Frog Holler - Adams Hotel Road (1999)

Het tweede album van deze alt-country band uit de buurt van Pennsylvania , uitgegeven door een klein label Record Seller. Het eerste album van Frog Holler, was een meer dan verdienstelijk debuut, waarbij veel referenties benoemd werden.
Het tweede album is ook weer een redelijke voltreffer, en ook nu weer een album met een lange speeltijd.
Frog Holler, ooit gestart als een bluegrass trio, maar naarmate de groep uitbreidde werd de muziek ook breder. Naast de 6 leden zijn er ook nog 5 gast muzikanten aanwezig. Al met al zorgt dat voor prima muziek.
Darren Schlappich is de grote man achter Frog Holler, hij heeft 12 van de 14 nummers geschreven.

Adams Hotel Road, is dus geen pure of traditionele country – een deel ervan is alt countryrock/No Depression, Americana. Maar qua tekst is de cd echt country. Er wordt wel gezegd dat country de CNN van de voorsteden en het kleine Amerikaanse platteland is – en Frog Holler kan je veel vertellen over die omgeving. Adams Hotel Road schetst een bitterzoet beeld van het leven in de kleine stadjes van Pennsylvania. Veel nummers zijn melancholisch en leadzanger Darren Schlappich aarzelt niet om te vertellen over uitzichtloze banen en uitzichtloze relaties. Desondanks komt Frog Hollers liefde voor het platteland duidelijk naar voren – alles bij elkaar klinken de countryrockers alsof ze trots zijn op hun roots in een klein stadje.

Frog Hollers muziek is wat je 'veranda'-muziek' zou kunnen noemen. Het is ontspannen, subtiel, reflectief, met goede teksten.
Luisterend naar deze plaat komen groepen zoals The Gourds en Son Volt naar boven. Maar ik las ook elders de namen van Springsteen en Red House Painters voorbij komen. Maar net als de grappig ogende geit op de cd-hoes heeft Frog Holler toch een geheel eigen stijl en geluid.

Van de pakkende groove van "Monorail" tot het gebroken-hart-geklaag van "Hey Boy", het album is boeiend en interessant. "Knee High By July", is een hilarische en vrolijke meezing-ode aan de geneugten van maïslikeur. Het is het meest rechttoe rechtaan bluegrassnummer dat Frog Holler maakt.

Die bluegrassinvloed is nog steeds duidelijk aanwezig in bijna elk nummer, van "Two Things", waar een luide elektrische gitaar vrolijk samengaat met banjo en mandoline, tot "Drive" met een krassende gitaar en viool. Het album slaagt erin om oud en nieuw, schurend en relaxed, uitbundig en gefrustreerd op een mooie manier bijeen te houden.
Al met al opnieuw een mooie plaat van Frog Holler, de derde plaat (idiots) die ik nog niet bezit moet op zich nog weer iets beter zijn.
Daar staat pas één bericht van potjandosie, meestal zijn we het aardig eens. Dus kan ik op zoek gaan naar dat derde album.