Brainticket - Cottonwoodhill (1970)

Dit is echt een vette trip

Black Sand heb ik op de pc staan...geweldig nummer...alleen de rest is niet te vinden op de door mij aangewende mediums....

wat kwam er toch interessante muziek uit Duitsland in die periode...
en wat een mooie hoes zeg, helemaal mijn ding!

Black Sand is dus zoals al gezegd een pracht van een nummer maar Places of Light moet daar niet voor onderdoen. Net als Brainticket Pt. 1 trouwens. 3 uitstekende spacy brokken muziek. En dan is er nog Brainticket Pt. 1(conclusion) en 2 die voortdrijven opdezelfde pulserende jam als ware het één nummer..trippy, ook door die gekke vrouwelijke vocalen...
this is the good stuff...

Hmm.. opgesnord na een berichtje op het BC-blog, maar dit is me duidelijk te veel quasi-psychedelisch geneuzel. The Doors wannabe's, beter wordt het niet.

Ik kan dit wel goed hebben hoor, hoewel ik precies snapt wat Goodfella bedoeld. En toch, toch vind ik dit net iets anders dan de rest, er wordt iets meer buiten de lijntjes gekleurd en op bijzondere manieren geëxperimenteerd (die vocalen!). Voor de rest moet ik hier nog maar wat vaker naar luisteren.
Overigens begin in me als James Holden-groupie steeds minder eenzaam te voelen

Superplaat! Staat in mijn top 5 platen aller tijden!

De band komt, ondanks dat ze tot Krautrock gerekend wordt, niet uit Duitsland, maar uit Zwitserland. Het is een mengeling van Zwitsers, Belgen en Italianen.

Vooral de volledig gestoorde "zang" van Dawn Muir is werkelijk subliem!

Waarom Goodfella naar The Doors verwijst weet ik niet, misschien klasseert hij alle (licht) psychedelica van de 60s en 70s meteen bij 'The Doors' - en zo onderschat je een hoop muziek. Soit.

De eerste twee nummers sluiten niet aan bij de Brainticket-nummers en vind ik ook niet erg goed (Black Sand dus ook niet, helaas). De rest echter kan me zeker boeien, tracks 3 t.e.m. zijn een geweldige trip - soms iets té messy, maar dat neem ik er graag bij, het genre leent zich ertoe. Overall toch zeker een van de betere hardere psychedelische albums die er te rapen zijn.

PS: de vrouwelijke vocals mag ik niet vergeten te vermelden, ze brengen de Brainticket-trilogie naar een hoger niveau.

Ik trek al wat ik gezegd heb over dit album helemaal in, erken dat dit een schitterend psychedelisch album is en gooi 'm gelijk in m'n top 10. Mijn review daarbij:

Brainticket een allegaartje van West-Europese muzikanten die erg into psychedelica en spiritualiteit waren. Het cement van de groep, de Belg Joël Vandroogenbroeck, heeft na enkele albums bij Brainticket wat nieuwe projectjes vanuit Mexico gedaan (waarvan u misschien Drum Circus kent, of de gekke esoterische albums à la Philip Glass), maar voor het soort muziek op Cottonwood Hill zult u hem altijd blijven waarderen.

Nochtans laten de beginklanken van de eerste track, Black Sand, vermoeden dat het hier om een kopie van Can gaat: een ritmesectie, het elektronische orgel en een snee snerpende elektrische gitaar erdoor. Wanneer u uw oor echter goed te luisteren legt, desnoods een tweede keer, ontdekt u wat Cottonwood Hill zo goed maakt.

Waar eerdere psychedelische, voornamelijk Amerikaanse, bands hun trippy geluid uit fuzzy en gierende gitaren haalden, onderscheidt Brainticket zich in een specifieke elektronische aanpak. Er zijn wel degelijk gitaren bovengehaald bij de opnames (Ron Bryer heeft zelfs de credits voor de meeste nummers), maar die zitten verpakt in een heerlijk chaotische brij. In de Brainticket-trilogie, tracks drie tot vijf, hoort u tussen de funky Hammonddeun iemands tandenpoetsen, gorgelen en spuwen, hoort u deuren opengaan en weer dichtklappen, ruimteschepen landen en een vrouw (Dawn Muir) de meest onsamenhangende lyrics schreeuwen: “We are the source!” - “Did you hear me touch you with my eyes?” - “Oh, it’s alright, it’s not alright!” De intensiteit van de muziek is heel erg groot en aanstekelijk, het is een geslaagde lsd-trip en het orgasme van uw leven.

Drukke muziek, dat behoeft geen twijfel. Brainticket is erin geslaagd één lange synesthesie te maken, maar opgemerkt dient te worden dat de structuur nooit verloren gaat. Het móet wel glashelder en overzichtelijk zijn om een halfuur lang uw pezen gespannen en uw zintuigen wijd open te laten staan.

Net als de vrouw op de (overigens schitterende) hoes wordt u, gespreid over vijf nummers, de dieperik ingezogen en bent u aan het eind verbaasd dat u nog steeds staat waar u stond, met alle ledematen intact. Dit album is een heerlijk voorbeeld van de kracht van psychedelica.

Brainticket boort in het laatste nummer letterlijk een gat in uw hoofd tot in de diepste regionen van uw brein om daar allerlei chaos aan te richten. Dat doen ze al vanaf "Black Sand" maar bij "Places of Light" gaat het helemaal de psychedelische kant uit. Een onweerstaanbare trip is het gevolg. Brainticket laat je niet zomaar los, zeker dankzij de aanhoudende rif, die blijft hangen, en de vreemde lyrics, gezongen door een lichtjes gestoord vrouwtje, waardoor de intensiteit verhoogd wordt. Uiteindelijk blaast de plaat zich op: een mooi einde. Bijzonder.

Een tijdje terug heb ik de box (2011) aangeschaft voor een zeer leuke prijs... Brainticket - The vintage anthology 1970 - 1980. Een paar maandjes terug slechts had ik de Brainticket trilogy gehoord van dit eerste album....en dat blies me van mijn sokken, wat een heerlijke trip inderdaad, een op het eerste gehoor chaotisch geheel...wat het niet is natuurlijk...maar een trip is het absoluut . Gelijk bij het afspelen en het eerste nummer wist ik dat dit voer voor mij was.

Naast de eerste 3 albums vind je in die box ook Drum circus - Magic theatre (4e nummer daarvan heet "La-Si-Do".... ) en Biomechanoid terug, waar Joel Vandroogenbroeck zich ook mee bezig hield. Verder nog een Live in Rome (1973) cd van Brainticket en nog 7 bonustracks van werk waar Vandroogenbroeck mee te maken had (Barry window & the movements).

Nu nog op zoek naar de 2 jaren '80 platen op cd en het werk uit 2000 nog.

Hier Interview: Joel Vandroogenbroeck of Brainticket and Coloursound | Red Bull Music Academy - redbullmusicacademy.com nog een recent interview met Droogenbroeck, leuk om te lezen.


Fantastisch om zulke lekkere "oude" muziek te ontdekken, want zelf ben ik opgericht in 1970, dus bewust heb ik Brainticket niet meegemaakt natuurlijk. En dan ook pas op mijn 42e het ontdekken.....daar is internet dan toch echt uitermate prachtig voor.

Het album begint veelbelovend, maar ik heb dus echt geen zin om vervolgens een halfuur lang naar hetzelfde riffje te luisteren. Ongeacht of daar nou een bijna klaarkomende dame, een gitaar of weet ik veel wat voor psychedelische geluiden overheen klinken.

Heilige bimbam, dit is toch wel bijzonder freaky spul