Extreme - Waiting for the Punchline (1995)

Net op tijd voor het nieuwe album heb ik de laatste plaat van Extreme herontdekt. Heb hem12 jaar links laten liggen maar moet zeggen dat hij mij prima bevalt. Goede songs, lekker funky, geen ballads, maar goede hardrock.

Zelfs Hip Today klinkt niet verouderd. Heb mijn stem dus flink opgekrikt.

kheb altijd gevonden dat bettencourt te goed was voor de rest van de band

laat hem weg en je houd niet echt iets heel bijzonders over

Track 11 heet UNCONDITIONALLY. Even aanpassen graag. Samen met Shadow Boxing en Hip Today is dat mijn favoriete track op dit album. Naar mijn smaak is dit album beter / volwassener / evenwichtiger dan alle voorgaande albums. 3 sides vond ik een onsamenhangend zooitje met als dramatisch dieptepunt Seven Sundays. Waiting for the Punchline vind ik als album (het geheel) het beste wat Extreme heeft gemaakt.

Hip Today en Unconditionally en het gitaarwerk van nuno zorgen voor een krappe 3 sterren. Want ik vind dit album een beetje kleurloos, het mist duidelijk sfeer. En gary's stem klinkt een stuk minder dan op de vorige platen.

Ik blijf bij mn mening maar na meerdere keren luisteren zijn de nummers toch wel wat beter geworden. Mn favo extreme plaat zal het echter nooit worden. Dit blijf ik de minste vinden.

Na album nummer I, Extreme II Pornograffiti en III Sides to Every Story had ik toch minstens verwacht dat het vierde album 'Waiting IV the Punchline' had geheten

deze gaat nu toch gehaald worden. Ken alleen No respect, There is no God en natuurlijk Hip today, dat meen ik nog wel de nodige airplay (op MTV) kreeg en een iets ander geluid laat horen. Hier is de groep ook begonnen met een andere drummer en dat markeert tevens het slot van de succesperiode 1990-1993, want dit album deed het lang niet zo goed. Nu nog gaan beoordelen of dat terecht was.

Een hele euro moest deze opbrengen op de rommelmarkt. Nou ja dat is deze dan nog wel waard. Het is een behoorlijk rauwe (hard)plaat die in weinig meer doet denken aan de meer gelikte funk en ballads waar ze succes mee hadden in t begin van de jaren '90.

Een plaat waarin Extreme serieus genomen wilde worden. De heren kwamen destijds in de media wat verongelijkt over; boos op het muziekjournaille en ontstemd over het feit dat de band in de party hoek werd gedrukt. Deze plaat was het gevolg; een droge productie, weinig toeters en bellen en cynische teksten. De plaat komt maar niet echt lekker op gang, de nummers zijn op zich niet slecht maar het lijkt wel of de bandleden er zelf niet zoveel zin in hebben. Na het succes van Pornograffitti en het pompeuze karakter van zijn opvolger gaat Extreme terug naar de basis. De schijf herbergt echter geen krakers, is hier en daar vlak en gaat daardoor als de spreekwoordelijke nachtkaars uit. De 'comeback' plaat was alweer een stap in de goede richting.

Helaas, hoe ik mijn best ook gedaan heb, er is geen klik met dit album van Extreme. Het zijn weliswaar rauwe, eerlijke nummers, maar ik kan er niet veel mee. Het blijft bij mij niet hangen, en ik betrap me er op dat het iedere keer het gevoel van "uitzitten" oplevert als ik dit album op zet. Dit is meer muziek voor een ander soort liefhebber zal ik maar zeggen.

Zelfs de huidige Dream Theater drummer op 4, 7 & 8 brengt het materiaal niet naar een acceptabel niveau. Zoveel talent allemaal...

Ik vind dit op zichzelf toch best een lekkere plaat, hoor! Als je hem los van beide voorgangers luistert, is er echt wel eea te genieten. Droog, inderdaad, maar het minder pompeuze geluid is wel aan mij besteed. Niet zo glimmend en glad als je zou verwachten.

Oepss ik moet mijzelf toch effe corrigeren,.... zei ik bij mn recensie van III sides to every story nog dat dat album het beste was wat ze hebben uitgebracht, vergat ik pardoes toch effe dit album!....... Het is op zn minst even goed maar ik neig toch 1 of 2 tienden extra voor deze. Dat heeft te maken met het aard van het beestje (ik dus...) want als het erop aan komt ga ik toch meer voor het rauwe, heavy, en in your face muziek en laat dat nou net Waiting For The Punchline zijn! En das gelijk ook het grote verschil met de vorige 3 platen die veel luchtiger en frisser klinken. Extreme lijkt op dit album boos en verongelijkt te klinken.......Gary "schreeuwt" hierop veel meer en das toch een minpuntje. Mede hierdoor vond ik Gary ook bij Van Halen een beetje door de mand vallen.... En dan toch nog een wereldplaat, dat komt voornamelijk door knallende composities en de gitaarkunsten van Nuno Bettencourt.
Geweldig voorbeeld hiervan is gelijk al het eerste nummmer There's Is No God, dat funked en grooved als de nete.... ander heavy stuff killer is Leave Me Alone met weirde vervormde gitaarsounds.
No Respect is bijna on-extreme-ish zo'n agressie zit achter Gary's stem.... maar wat geweldig om er effe helemaal op los te gaan!
Shadow Boxing en Unconditionally nemen dan toch duidelijk gas terug en na al dat geweld aangenaam om naar te luisteren. Fair Weather Faith als afsluiter is dan eigenlijk het enige matige nummer, maar erachter zit dan nog de hidden track Waiting For The Punchline wat de sfeer van de plaat precies weergeeft.
Na dit voor mij geweldige plaat was het afgelopen met Extreme. Het was geen commercieel succes en Nuno wilde de vrijheid om solo te kunnen gaan. De gangbare redenering was/is dat de grunge veel rockbands de nek heeft omgedraaid zo ook bij Extreme. Ik vind dat veel te makkelijk gedacht, grunge heeft maar een paar jaar echt invloed gehad. Het blijft wel zonde dat zo'n band maar 4 albums heeft uitgebracht (tot '95) want elke plaat is gewoon top en de koek was volgens mij echt niet op.

Fascinerend om te lezen in hoeverre deze plaat toch een andere indruk kan maken op luisteraars. Ik blijf het een zwakke broeder vinden. An sich zit er wel degelijk potentie in het songmateriaal, maar de nummers klinken vlak, de droge productie slaat de plaat lam, Cherone klinkt cynisch en de quasi boze benadering ligt de band simpelweg niet. De funkmetal moet baden in een kristalheldere productie, het liefst met nog een beetje galm en de solo's van Nuno moeten al gierende gecontroleerd uit de bocht vliegen. Nee, na enkele borrels zoete Amaretto smaakt deze worp naar een bittere likeur.

De funkmetal moet baden in een kristalheldere productie, het liefst met nog een beetje galm en de solo's van Nuno moeten al gierende gecontroleerd uit de bocht vliegen. Nee, na enkele borrels zoete Amaretto smaakt deze worp naar een bittere likeur. [/quote]
Ieder zn mening en likeur als metafoor is leuk gevonden maar heb wel een beetje moeite met het woord "moet". Want niks moet, alles mag en vind je het dan niks dan is dat jou mening, toch?

Maar als je goed leest dan staat er ook; Ik blijf het een zwakke broeder vinden, de argumenten die ik daarvoor aandraag komen ook op mijn conto. Ik vind dan ook dat de muziek van Extreme pas tot zijn recht komt in een kristalheldere productie en niet dood moet slaan als een droog glas sherry.
Kortom, dat is mijn mening maar iedereen mag het daar totaal mee oneens zijn. Gelukkig maar zou ik zeggen, dat nodigt uit tot discussie.

Volgens mij is het nummer Tell me something i don't know een ode aan de drummer van Led Zeppelin, John Bonham. Het klinkt ongelooflijk naar Led Zeppelin qua drum...
Maar verder vind ik dit niet de beste plaats van Extreme, alhoewel de muziek mij wel "eerlijk" over komt.