Klaus Schulze - Blackdance (1974)

Wat een lage score hier zeg.

Zeer sterk album van Klaus. Een van zijn donkerste die ooit gemaakt is.
Geen makkelijk album, het is soms bijten maar het heeft iets krachtigs in zich. Een aanrader voor mensen die Klaus van een heel andere kant willen horen.

Blackdance is inderdaad geen makkelijk album, maar dat is in mijn optiek geen enkel album van Schulze.
Maar het klopt wel, dat dit vroege album net even anders klinkt, dan bijvoorbeeld zijn voorganger Picture Music (die overigens pas na Blackdance werd uitgebracht).
Dit album is één van mijn favoriete Schulze-albums, maar haalt het net niet t.o.v. Timewind of Mirage. Maar dit zijn dan ook latere albums, waarop Schulze zijn instrumenten (nog) beter beheerst.
Overigens vind ik de albumhoes van Urs Amman echt geweldig. Ik geloof dat de originele albumhoezen van de eerste 5 Schulze-albums gemaakt zijn door deze Zwitserse schilder. Ze hebben wel een overduidelijk Dali-gehalte.

Probleem met dit album is dat er 1 track op staat, Voices Of Syn, waarin een klank zit die ik zo lelijk vind dat hij het luistergenot verpest. Het is een foekepot-achtig ritmegeluid dat het een groot deel van Voices Of Syn domineert. Gelukkig staat er op de heruitgave uit 2007 een interessante bonustrack want anders was dit een verdomd kort album geworden voor mij.

De albums die Klaus Schulze uitbrengt zijn wisselend te noemen. De ene keer is het loodzwaar, danwel erg goed of in het slechtste geval niets aan. Dit album zit voor mij boven het gemiddelde.

Het begint gelijk al goed met het heerlijke Waves of Changes. Heerlijk ritme, waar stil op zitten onmogelijk is. Daarboven een mooi scala aan wijdse klanken. Die prima passen bij het ontwerp van de hoes. Some Velvet Phasing begint mooi ingetogen. Het doet mij denken aan iemand die op een bergtop aan het spelen is op zijn zingende zaag. Het geluid daarvan trekt als een fraaie echo langs de bergwanden. Met een klassiekgeschoolde stem begint Voices Of Syn. Het doet mij denken aan een bijna lege kerk. Het orgel mag even warm draaien en de zanger voorziet zijn stembanden van een warming-up. Dit mag wat gek lijken, maar het is wel sfeervol. Als de zanger klaar is met zijn stemoefeningen wordt er een lekker ritme toegevoegd. Op een gegeven moment begint mij dit te vervelen. Er volgt een korte pauze, maar echt boeiend kan ik het niet vinden.

Dit is en blijft een pracht album. Het openings stuk is om van te smullen, mede door de sounds die Klaus gebruikt. Some Velvet Phasing is een aaneenschakeling van herhalingen prachtig uitgevoerd, mede omdat het een improvisatie stuk is.

Voices of Syn met die prachtige Verdi collage gezongen door Ernst Walter Siemon is later een heen en weer golvend stuk geworden.

De extra track op de heruitgave boeide me iets minder, maar toch goed om eens een keer te horen.

Een goed album van Schulze. Vooral de eerste twee nummers. Ways of changes heeft een prachtig stukje 12-snarig akoestisch gitaarwerk van Klaus en later de nodige space geluiden uit de synthesizer. Some velvet phasing klinkt alsof je eenzaam en verlaten in een maanlandschap terechtkomt. Voices of syn heeft een heerlijk intro met die prachtige bass-voice. Als er wat ritme bijkomt is het een apart maar best wel lekker nummer. Blackdance is de mooiste plaat van de eerste 4 schulze-albums.

Geen verkeerd album van Klaus Schulze. Ik vind het eerste nummer toegankelijker dan de overige stukken.
Voor mij is het 2e deel wat te "zwaar" en somber.