Hank Mobley / Al Cohn / John Coltrane / Zoot Sims - Tenor Conclave (1957)

Met: Al Cohn, Zoot Sims, Hank Mobley, John Coltrane (tenor sax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Art Taylor (drums)

Dit is toch wel gelijk een hele bijzondere! Zoot Sims en Al Cohn zijn cooljazz spelers van de West Coast scène. Zij komen uit de Lennie Tristano school. Hoe zij spelen staat praktisch haaks op wat Trane doet. En dat levert eigenlijk een hele interessante plaat op vol tegenstrijdigheden. Sims en Cohn houden zich namelijk gewoon strikt aan hun Cool idioom en spelen ladder na ladder, Hank Mobley is nauwelijks te onderscheiden. Het zijn dus de eerste twee die het meest dominant zijn. En dat terwijl Al Cohn en Zoot Sims nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn (dat zegt voor mij persoonlijk iets over de kwaliteit). En Coltrane: die blijft direct herkenbaar, maar past zich volledig aan... wat een muzikale duizendpoot. En dat betekent dat je Coltrane cooljazz hoort spelen: heel bijzonder en interessant om te horen.

In zijn geheel werkt het wel tussen de vier heren, afkomstig uit een volledig andere wereld en een andere stroming. Er wordt degelijk gespeeld maar het swing heerlijk. Nergens ga je naar het puntje van je stoel maar je verveelt je ook niet. Tenor Conclave en Just You, Just Me zijn van de typisch cool-achtige composities. How Deep is the Ocean is dan een hele welkome afwisseling in ballad vorm. En pas op dat nummer komen de afzonderlijke kwaliteiten meer tot hun recht. Er wordt meer naar elkaar geluisterd, Garland gaat subtieler begeleiden, Cohn en Zims proberen niet langer het meest technische jongetje te spelen maar gaan meer op gevoel. Erg mooi! En Coltrane geeft een solo weg zoals alleen hij dat kan op een ballad. Jammie!

Dan nog even Paul Chambers... wat een klasbak is het ook. Op deze plaat soleert hij meerdere keren met de strijkstok. Dat gebeurde destijds niet heel vaak. Maar vooral: wat een betrouwbare begeleider is het toch. Geen wonder dat Trane in 1959 besloot hem te eren met Mr. PC. Sowieso: op hoeveel platen zijn ze in godsnaam samen te horen? Heel veel... Trane kickte gelukkig af van de heroïne, Chambers niet. Al werd de laatste alsnog ouder dan Coltrane. Een plaat die je minstens een keertje moet luisteren.

Eindbeoordeling: 3,5 sterren

Nee hoor. Paul Chambers werd slechts 33, terwijl Coltrane 40 is geworden. Hij stierf wel later.

Ondanks ik zo'n overdosis tenor saxofoon niet veel langer dan een plaatkant trek, klinkt dit toch wel fantastisch goed. Kan ook niet anders met met zo'n lineup.
Het prachtige ingetogen How Deep is the Ocean ? is dan vervolgens een welkome zee van rust na al dat machtsvertoon en misschien wel een van de mooiste jazz tracks die ik ooit gehoord heb.