Rhapsody of Fire - Triumph Or Agony (2006)

Ik wil dit album, ik heb al wat nummers beluisterd en het klinkt...Rhapsody!

verrassend!

ja he

Erg goed album, een stuk duisterder, dramatischer en bombastischer dan de voorgaande albums. Het is echt een soort film zonder beeld. En heeft af en toe wat weg van de lord of the rings. In het stuk Mystic prophecy of a Demonknight part V Escape from Horror. is bijvoorbeeld zo'n dialoog in t begin: In het verhaal van het album moeten ze zo'n boek stelen uit een oude grot genaamd Dar-Kunor. Als ze dit boek van het altaar pakken. Dan hoor je verschillende stemmen. Een van de personen zegt dan iets van "what are those noises?", "We must have awaken something when we removed the black book, RUN!" of "there are hands coming out of the ground." In ieder geval een prachtige plaat. Goede nummers zijn: Triumph or Agony, Silent Dream, Mystic Prophecy of a Demonknight (vooral pt. 1 'a new saga begins.' Daarnaast is Myth of the Holy Sword (dat gaat over het in de eerdere albums voorkomende ' Emerald Sword' en de oorsprong ervan.) en het bonusnummer (limited edition) Defenders of Gaia is ook erg mooi. Voor de rest zijn de andere ook erg goed. Het enige minpuntje is Il Canto Del Vento, dan zijn de italiaanse ballads Lamento Eroico en Guardini del Destino toch echt beter. Ik geef 4,5*

Prachtige bombast. Rhapsody (of fire) is in staat om metal, klassiek en folk op volledig natuurlijke manier te mengen. Heerlijke snelle nummers zoals Triumph or Agony en Heart of the Darklands, maar ook de tracks waarin men het rustiger aandoet zoals Old Age of Wonders en Son of Pain zijn erg goed. Dan heb ik nog niets gezegd over het machtige 16 minuten durende The Mystic Prophecy of the Demonknight!

Een 4,5*

Hij blijft fantastisch:



Ik geef mijn vader's account gewoon gelijk....5*

Rhapsody (of Fire) zet met deze plaat de saga voort. Ze hebben nog nooit teleurgesteld en dat doen ze met deze plaat weer niet. Voor de rest is er niet veel te zeggen over deze plaat...

Het komt soms ietwat inspiratieloos over, maar in het algemeen staan er toch heerlijke symphonische nummers op als Silent Dream, Son of Pain of Bloody Red Dungeons. Het titelnummer is zeer episch. Ik vind het langere nummer echter wat tegenvallen, het voelt aan als drie verschillende nummertjes die telkens door een klein intro worden onderscheiden, jammer. Voor de rest prima. Ik was destijds bang dat dit het laatste Rhapsody-album zou worden.

Traaaaaaaaaaaaaag. Waar zijn de vlotte songs gebleven? Dit was op de voorganger al een licht probleem, maar hier erger ik me echt aan het feit dat er praktisch niets meer up-tempo te horen is. Het kabbelt allemaal maar wat voort en pakt me nergens. Son Of Pain is prachtig gezongen en de gitaarsolo op The Myth Of The Holy Sword is ook echt goed, maar de songs werken als geheel voor mij gewoon bijna niet. Ik voel me niet beledigd terwijl ik naar het album luister, maar ik kan gewoon erg lastig interesse vinden in de songs. Het eerste nummer dat het album redt van een onvoldoende is The Mystic Prophecy of the Demonknight. Ook niet de hele tijd snel, maar het hoorspel met acteurs werkt goed en halverwege komt eindelijk de vaart terug en knalt Turilli er een enorm krachtige gitaarriff uit. Ook opvolger Dark Reign Of Fire toont een Lione in topvorm en heeft precies de juiste hoeveelheid epiek om het album toch nog enigszins positief af te sluiten. Ik kan alleen echt niet genoeg benadrukken dat ik trage Rhapsody (Of Fire) lang niet zo sterk vind als snelle Rhapsody.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Legendary Tales
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Triumph And Agony
7. Symphony Of Enchanted Lands II

Als een goede band met een matige plaat komt, ga ik me altijd afvragen waar dat aan ligt. Zou de naamswijziging echt zo'n effect hebben gehad? Was de band hier al aan het balen vanwege de samenwerking met het label van Joey DeMaio? Nog altijd klinkt de band niet erg geïnspireerd of gemotiveerd.

Na een lange opmaat van ruim drie minuten gaat Triumph Or Agony lekker van start met de titeltrack. Niet bijster origineel voor Rhapsodybegrippen, maar het kan ermee door. Maar daarna zakt het behoorlijk in. De muziek blijft sluimeren in hetzelfde langzame tempo. Het klinkt ingedut. Trok de band een paar dagen geleden nog alles uit de kast. Hier blijft dat achterwege. Je herkent de stijl van de band, maar er is geen snelheid, geen emotie, geen pakkende songs. Silent Dream klinkt wel lekker, maar is verder vrij kort.

De plaat komt pas echt een beetje op gang met The Mystic Prophecy Of The Demonknight. Voor het eerst komt er dan wat pit in, maar nog altijd hoor ik niet de klassieke Rhapsody. De laatste twee stukken hebben nog wel aardig wat afwisseling en vormen daarom het beste deel van de plaat, maar het mist de spontaniteit die we eerder wel konden horen. Dit is toch wel een gemiste kans.

Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Legendary Tales
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Triumph Or Agony
7. Symphony Of Enchanted Lands II

Inderdaad een ontzettend trage productie van de heren bij Rhapsody, of beter gezegd 'Rhapsody of Fire' waar we nu mee te maken hebben, die me in veel gevallen maar weinig te pakken hadden, waarmee ik soms ongeïnteresseerd raakte en bijna het hele album veelte sloom is om in mijn ogen onder de naam 'Rhapsody (of fire)' te vallen, zeker als je weet wat voor een producties de heren hier voor hebben weten neer te zetten slaat dit toch wel alles. En zeker met 'Symphony of Enchanted Lands Part II' achter de rug had ik gehoopt dat ze niet zo'n zelfde fout maakten, en hoewel het overdreven orkestische geluid toch wel wat weg viel, zeker gezien met het op genoemde album vond ik dat de pit er zeker nog wel mistte en zeker voor een goeie razendsnelle band als Rhapsody is dat onmisbaar.

Toch kende dit album ook wel zijn toppers, zo vond ik de titeltrack 'Triumph Or Agony' erg aangenaam waar het album toch eindelijk wat begon te worden, en gevolgd door vele mid-tempo en toch nog wel af en toe wat leuke nummers vond ik het in het algemeen maar wat smakeloos, en heb ik toch anders bij dit album gezeten dan wat Rhapsody wel eens eerder heeft behaald, en dan is ook Triumph Or Agony een gemiste kans in mijn ogen.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. Legendary Tales
04. Symphony of Enchanted Lands
05. Symphony of Enchanted Lands Part II
06. Triumph Or Agony

Dat middeleeuwse sfeertje blijft me boeien, toch merk ik wel dat er langzamerhand wat vermoeidheid ontstaat als je de discografie keurig vanaf het begin afgaat.