Embryo - Steig Aus (1973)

Erg prettige, uitgesponnen jazzy rocknummers waarin er driftig op los wordt gesoleerd. Aanrader voor alle fans van Can tot en met Van der Graaff Generator, eigenlijk. Embryo wordt tot de krautrockstroming gerekend en zijn bijdrage is zo'n beetje het 'verduitsen' van progrock, op geslaagde wijze. Jammer dat er zo weinig aandacht voor is, want ik weet zeker dat er heel wat mensen op deze site rondlopen die hier wat mee zouden kunnen, omdat het enerzijds de eigenzinnigheid van krautrock heeft, maar tegelijkertijd best wel toegankelijk is.

Door dat laatste nummer mogen de Frank Zappafans zich trouwens ook best melden. Stomende jazzfusion.

Een zeer, zeer fijn album indeed. Met name het tweede nummer, met die gewoonweg prachtige violen, is zuiver genieten.

Jazzpianist Mal Waldron heeft meerdere keren samengewerkt met Embryo (op ondermeer' Steig Aus' en ' Rocksession'). Als ik jouw experimentele smaak en tolerantie voor jazz ken niels94 dan moet dit album jou misschien ook wel smaken (of misschien ook niet):

Mal Waldron - The Call (1971)

Is een samenwerking met Jimmy Jackson, die op meerdere platen orgel speelde bij Embryo.

Met: Edgar Hoffman (viool), Jimmy Jackson (orgel), Mal Waldron (elektrische piano), Roman Bunka (gitaar), Jorg Evers, Dave King (bas), Christian Burchard (drums, vibes)

Mal Waldron heeft altijd open gestaan ​​voor nieuwe invloeden op zijn muziek. Hij heeft geëxperimenteerd met klassieke muziek, popmuziek, rock en fusion. Zijn experimenten met Embryo gaan terug tot 1967, toen die Duitse 'krautrock'-band nog niet eens gevormd was. In München speelde hij al met Christian Burchard en andere toekomstige leden. Ik heb ooit wat kritische geluiden gehoord als het ging om Embryo als krautrockband te categoriseren en ik snap dat wel. De term etno-fusion die wordt gebruikt in de liner notes van mijn cd-versie, klinkt passender. Ik denk dat dat ongeveer beschrijft wat je hier kunt horen, hoewel je je natuurlijk sowieso kunt afvragen of je dingen in hokjes moet proppen. Maar als ik het een naam zou moeten noemen: etno-fusion is het woord…

Het is vooral fascinerende muziek die invloeden haalt uit rockmuziek, psychedelica, wereldmuziek en jazz. Het is uiterst creatieve en originele muziek. In de liner notes vertelt Matthias Mineur over de uitgekauwde en commerciële muziek die in die jaren werd gemaakt. Hij presenteert Embryo als een alternatief geluid en dit is inderdaad allemaal aangenaam anders. Ik ben niet noodzakelijk een grote fusion- of psychadelica-fan, maar ik kan deze oprechte muziek zeker waarderen.

De band begint wat psychedelische rock. Roman Bunka begint op een 'saz', een gitaar of luit uit het Midden-Oosten wat het een oriëntaals tintje geeft. Dan komt de band met een harde vibe en de ronduit funky Jimmy Jackson op orgel. Na zijn geweldige solo is het de beurt aan Mal en het is zo interessant om hem in een setting als deze te horen spelen. Hij past zich moeiteloos aan. Het is funky en swingt als een tiet. Mal's repetitieve vamps klinken als een uitstekende basis voor een band als Embryo om lekker op te grooven.

Dreaming Girls is weer iets anders: een meer ambient-achtige ballad met prachtig spel van elk bandlid. Het heeft dat raga-gevoel met veel herhaling in klank en structuur. Hoogtepunt is Mals compositie 'The Call'. Ik vind de meer jazzy/fusion-versie op zijn eigen klassieke JAPO-album beter, maar deze is zeker ook geweldig. Het is meer rock georiënteerd met Burchard die hier uitstekend drumt en de band tot het uiterste drijft. Ien wederom schittert Jimmy Jackson hier, die weer ronduit funky speelt, met een warme bluesy feel.

Ik kan wel begrijpen waarom Mal met deze jongens wilde spelen. Dit is niet noodzakelijk mijn voornaamste soort muziekstijl, maar wel heel leuk om naar te luisteren. Aanrader!