Al Green - Green Is Blues (1969)

Dit was de Reverend's eerste samenwerking met Willie Mitchell en de verschillen tussen enerzijds het debuut "Back Up Train" en anderzijds het werk dat hierna kwam zijn groot(s).

Nog geen gepolijste strakke soul hier (waar Al natuurlijk later een meester in werd). Nee, dit is meer gepolijste, strakke R&B. Alle oneffenheden die het debuut zo middelmatig maakten worden hier gladgestreken.

De productie is tot in de puntjes verzorgd, met een glansrol voor de Memphis Horns die het geheel prachtig ondersteunen.

Verder veel covers, wat voor één keer een geweldig pluspunt is: allemaal geweldige "Standards", van de Temptations tot de Beatles, die een diepe, swingende behandeling krijgen. De kenmerkende Al Green groove, dat gevoel dat je simpelweg móet bewegen, is dus wél aanwezig hier.

Dat dit plaatje zo weinig credits krijgt is mij een raadsel, al ligt de verklaring redelijk voor de hand ( ) (denk ik). Dit is toch een beetje de vreemde eend in Al's discografie en mensen verwachten misschien iets anders hier van? Daarom, zeker als je nog niet bekend bent met Green's werk, begin hier!

Zeker voor de meer rock georienteerde muziekliefhebber is dit een ideale inleiding tot zijn werk. Ik durf zelfs te stellen dat dit een prachtige inleiding is naar soul georienteerde muziek in het algemeen! Althans, voor mij was het dat toch zeer zeker

De charme waarmee alles wordt gebracht, die nonchalance die overal aan kleeft, is fantastisch. Het geeft je een onbevangen, blij gevoel en dat is het beste wat muziek je kan geven.

Vooral de 4 laatste liedjes, die op de re-master staan maar niet op het origineel, zijn essentiele Al Green.
Baby, What's Wrong With You?, een geweldig groovende song met een bezeten vocal en "I Want To Hold Your Hand de beste Beatles-cover ooit! horen zodnermeer tot zijn allerbeste werk!

Al ben ik niet zo'n liefhebber van covers, toch kan ik er niet om heen dat dit een waar topalbum is. De stem van Al Green is sowieso ongekend en muzikaal ondersteund het vocalen uitstekend.,

Prima album, nog niet geheel samengesmolten tot een eigen stijl die Green zo kenmerkt. De covers steken goed in elkaar, al zijn het er wel relatief in verhouding veel.