Arcturus & the Deception Circus - Disguised Masters (1999)
mijn stem
5 stemmen
Noorwegen
Metal / Avant-Garde
Label: Jester
-
White Tie Black Noise (0:49)
-
Deception Genesis (6:35)
-
Du Nordavind / Interludium (3:54)
-
Alone (6:49)
-
The Throne of Tragedy (2:23)
-
La Masquerade Infernale (4:25)
-
Master of Disguise (5:37)
-
Painting My Horror (4:39)
-
Ad Astra / Postludium (7:32)
-
Ad Astra [Ensemble Version] (5:20)
0
geplaatst: 26 april 2009, 16:00 uur
De experimenteer drift van de heren van Arcturus slaat hier de plank mis.
House invloeden, veel electronisch ruis c.q. kabaal. Nummers worden vakkundig om zeep geholpen.
Het nummer Deception Genesis kan mij nog enigzins boeien. Du Nordavind is opnieuw ingespeeld met vervormde vocalen, helaas....
Ik sta normaliter open voor nieuwe geluiden maar dit kan mij niet bekoren.
Over-The-Top.
House invloeden, veel electronisch ruis c.q. kabaal. Nummers worden vakkundig om zeep geholpen.
Het nummer Deception Genesis kan mij nog enigzins boeien. Du Nordavind is opnieuw ingespeeld met vervormde vocalen, helaas....
Ik sta normaliter open voor nieuwe geluiden maar dit kan mij niet bekoren.
Over-The-Top.
0
geplaatst: 17 april, 12:27 uur
Een album met remixes en herinterpretaties van klassieke Arcturus nummers. Alles hieraan schreeuwt dat dit werkje uit het einde van de jaren 90 komt, een periode waarin veel Noorse Black Metalbands hun klassieke geluid verruilden voor een meer experimentele koers. Alles moest vooral 'futuristisch' overkomen, maar ironisch genoeg voelt veel werk uit die periode juist daardoor nogal gedateerd.
Dit album dan. Het schijnt vooral een project geweest te zijn van Garm zelf, waarbij de rest van de band niet zo betrokken was. Het klinkt dan ook nog het meeste als een soort proeftuin voor de klanken die Ulver rond dezelfde tijd ook ging laten horen. Dat betekent dus veel beats, bliepjes en piepjes. Op 'Master of Disguise' komt er zelfs rap voorbij (voor de Black Metal-puristen waarschijnlijk blasfemischer dan menig omgekeerd kruis).
De meeste nummers verschillen behoorlijk van de originelen. Een nummer als 'Du Nordavind' klinkt nog (relatief) herkenbaar, maar bijvoorbeeld 'Alone' lijkt in niets op hoe we het kennen van het debuut. Maar ondanks het excentrieke karakter van dit album is het in muzikaal opzicht nogal...saai. Ja, alles klinkt heel anders en staat ver af van het oorspronkelijke Black Metal-geluid. Maar de beats klinken behoorlijk generiek en alles ratelt een beetje op hetzelfde tempo door, zonder hooks die er uitspringen.
Voor een deel is dit denk ik te verklaren door het feit dat dit in muzikaal opzicht behoorlijk verouderd klinkt, maar ik betwijfel hoeveel mensen dit in 1999 nou écht goed vonden. Garm heeft met Ulver elektronische muziek gemaakt die ik zeker erg kan waarderen, maar dit album raakt me niet echt. Misschien omdat dit remixes zijn, en Ulver echt nieuw werk maakte. Al met al een rariteit die leuk is om eens gehoord te hebben, maar die ik zeker niet snel weer opnieuw zal opzetten.
Tussenstand:
1. Aspera Hiems Symfonia (4*)
2. La Masquerade Infernale
3. Constellation (3,5*)
4. Disguised Masters (3*)
Dit album dan. Het schijnt vooral een project geweest te zijn van Garm zelf, waarbij de rest van de band niet zo betrokken was. Het klinkt dan ook nog het meeste als een soort proeftuin voor de klanken die Ulver rond dezelfde tijd ook ging laten horen. Dat betekent dus veel beats, bliepjes en piepjes. Op 'Master of Disguise' komt er zelfs rap voorbij (voor de Black Metal-puristen waarschijnlijk blasfemischer dan menig omgekeerd kruis).
De meeste nummers verschillen behoorlijk van de originelen. Een nummer als 'Du Nordavind' klinkt nog (relatief) herkenbaar, maar bijvoorbeeld 'Alone' lijkt in niets op hoe we het kennen van het debuut. Maar ondanks het excentrieke karakter van dit album is het in muzikaal opzicht nogal...saai. Ja, alles klinkt heel anders en staat ver af van het oorspronkelijke Black Metal-geluid. Maar de beats klinken behoorlijk generiek en alles ratelt een beetje op hetzelfde tempo door, zonder hooks die er uitspringen.
Voor een deel is dit denk ik te verklaren door het feit dat dit in muzikaal opzicht behoorlijk verouderd klinkt, maar ik betwijfel hoeveel mensen dit in 1999 nou écht goed vonden. Garm heeft met Ulver elektronische muziek gemaakt die ik zeker erg kan waarderen, maar dit album raakt me niet echt. Misschien omdat dit remixes zijn, en Ulver echt nieuw werk maakte. Al met al een rariteit die leuk is om eens gehoord te hebben, maar die ik zeker niet snel weer opnieuw zal opzetten.
Tussenstand:
1. Aspera Hiems Symfonia (4*)
2. La Masquerade Infernale
3. Constellation (3,5*)
4. Disguised Masters (3*)
* denotes required fields.
* denotes required fields.