Kitaro - Kojiki (1990)

Dit is één van de beste en populairste albums van Kitaro en is een muzikale interpretatie van de mythische onstaansgeschiedenis van Japan.
Het is een behoorlijk orkestraal album en veel tracks hiervan zijn tot op de dag van vandaag regelmatig terug te vinden in Kitaro's live-sets.
Prachtige ingetogen stukken worden afgewisseld door dreigende, bombastische stukken op een manier zoals alleen Kitaro dat kan.
Voorbeelden hiervan zijn Hajimari, Orochi, Matsuri en Reimei.
Dit album is essentiëel en hoort in iedere Kitaro-collectie thuis, maar ook liefhebbers van film-muziek, zouden dit moeten waarderen.
Het oosterse karakter is zo mogelijk nog sterker aanwezig, en tegelijkertijd klinkt het allemaal wat minder zweverig dan op vroegere albums van deze grootmeester.
En ondanks dat ik z'n eerdere werk absoluut waardeer, is dit album ook gewoon heel erg mooi.
Kortom: Kojiki is een topper!!

Mijn eerste kennismaking destijds met grootmeester Kitaro. Ben altijd erg onder de indruk geweest van de subtiliteit waarmee hij muziek maakt. Ook al ken je de details van zijn albums het blijft indrukwekkend hoe de muziek soms alle kanten op schiet. Mooi album en een onderbelichte artiest.

Mooie, serene muziek die wel wat doet denken aan Edgar Froese - Epsilon in Malaysian Pale (1975)

Het zijn allebei prachtige albums, maar ik moet eerder denken aan traditionele Japanse muziek met een flink Kitaro-sausje. Want dat is Kojiki in een notendop. De muziek van Edgar Froese's Epsilon in Malaysian Pale hoor ik hier niet in terug, of het moet de sfeer zijn waar je op doelt. Wel een bijzondere vergelijking overigens...