Hank Mobley - Reach Out! (1968)

Soul Station 'kende' ik al: de CD voor mij die de deren opende naar de jazz en er toe leidde dat ik me meer ging verdiepen in de jazz.
Via de Volkskrant / Hans Dulfer Box 2007 deze nu jn mijnbezit gekregen. Titelnummer is een prachtige bewerking van een ieder bekennde 'soul' klassieker. Voor het overige moet de plaat nog wel groeien...begin derhalve voorzichtig met een 3,5....

Ook deze maar weer eens opgezet.
Het openingsnummer 'Reach Out' (Holland-Dozier-Holland) kennen we van The Four Tops (uit 1967), maar deze uitvoering is wellicht nog wel mooier. Voor het overieg vind ik dit geen 'schokkende' plaat maar die wel prima op de achtergrond te genieten is. Meer als 3,5 (0,5 voor het geweldige openingsnummer) zit er echter van deze zijde niet in.

Ik vond dit nogal een tegenvaller. Dulfer schijnt deze uit narrigheid (zie ook het boekje) in zijn keuzebox te hebben gestoken; het werd bij verschijnen kennelijk alom gezien als een minderwaardig album en Dulfer vond dat maar onzin. Originele mening en HD is natuurlijk nooit bang een minderheidsstandpunt in te nemen, maar ik ben t daarom nog niet met m eens. Ik vind dit dus ook een nogal slap en muzakkig jazzalbum. Geen echte bagger, maar zeker niet iets dat ik op de voorgrond draai voor mezelf.

Vandaag, 2e hands via BOL, toch maar van de hand gedaan. Eensch met SQ: mij eigenlijk ook iets te zoetsappig..

Als ik naar de ratings kijk is dit toch wel een beetje onderschat album. Natuurlijk, het niveau van Soul Station wordt niet gehaald, en het album lijdt er een beetje onder dat men blijkbaar op een wat groter publiek mikt, maar na enige draaibeurten begon het me wel te boeien. Dat ligt dan vooral aan de excellente musici. Mobley is zeer melodieus, en het spel van Woody Shaw (trompet) is eveneens oorstrelend. Ik heb vooral genoten van het spel van George Benson (gitaar).
Voor een zonnige lentemiddag (die zich onlangs aandiende) en met een lekker drankje is dit album best te genieten.