Extreme - Extreme (1989)

Oh.....ik ken deze niet ; ik zal er eens een stukkie van beluisteren anywhere, anyhow, anytime.

Belachelijk laag gemiddelde voor zon lekker plaatje. Staat fantastisch gitaarwerk op en de meeste songs zijn erg catchy. Tuurlijk stukken minder dan de 2 opvolgers maar toch ook een hele goeie cd. De solo in Rock A Bye Bye is het vermelden waard. Zeer subtiel gespeeld door Nuno. Bezorgt me kippevel.

Ik snap niet hoe iemand zo'n beetje alle Michael Jackson albums met 0,5 kan beoordelen. Hoewel ik geen echte fan ben ofzo.

Het is heel moeilijk om iemand met de gebruikersnaam Kerstchinees serieus te nemen.

het debuutalbum en nog een beetje poedelrock.
Little girls is een erg catchy nummer en Kid ego kende ik al van b kantjes.
Het is hier nog redelijk rauw. Heb zelf ten tijde van release niets van het album meegekregen, Guns N Roses was toen net hot in 1989 uiteraard

Geweldig debuut met een belachelijk laag gemiddelde vind ik. Ik kende jarenlang alleen Pornograffitti. Destijds vonden we Three sides to every story helemaal niks. We zaten te wachten op meer ala Pornograffitti en dus vonden we Three sides veel te pretentieus en hoogdravend. Blijkt nu, jaren later een fenomenaal album te zijn! Dit debuut is op de één of andere manier nooit in mijn collectie beland. Vorig jaar de band 2 keer live gezien en dat vond ik geweldig! Dus als gevolg daarvan maar wat meer in huis gehaald. Dit debuut ligt dichter tegen Pornograffitti aan dan Three sides. Hierop hoor je al waartoe ze later in staat bleken te zijn. Fantastisch gitaarwerk en mooie meerstemmige vocalen vind je in elk nummer wel terug. Uitschieters vind ik Kid ego, Little girls, Mutha, Rock a bye bye en Play with me. Ben blij dat ik 'm nu dan toch eindelijk in huis heb!

Een prima album. Je hoort al geweldig gitaarwerk, en prima (samen)zang. De nummers zijn misschien nog niet allemaal even goed, (bijvoorbeeld Mutha (Don't Wanna Go to School Today), maar je hoort dat er veel kwaliteit in zit...het volgende album vind ik weliswaar een stuk beter, maar dat komt ook omdat ik dat album als eerste heb leren kennen.

Bij het debuut van de heren moet je maar even niet teveel letten op de teksten en zien de bandleden er op dat moment uit als poedelrockers en is de plaat nog wat minder stevig als zijn opvolger, maar het talent is alom aanwezig. De Queen invloeden liggen er nog niet dik op, het theatrale aspect is nog tot een minimum beperkt, wat je voorgeschoteld krijgt is lekkere funkrock. Met het ontluikende talent van Nuno, een prima rimtesectie en de sterke zangprestaties van Cherone heb je een goed debuut te pakken. De opvolger is volwassener, zit sterker in elkaar maar met het jeugdige en frisse elan van deze schijf is niks mis.
De sterkste nummers: Little Girls, Kid Ego en Smoke Signals, de eenvormigheid breekt het album op een gegeven moment echter wat op, een ruime voldoende derhalve.

Klasse debuut van Extreme! Funky harde rocksongs verpakt met aanstekelijke refreinen gegoten met "harmony vocals" die te pas en onpas in je oren geslingerd worden. De teksten zijn hier en daar inderdaad wel kinderachtig en opmerkelijk genoeg voor deze toen nog jonge gasten schuren de teksten van Little Girls tegen het bedenkelijke aan........
De composities zijn daarentegen zeer volwassen, Smoke Signals en Rock A Bye Bye zijn wat mij betreft topstukken. En met Nuno Bettencourt heeft Extreme ook een meestergitarist in zn gelederen. hevig beinvloed door Eddie Van Halen wat hier en daar te horen is.
De mindere tracks als Flesh n Blood en Wind Me Up hebben opmerkelijk genoeg nog veel flair en enthousiasme waardoor het bijna niet opvalt en das toch knap!

Play with me staat op de soundtrack van Stranger Things. Die draaide in de platenzaak waar ik net was. Ik dacht, fuck, dat klinkt als Extreme, maar dit nr ken ik niet. Ben benieuwd naar dit debuut.

En dat terwijl dat seizoen van Stranger Things zich afspeelt in 1986 of 1987, dus nog voor de release van Play With Me.

Goed opgelet! Arjan Hut heb je het album inmiddels al geluisterd? Zo ja, wat zijn je bevindingen?

Jazeker, ik vond al snel een exemplaar. Fijne muziek, soms cringy teksten, dat was de eerste indruk. Play with me vliegt er nog steeds goed in. Zal de plaat eens opzetten vandaag!

De teksten op deze eersteling zijn puberaal maar daar stoor ik mij geenszins aan.
Als ik dat wel zou doen zou mijn platencollectie vermoed ik met 25% afnemen...
Het debuut van de heren past prima in het tijdsbeeld van destijds, waar ik wel bij moet zeggen dat het funky gitaarspel en de swingende ritmesectie voor bonuspunten zorgen. Een topper is het niet, maar als de songs zo pakkend geserveerd worden als een vers broodje paling, wil ik mij daar gerust af en toe aan wagen.