "vrij" klinkende album van McLean.

Hard-bop/avant-garde die grenzen opzoekt en met vuur en passie gespeelt.. Dat verklaart dus de soul in de titel.

M’n eerste en ook enige originele Blue Note persing. En dan ook nog eens in prachtige staat. Het klinkt ruim 50 jaar later allemaal nog even goed in ieder geval.

En wat een plaat is dit zeg. Jackie doet…. een beetje freejazz? Het neigt er in ieder geval soms naar en dit is niet echt zijn instapplaat maar wat is ie goed zeg. Jackie McLean + Rashied Ali = goud. En dan is Shaw er nog, en Moncur…

Ik ga hier nog wel iets zinnigers bij schrijven maar nu gewoon even genieten. Ik weet nog niet welk cijfer het wordt maar het zit sowieso boven de vier sterren!

Met: Jackie McLean (alto saxophone), Woody Shaw (trumpet), Grachan Moncur III (trombone), LaMont Johnson (piano), Scotty Holt (bass), Rashied Ali (drums), Barbara Simons (poetry)

Jackie McLean bewijst hier maar weer eens dat hij werkelijk met alle stijlen en muzikanten overweg kan. Al vanaf 1962 begon hij te experimenteren met vrijere vormen van jazz, maar wel altijd met een volledig eigen touch. Jackie herken je binnen 3 tonen op de altsax. Zijn muziek kenmerkt zich door de perfecte balans tussen technisch vernuft, innovatie en gevoel. Want hoewel zijn toon wel even wennen was is die wel doordrenkt van emotie en gevoel. En op die manier is hij één van die innovatieveringen op het Blue Note die tegelijkertijd de jazz traditie nooit helemaal los laat.

Zelfs niet met de geweldenaar Ali (echt een favoriet van mij) achter de drums. McLean en Coltrane zijn werelden apart maar Ali voegt zich met zijn kenmerkende stijl bij beide saxgiganten. De opener hier is heerlijk bluesy met de heerlijke zwoele en grootsteedse stem van Simons. De muziek wisselt steeds tussen poëzie, blues en vrijere steken muziek. En soul ook, veel soul! Het titelnummer is daarmee spraakmakend maar de hele plaat kakt zeker niet in.

Op nummer twee komt Moncur erbij. Een trombonist die als geen ander kan inspelen op de bijzondere spanning die McLean kan creëren en daarmee weer gelijk die vreemde haast dystopische sfeer neer zet. Ali gaat hier echt tekeer als een beest, fantastisch hoe boven de muziek weet uit te stijgen en zoveel ritme neer kan zetten met toch voldoende sturing om iedereen bij elkaar te houden. Er wordt stevig geduelleerd tussen McLean en Shaw hier en daar. Shaw bewijst dat hij als jonge hond hier perfect overweg kon met dit soort vrije composities. Geweldige muziek.

Kantje B is niet veel minder. Toch lijkt de invloed van Coltrane hier niet altijd ver weg. Ik vind dat LaMont Johnson hier regelmatig in de stijl van Alice Coltrane speelt. De interactie en de intensiteit maakt de plaat in ieder geval tot één van de meest uitdagende werken van McLean. Ik kan mij voorstellen dat de diehard bop/souljazz liefhebber dit helemaal niets gaat vinden. Diegene die de wat avontuurlijkere platen van McLean kunnen waarderen zouden zomaar wel kunnen vallen voor deze fantastische plaat maar moeten de plaat misschien wel meerdere keren beluisteren om even te wennen.

Aanradertje!