Greg Sage - Sacrifice (For Love) (1991)
mijn stem
18 stemmen
0
geplaatst: 30 augustus 2006, 15:09 uur
Sacrifice( For Love) is de tweede solo plaat van Wipers frontman Greg Sage.
Ik heb hele speciale herinneringen aan deze plaat: ik lag met een zware longenontsteking in het ziekenhuis.
De ijle, zweverige, lonesome space-cowboy sound van Sacrifice paste goed bij hoe ik me toen voelde; half “dazed and confused” door de pijnstillers, dat soort dingen blijven je bij.
Ook deze soloplaat markeert weer een keerpunt in de carriere van het zwarte schaap van de muziekbizz.
Portland Oregon, totdan de thuisbasis van de Wipers veranderde, Sage zag veel vrienden en mede muzikanten als een baksteen vallen door de toename in het heroine gebruik, en had hier genoeg van en verhuizde naar Phoenix Arizona.
In de eerste plaats omdat hij erg hield van de sfeer van de woestijn, maar ook omdat hij daar een vergelijkbare sfeer proefde als er in Portland was ten tijde van het begin van de punk/ independent scene.
Duidelijk beinvloed door zijn nieuwe omgeving, maakte Sage dit album alleen.
Pas een jaar later zou Steve Plouf, de Wipers drummer zich in Phoenix weer bij hem voegen.
Alle instrumenten speelt Sage dan ook zelf, begeleid door een drumcomputer, die zeker bijdraagt tot de soms angstaanjagende sfeer, vol van wat lijkt een soort ingehouden woede. Vooral hoorbaar in “This Planet Earth”.
Het is een rustiger plaat dan voorheen van Sage/ Wipers bekend; in een lager tempo, en toch heeft ook Sacrifice weer die onmiskenbare Sage-Sound.
Ook de thematiek van de teksten zijn hetzelfde: eenzaamheid, vervreemding, en de "lonesome coyote howling in the desert" kant van zijn persoonlijkheid komt meer naar boven dan ooit.
Zelfs de Yardbirds cover “For Your Love” komt vertwijfeld en angstig over.
Tegelijktijd klinkt het album wat vlakker dan we gewend zijn van de Wipers. Sage streeft ernaar ieder album anders te laten klinken; bouwt voor ieder album nieuwe effectapparatuur; dit is een voor Sage begrippen heel rusitg album. In dat opzicht niet mijn favoriete album.
Later zou Sage met Wipers albums als Silver Sail en Power In One, verder gaan op deze weg.
Niet voor de Nieuwkomers;
meer voor hen die de Wipers al goed kennen.
Het is een groeiplaat die na iedere keer draaien, steeds meer in je systeem; heel langzaam, naar binnen kruipt.
Met prachtige nummers als “Dreams” en “No Turning Back” is het voor de Sage/ Wipers fan een logische aanvulling. Het is zeker een rockalbum, maar het “alleen in de woestijn” gevoel is het overheersende gevoel.
Meer voor fijnproevers dan voor liefhebbers van de Wipers van de eerste drie platen.
Volledig over het hoofd gezien album, warm aanbevolen: 4
Ik heb hele speciale herinneringen aan deze plaat: ik lag met een zware longenontsteking in het ziekenhuis.
De ijle, zweverige, lonesome space-cowboy sound van Sacrifice paste goed bij hoe ik me toen voelde; half “dazed and confused” door de pijnstillers, dat soort dingen blijven je bij.
Ook deze soloplaat markeert weer een keerpunt in de carriere van het zwarte schaap van de muziekbizz.
Portland Oregon, totdan de thuisbasis van de Wipers veranderde, Sage zag veel vrienden en mede muzikanten als een baksteen vallen door de toename in het heroine gebruik, en had hier genoeg van en verhuizde naar Phoenix Arizona.
In de eerste plaats omdat hij erg hield van de sfeer van de woestijn, maar ook omdat hij daar een vergelijkbare sfeer proefde als er in Portland was ten tijde van het begin van de punk/ independent scene.
Duidelijk beinvloed door zijn nieuwe omgeving, maakte Sage dit album alleen.
Pas een jaar later zou Steve Plouf, de Wipers drummer zich in Phoenix weer bij hem voegen.
Alle instrumenten speelt Sage dan ook zelf, begeleid door een drumcomputer, die zeker bijdraagt tot de soms angstaanjagende sfeer, vol van wat lijkt een soort ingehouden woede. Vooral hoorbaar in “This Planet Earth”.
Het is een rustiger plaat dan voorheen van Sage/ Wipers bekend; in een lager tempo, en toch heeft ook Sacrifice weer die onmiskenbare Sage-Sound.
Ook de thematiek van de teksten zijn hetzelfde: eenzaamheid, vervreemding, en de "lonesome coyote howling in the desert" kant van zijn persoonlijkheid komt meer naar boven dan ooit.
Zelfs de Yardbirds cover “For Your Love” komt vertwijfeld en angstig over.
Tegelijktijd klinkt het album wat vlakker dan we gewend zijn van de Wipers. Sage streeft ernaar ieder album anders te laten klinken; bouwt voor ieder album nieuwe effectapparatuur; dit is een voor Sage begrippen heel rusitg album. In dat opzicht niet mijn favoriete album.
Later zou Sage met Wipers albums als Silver Sail en Power In One, verder gaan op deze weg.
Niet voor de Nieuwkomers;
meer voor hen die de Wipers al goed kennen.
Het is een groeiplaat die na iedere keer draaien, steeds meer in je systeem; heel langzaam, naar binnen kruipt.
Met prachtige nummers als “Dreams” en “No Turning Back” is het voor de Sage/ Wipers fan een logische aanvulling. Het is zeker een rockalbum, maar het “alleen in de woestijn” gevoel is het overheersende gevoel.
Meer voor fijnproevers dan voor liefhebbers van de Wipers van de eerste drie platen.
Volledig over het hoofd gezien album, warm aanbevolen: 4
0
geplaatst: 21 november 2012, 13:59 uur
Briljante,ingetogen gitaarplaat die maar beter en beter wordt,halfje erbij.
* denotes required fields.
* denotes required fields.