Slick Rick - The Art of Storytelling (1999)

Tot mijn schaamte ken ik alleen de laatste 2 Slick Rick albums (allebei van NA "zijn" tijd), maar dit vind ik erg leuk.

Erg relaxt album. Slick Rick heeft een aardige flow. De live - tracks met Doug E Fresh zijn ook egr leuk.

Ja je moet je zeker schamen.

Dit is de beste come back ooit dat ik gehoord heb.
De beats zijn te sterk en de tekst erop is perfect, Slick Rick tha ruler.
Perfect, 4.5

Ik ga naar de 5.0

Ik vind de livetracks nogal onzinnig, maar een erg vermakelijk plaatje is het wel, dat moet gezegd. 3,5*

Ik hoor toch ook in King Piece in the Chess Game Canibus??

Volgens Discogs klopt dat.

Canibus en Slick Rick? Wow moet deze Cd snel eens checken, heb ik al erg lang in bezig.

Canibus is daar nog in zijn commercieele toestand dankzij Wyclef

Ik vind het intro van dit album het beste ooit.

Deze plaat pakt me, leuke beats en sfeer en slick rick is gewoon een van de betere MCs.

En hij neemt zichzelf niet zo serieus in zijn lyrics, terwijl hij ondertussen vele semi intellectuele kniesoor MCs onder tafel flowt.

Voor mij gaat hiphop om gevoel, niet om inhoud, heerlijk!

Damn dat is alles wa k hbe te zeggen over deze plaat GENIAAL wel de goeie ouwe Slick dikke 4.5* van muh!

Een goed album.

Zeker het nummer met Nas is erg vet!!!

3,5 *

aardige flow? rick heeft 1 van de beste misschien wel de beste flow! beluiser hem eens goed soms klinkt hij als een duo terwijl hij alleen rapt!

en dat met 1 oog

rap vind ik ruk, altrhans,w at ik zo commercieel op mtv voorbij zie komen

dit is echter ene hele grote uitzondering, dit draai ik regelmatig omdat het superlekker klinkt

dat komt omdat rap tegenwoordig ook zwaar shit is!tip luister eens naar rap van de vorige eeuw (1988-1999)

rapmuziek uit die tijd ken ik ook wel, en die spreekt me ook meer aan

elders noemde ik rapmuziek al 20 jaar hetzelfde en ik had meteen geen verstand van rap volgens de liefhebbers

e doch, je hoeft geen genie te zijn om te concluderen dat rapmuziek idd al 20 jaar hetzelfde is, enkele uitzonderingen daargelaten

Je moet er in de tussentijd vooral wel naar geluisterd hebben en iets zegt me dat jij dat niet hebt gedaan. Anders doe je zo'n uitspraak namelijk niet, want het slaat als een lul op een drumstel.

Paar onnodige quotes verwijderd.

^What he said.
Inhoudelijk trouwens ook sterk, want qua storytelling bewijst hij nog steeds een van de masters te zijn. Dat verhaal over die Egyptische slaaf die dan moet rappen voor de farao, het slaat helemaal nergens op maar is zeer amusant en bijzonder goed gedaan.
Beats zijn niet spectulair maar elegant en subtiel.

Heb dit album helemaal grijs gedraaid vroeger.

Gek hè ?
Dan zeg ik bij dezen dat rock al sinds het onstaan ervan hetzelfde is. Of het onzin is? Natuurlijk, maar jouw ''conclusie'' ook. Wel leuk dat je overal loopt te kankeren op artiesten uit o.a. de top 40 en zelf met de meest kennisloze uitspraken komt.

Las dat je toevallig ook hier weer aan het zeveren was, dus maakte ik maar gelijk gebruik van de gelegenheid om je dat te zeggen. Maar ga er verder vooral niet op in, hoor.

Edit: je hoeft me ook niet te gaan PM'en want ik hoef verder niet te weten wat je van me vindt. Als je me al een stalker vindt na twee reacties op jou noem ik je bij dezen paranoia (beetje ironisch ook, mij stalker noemen en vervolgens gaan PM'en ).

geniaal album, alles klopt bij deze man(flow, delivery(zijn rijmskills laat ie duidelijk zien)). mijn favos i run this en adults only

Me And Nas Bring It To Your Hardest. Beste nummer van de plaat. Ik heb Track Masters niet voor niets zo hoog staan.

Verrassende comeback. Harder dan zijn vorig werk. Leuke diversiteit zonder als geheel te wispelturig te zijn. Geen klassieker, maar zeker wel de moeite waard om te checken. Hierna was het trouwens wel over en uit voor the ruler.

Hoe is de vers van Canibus?
Ik heb het nummer nog niet op youtube kunnen vinden.

Ik wel. Bis heeft geen verse.

Verrassend leuke plaat, die rappend af en toe bijzonder sterk is. Voor vier sterren hangt de plaat te veel als los zand in elkaar maar hij zit er wel zeer dicht tegen aan.

Leuk album maar het duurt eigenlijk iets te lang.

Aan het einde weet hij inderdaad niet wanneer hij de cd af moet sluiten.
Voor mij is de plaat klaar na nummer 18.
Verder vind ik alleen Trapped In Me een beetje erg flets.

Maar ik kan nog steeds erg genieten van deze MC. Wat een flow, wat een charisma, en bovenal: wat beheerst deze man de "art of storytelling".

Op zijn eerste album vond ik de helft van de nummers dikke classics, en de andere helft tenenkrommend door de wel erg zwakke beats.

Hier is het van een heel constant (hoog) niveau, hoewel er geen klappers op staan die iedereen zich nog herinnert. Zelf vind ik Street Talkin' en Frozen wel de uitschieters denk ik, maar op een andere dag kan dat weer anders zijn. Die vederlichte nonsens-stilo op Impress The Kid en I Run This dig ik ook erg.

Beschouwende opmerking: wie van de jaren '80 helden heeft in de jaren '90 zo'n sterk comeback album gehad? Ik denk niemand. KRS-One als je Return Of The Boom Bap meerekent maar dat was in 1993 en niet echt een comeback, zoals LL vermanend zou zeggen. Tevens was dit Slick Rick's laatste en is hij niet langzaam maar zeker 'irrelevant' geworden met steeds slechtere albums (KRS1, Rakim, G Rap, LL etc etc)

Slick Rick weet inderdaad niet wanneer hij op moet houden. Na CEO is het wel gedaan. De live-nummers zijn leuk, maar niet om als nummers 23 en 25 nog eens te horen. Voor de rest, geweldig album. Door de korte raps op Jail Skit is het vanaf het begin af aan al genieten. Heerlijke beats, goed passende gastartiesten en natuurlijk is Slick zelf al de moeite waard. Wat een karakter is dat. Met zijn lome flow en Engels accent verteld hij zijn verhaaltjes. Ja, ik vind hem echt een van de aangenaamste rappers om naar te luisteren.

Adults only is geniaal!