Elvis Costello & The Attractions - All This Useless Beauty (1996)

In '96 kwam Costello nog éénmaal samen met zijn partners-in-crime The Attractions . Er werd geen vervolg gebreid aan de Costello & The Attractions-saga, de kloof tussen Bruce Thomas & The Little Hands of Concrete bleek onoverbrugbaar.

Spijtig, want de evolutie die The Attractions doorliepen is enorm interessant. Waar "the E-street Band" van Springsteen telke male uit hetzelfde vaatje tapt (hun typische "stadsgeluid" - dat doen ze trouwens schitterend ), konden The Attractions toch meer nuances aanbrengen in hun muziek, denk ik.

Ten tijde van " This Years Model " klonken The Attractions alsof ze openstaande rekeningen hadden te vereffenen met hun instrumenten - de onderhuidse woede die kwam bovendrijven in b.v. Pump It Up of No Action

Hier lijken The Attractions wat aan intensiteit ingeboet hebben, ik schrijf lijken - want de nummers van Costello worden hier werkelijk subliem omkaderd. Ik heb het al vermeld: die pianoriedels van Steve Nieve voegen altijd dat kleine extraatje toe aan de muziek. Soms klinkt Nieve wel als een Chopin die te veel koffie geslurpt heeft

De nummers hier waren niet "nieuw" - Costello had een groot gedeelte van de songs reeds geschreven voor andere artiesten: I Want to Vanish was er ééntje voor June Tabor, meen ik me te herinneren.

De plaat opent met The Other End of The Telescope , ik vermoed er een song in over de hopeloze communicatie tussen mensen onderling - jij zegt iets, zij zegt iets, en er wordt niets gezegd

" And in time we won't even remember we spoke/Words that turned out to be as big as smoke/A Smoke that disappears into the air/There's always something smoldering somewhere "

Little Atoms heeft een techno-achtige opbouw. Costello & techno??? Ja, en toch is het nummer onmiskenbaar Costello over de hele lijn. Costello in dit nummer: "And if you don't like my song, you can just go to hell"

All This Useless Beauty heeft een openingsregel waar ik mijn "klak" (=pet) voor afneem: "It's at times like these/She would be tempted to spit/If she wasn't so ladylike" . Wam bam! Dat kan tellen als binnenkomertje Costello vraagt zich af: "What shall we do with this useless beauty"? ik weet 't ook niet - een standbeeld oprichten voor het nutteloze?

Eén van Costello's meest venijnige rockertjes is tevens op dit werk te vinden: Complicated Shadows , een verjaardagstaart met kleine staafjes dynamiet i.p.v. kaarsjes . " Sometimes justice you will find/is just dumb not colour-blind/And your poor shattered mind can't take it all in"

"Why Can't a Man Stand Alone?" - ja, dat vraag ik me ook wel eens af ... "why can't a woman be just what she seems" ... dat is vervolgens de tweede vraag die bij me opkomt

" I Want to Vanish" ... het laatste nummer. Dat zal dan ook wel gebeuren, herr Costello:) Wat je werk is toevertrouwd aan een studio, het staat op band ... En wat vastgelegd is, verdwijnt dan ook onherroepelijk.

Da's de tragedie van popmuziek, denk ik dan maar. Sommige popmuziek pretendeert langer mee te kunnen gaan, maar de nummers zijn meestal verbonden met hun uitvoerders, liggen vastgeklikt in "de tijdsgeest" ... op de huid van de tijd, maar ja ... als die huid gaat vervellen, ben je meteen de liedjes op de één of andere kwijt ...

Maar da's niet erg: popmuziek leeft in het "nu" - misschien hou ik er daarom nog het meest van

Wederom een klasse album van Elvis Costello. Dit is het tweede album dat (mede) geproduceerd werd door de oude rechterhand van the Beatles Geoff Emerick. Waar op Imperial Bedroom de Beatles invloeden duidelijk te horen waren is dit hier niet het geval. Het album heeft een heerlijk warme klank die als een zachte deken over de songs heen valt.

Het is tevens het enige album sinds midden jaren 80 waar the Attractions weer hun naam op de hoes krijgen, maar blijkbaar was de relatie met bassist Bruce Thomas zo verziekt dat Elvis hem hierna niet meer heeft opgeroepen.

Dit album heeft elf (hele) goede tracks en het zeiknummer Why can't a man stand alone. Af en toe zijn er wat lichte dance invloeden en af en toe wordt er flink gerockt, maar over het algemeen is het een vrij rustig album. Verwar dit echter niet met saai, daarvoor is het niveau veel te hoog.

Ook een fan, zeker ?

Zeiknummer ???? Zal nog eens goed naar dat genoemde nummer luisteren!

4.5 sterren en mijn kwotering voor Costello is wel zéér eentonig!

de cd was vroeger niet slecht , verre van, al moet je wel costello's soms op de zenuwen werkende stem graag horen , de teksten zijn zoals altijd heel goed , wat me geweldig stoort zijn die al die demo's waar je werkelijk niks aan hebt ,

Na jaren weer beluisterd. Aantal knappe composities. Bijzonder is het nummer Distorted Angel, nogal afwijkend van de Costellostijl (hoewel die zeer eclectisch is). Toch is met name de productie gedateerd. Halfje eraf, naar 3,5 ster.

Laatste ritje met The Attractions . Gewoon een plaat met mooie liedjes .Niks meer niks minder . Costello heeft slechtere dingen op de mensheid los gelaten dan dit album. Little Atoms vond ik de fijnste hier . 3 en halve ster .