µ-Ziq - In Pine Effect (1995)

Als ik aan de Britse IDM scene denk, zijn er altijd twee namen die onmiddelijk komen bovendrijven. Enerzijds Richard D James op Warp/Rephlex, anderzijds Paradinas op Planet Mu. Twee grootheden, die ook al samengewerkt hebben (vond er jammer genoeg geen fuck aan, maar soit). Na I Care Because You Do van de Twin daarnet gehoord te hebben, leek het mij wel leuk om eens te kijken waar µ-Ziq op datzelfde moment stond. Of beter gezegd, hoe de muziek van toen nu nog stand weet te houden. In dat opzicht is de balans voor µ-Ziq positief, want In Pine Effect klinkt een stuk leuker en frisser dan I Care Because You Do, vind ik dan.

"Roy Castle" is niet meteen mijn soort nummer, maar weet mij vooral te overtuigen doordat het me ook helemaal niet afstoot. Sterker zelfs, halverwege zit ik zelfs lekker in het nummer. Die trompetterie had voor mij niet gehoeven, daar verandert weinig aan, maar het stoort niet zozeer dat ik niet kan genieten van de onderliggende melodie. "Within A Sound" is een stuk sterken. Heerlijke track met een supergave melodie. Een wave die zich in alle mogelijke bochten draait en wringt, leuk melodietjes daarachter en zeer aangename ritmes. Soort van overheerlijke zomertrack, te draaien wanneer je spelende kinderen aan't observeren bent aan het zwembad. "Old Fun #1" speelt net als "Roy Castle" met was klassiekere instrumenten, maar dan hier wel een stuk beter (geen schelle trompetten maw). Zeer mooi trackje. "Dauphine" is de volgende echte topper. Begint wat donkerder, neemt z'n tijd om echt van start te gaan, maar wanneer de melodieën zich de track inmengen, wordt het plots geniaal. Klinkt 10 jaar na datum nog steeds zeer fris. Lekker speelse riedeltjes, zorgeloos en blij voortfluitend. "Funky Pipecleaner", zoals de titel doet vermoeden, is jammer genoeg weer een totale misser. Vind er geen fuck aan, maar wat had je gedacht met zo'n titel. Gelukkig komt µ-Ziq al snel met de ideale remedie. "Iced Jem" fluit lustig voort waar "Dauphine" gestopt was. Zelfde opbouw, een wat donkerder begin dus, waarna stilaan alle melodietjes toegevoegd worden.

"Phiesope" begint redelijk zorgwekkend, met een accoustische gitaar, en enkele strijkers op de achtergrond, maar weet er verrassend genoeg hele leuke dingen mee te doen. Werkelijk prachtig experiment dit. "Mr Angry" is de eerste echt donkere track op dit album. Alles klinkt plots een stuk venijniger, met distorted basses, schreeuwerige samples (huilend babytje gok ik) en wat stevigere beats. Voor de mensen die plots wakkerschrokken is er daarna "Melancho" om hen terug in hun roes te brengen. Begint prachtig, maar wordt een beetje verpest door een donkere wave (contrabas iemand ?). Zolang je die sample wegdenkt een heerlijke track, gemiste kans dus. Iemand een idee of er een "Mix Without Ugly Sample" bestaat ? "In Pine Effect" is het vrolijkste nummer op dit album. Stel je een nest kinderen voor, die losgelaten worden in een snoepwinkel, en dan daarvan het muzikale equivalent. Springerig, overhappy gedoe, maar je wordt er wel vrolijk van . "Problematic" is weer een stuk donkerder, vooral door toedoen van enkele schreeuwerige waves. Aardig experiment, maar toch één van de mindere nummers. Klinkt een beetje out of control. Ook de afsluiter is niet op het niveau van de rest. Pianogetokkel dat ditmaal de electronische treatment krijgt.

Zoals gezegd dus, 10 jaar na datum nog steeds een zeer fris album, met veel leuk en goed geëxperimenteer, ook met crossovers waar ik normaal niks van moet hebben, en dat bevalt me wel. "Melancho" zou wellicht de mooiste track geweest zijn, maar ik hou het nu op "Dauhpine", met "Phiesope" als close second, en dat mag toch een klein wonder heten. Artiest waar ik veel respect voor kan opbrengen, die µ-Ziq, twijfel dan ook over de waardering, maar hou het toch op 4* denk ik, aangezien niet alles even geslaagd is. Maar wel vier hele dikke sterren, en een stevige aanrader.

Dat vind ik echt zo'n ontzettend vet nummer en ook meteen het beste nummer van het album. Als je daar niet vrolijk van wordt is er echt iets mis met je, heerlijk melodietje.

Dat hele nummer is opgebouwd rondom een geloopte gitaarsample uit 'Your ghost' van Kristin Hersh. Bij de start van het nummer vond ik dat wel heel erg goedkoop klinken, maar hij maakt er inderdaad iets bijzonder moois van.

Ik heb veel gehoord over deze gast, en nu einderlijk het album geluisterd: beetje een tegenvaller. Er staan wel wat okee nummers op, maar geen enkel nummer valt op. Alles klinkt zo grappig bedoeld en onserieus. Waar aphex Twin op zijn Richard D album originele beats met indrukwekkende deuntjes maakt, maakt U-ziq willekeurige tooncombinaties met 's wereld meest gebruikte beats daaronder. Een stuk minder spannend dus voor degene die zelf ook muziek maken. Ik krijg het idee dat U-ziq zelf ook in zijn knuistje lacht als hij hierna luistert. Goed afgemixt allemaal (lekkere knars), maar daar houdt het dan ook wel mee op. Al met al is dit leuk om op de achtergrond te draaien, maar als ik er echt naar luister gaat U-ziq's gebrek aan originaliteit me bar snel vervelen.

Ik ben wel benieuwd naar andere albums, omdat deze gast technisch gezien wel skills heeft. Misschien heeft hij ook een album waar hij WEL goed voor is gaan zitten.

Probeer Bilious Paths eens. Verder blijf ik dit een lekker speels album vinden. Niks mis mee.

Ik kan me wel vinden in van Rippesteins commentaar. Dat nonchalante zit in µ-ziq. Je kunt het speels noemen, maar daarin vind ik Aphex Twin dan veel beter. In Bilious Paths ben ik me ook aan het nonchalante gaan ergeren, dus je bent in ieder geval door iemand gewaarschuwd.

Het voordeel van µ-Ziq is dat hij makkelijkere wegluisterbare muziek maakt. Als de zon schijnt en je wil een lekker muziekje grijp ik niet snel naar Aphex Twin. Gezellig µ-Ziq albumpje is dan veel meer op z'n plaats.

Maar zoals ik al zei, Bilious Paths.

Onderhond, het ligt er natuurlijk wel aan welke Aphex je op wil zetten in de zon ik kan me wel vinden in het commentaar van John Doe, en of het nou speels en/of nonchalant is, er zitten altijd wat tracks die me wat verkeerd vallen. Daarentegen kan Mike ook enorm uitblinken (ik denk aan een Hasty Boom Alert).

Dunno, ik vind Aphex geen zomerse muziek maken. Wel lieflijke nummertjes, maar dat happy go lucky zomer gevoel vind ik er toch niet in terug.

µ-Ziq is gewoon veel schattiger dan Aphex, en daar kunnen 100 Beetles niks aan veranderen.