Steve Stevens - Atomic Playboys (1989)

Rockcandy vond het nodig om deze cd opnieuw uit te brengen, maar echt zeldzaam is deze cd nog niet.
Wel interessant is dat de japanse bonustrack is toegevoegd: warm female. De hele plaat staat inmiddels ook op youtube.
Lekker makkelijk, alhoewel ik niet snap dat dit is toegestaan.

De plaat bevat een aantal zeer goede nummers (atomic playboys / Pet the hot kitty / slipping into fiction) maar mist toch een constante lijn. Bijvoorbeeld: power of suggestion past niet erg bij de rest.
Verder ben ik geen fan van zanger parramore mccarthy (van warrior); hij klinkt mij wat te geforceerd.
Een odd one out is "Evening Eye" die zo op een plaat van Billy Idol had kunnen staan en veel lijkt op Eyes Without a face.
Steve S is een bewonderaar van flamengo en jazz/fusion muziek, wat in Run Across Desert Sands duidelijk naar voren komt.

De album hoes is gemaakt door de zwitser Hr.Giger, die ook meewerkte aan de film alien en het ontwerpen dat beest. Let ook eens op de hoes van ELP : Brain Salad Surgery...... en op de microfoonstandaard van Korn zanger. Juist, ook van deze man.

Geen onaardig (hard)rockalbum van de gitarist Steve Stevens, hiervoor bekend van Billy Idol.
Wel wat onevenwichtig en te geforceerd gevarieerd.
Atomic Playboys, Slipping Into Fiction, het sleazy Soul On Ice en Pet The Hot Kitty zijn goede rocknummers. Woman of a 1000 Years is misschien dan wel net het beste nummer.
Ook goed is het instrumentale Run Across Desert Sands zoals hierboven ook gezegd.
Desperate Heart is de bonafide AOR/powerballad en bij Crackdown en Evening Eye moet ik ook inderdaad af en toe aan Billy Idol denken.
De poging tot soul in Power Of Suggestion vind ik hier niet thuis horen en Action is een cover van The Sweet en die is niet te evenaren.

Dus een niet onaardig 3 sterren rockalbum, welke ik ooit voor 5 gulden in de aanbieding heb gekocht.

Ja, dat laatste weet ik ook nog: 4,95 bij de Free Record Shop. Die hadden destijds van die cut-out cd's uit de Amerikaanse import. Veel AOR en melodieuze hardrock die eind jaren tachtig nog vrij populair was. Ik ben de FRS nog steeds dankbaar voor Heaven's Edge, Night Ranger's Man in motion en nog wat albums uit die tijd die ik in die tijd 'blind' kocht voor die vijf gulden.

Deze behoorde daar ook toe; d'r zit nog steeds zo'n geboord gaatje aan de zijkant van het CD-doosje. Ik wist natuurlijk dat het om de gitarist van Billy Idol ging. Destijds vond ik het een voltreffer. Ik heb 'm vanmorgen na vele jaren weer eens gedraaid en moet zeggen dat-ie me nog steeds niet tegenvalt. Mij bevat de variatie juist wel. Dat maakt het een afwisselend albums met beurtelings uitstekende poprock (wel een beetje tijdgebonden), maar ook die flamenco- en jazzrock- invloeden vind ik hier wel goed in passen. Run across desert sands vind ik zelfs een hoogtepunt, echt mooi gedaan. Nee, het origineel van Action van The Sweet valt niet te verbeteren, maar ik vind deze versie een respectabele poging die goed overeind blijft.

Ik vind de waardering voor dit album echt te laag (momenteel 2,66). Mijn stem is de vierde in successie die op dit album is uitgebracht en met mijn 4 sterren gaat-ie al naar een totaalscore van 3,0.

Dan doe ik er nog een schepje bovenop
Ik heb de lp onlangs gekocht voor een zacht prijsje. Eigenlijk alleen omdat ik Stevens bij Billy Idol al een geweldenaar vond. Ook zijn spel en solo in Dirty Diana van ene Michael Jackson hebben me altijd weten te raken. En niet te vergeten zijn sublieme spel op het eerste solo album van Vince Neil (Exposed) dus ik dacht; ik neem de gok. En gelukkig pakt die gok goed uit. Met Perry McCarthy heeft hij een prima zanger in huis. Een zanger die heel divers kan zingen. Van heel clean en AOR achtig tot ruig. In Evening eye en Crackdown klinkt hij zowaar als Billy Idol zelf. En Stevens speelt uiteraard alsof het een lieve lust is. Het is natuurlijk ook min of meer zijn project dus dat de man de hoofdrol opeist mag niet verwonderlijk zijn. Hij neemt zelfs de leadzang voor zijn rekening op Woman of 1000 years. Doet ie aardig maar als je McCarthy in huis hebt dan wist ik het wel. Zoals hierboven al vermeldt komt zijn voorliefde voor flamenco- en jazzrock regelmatig tot uiting. Het best in het instrumentale Run across desert sands. Smaakvol gedaan!