O.V. Wright - Eight Men, Four Women (1987)

Veel puurdere soul als de soul van O.V. Wright krijg je naar mijn bescheiden mening bijna niet. Soul top het bot gevoelig. Fantastische vocalen en muzikaal ook ijzersterk. Een waar soulgenot.

Mooie plaat Daniel. Totaal verrast.

Wel vind ik het een vrij slome plaat en niet altijd lekker om te horen.
Wel heeft hij een mooie stem.

Ja een erg sterke keuze Reijersen . Ik heb het album dit weekend eens opgezet en ben al erg onder de indruk. O.V. Wright heeft een dijk van een stem en de vocalen op de achtergrond zijn vaak ijzersterk. Soul zoals het volgens mij moet zijn. De instrumentatie is prima maar vind ik vooralsnog minder bijzonder dan de zang.

Ik ben het met R&P eens, O.V. Wright heeft een goede soul stem, maar instrumentaal vind ik het niet zo heel boeiend. De muziek is te rustig, ouderwets en lijkt veel op elkaar.

De stem van O.V. Wright is het Roland Garros van de soul. Kleurrijke gravelstem waar technische spelers goed op functioneren. Zoals op het ontroerende gitaartje A Nickel And A Nail tussen de zanglijntjes door, prachtig en versterking van de vocalen. Hoeveel pijn kun je in een song leggen? Helaas is de instrumentatie niet overal best. Vooralsnog een dikke 4 sterren, groeipotentie is aanwezig.

Bij mij geen groeipotentie, eerder het tegendeel. Bij elke luisterbeurt raak ik minder en minder overtuigd.
Zijn stem wint je natuurlijk direct over, en er staan zeker ook een paar goeie songs op. De flaws worden achteraf zichtbaar. Zo is de plaat op sommige momenten gewoon oninteressant, op het saaie af. Muzikaal zit het ook soms vreemd in elkaar. Een tekenend voorbeeld vind ik het orgeltje in 'What More Can I Do': fijn orgeltje, maar wat doet het in 's hemelsnaam in die song?
Nu blijkt dat dit een verzamelaar is, ben ik toch wel benieuwd naar de oorspronkelijke 8 Men 4 Women, want de songs daarvan die hier ook terug te vinden zijn behoren toch wel tot de betere tracks.

Ik ben een fan. O.V. Wright heeft een fantastische gospelstem. Ook al is het materiaal niet zo sterk als bij een Al Green, toch krijg ik kiekenboebels, zeker wanneer er een song als 'Heartaches, Heartaches' passeert.

Was altijd in de veronderstelling dat ik een regulier album van O.V. Wright ooit had gekocht, maar kom er nu pas achter dat dit een verzamelaar betreft. Verwarrend genoeg heeft hij ook een album met dezelfde titel uitgebracht in de jaren '60. Anyway, ik houd van deze soulmuziek. When you took your love from me en A nickel and a nail zijn hier persoonlijke favorieten.