Vanilla Fudge - Near the Beginning (1969)

Renaissance was natuurlijk niet te overtreffen, maar toch is dit een heerlijke rauwe gitaarplaat geworden. Vooral 'Shotgun' en 'The Break Song' springen eruit.

De afwezigheid van producer Shadow Morton vertaald zich op dit album naar een volkomen gebrek aan overall visie en, vooral bij Shotgun en Where Is Happiness, in zeer matig opgenomen tracks. Shotgun is zo hard op de band gezet dat er totaal geen dynamiek ( tot dan toch een van hun sterke punten ) in het nummer zit en omdat er ook geen tempowisseling of andere onderbreking is dreunt het nummer gewoon tè lang door. Bij Where Is Happiness verdwijnt de prima zang ( ook een van hun sterke punten ) bijna helemaal in de mix. Doodzonde want kwa sfeer had het op Renaissance niet misstaan.

Het wat mij betreft stralende hoogtepunt van deze plaat is de meer "traditionele" Fudge bewerking van Lee Hazlewood's Some Velvet Morning waarbij de zang ijl als misflarden ingezet wordt tegen prima heavier passages.

Wat ik de heren hier vooral verwijd is een gebrek aan zelfkritiek maar daarin waren ze beslist niet de enigen in de 60s. De live opgenomen Break Song klinkt dan weliswaar wèl prima maar daar zijn ze weer meer bezig zichzelf te kietelen met uitgebreide solo's in een nummer wat nergens heen gaat. Prima als uitsmijter bij concerten maar niet echt een nummer wat je regelmatig op zal zetten in je huiskamer.

Weet iemand of deze Shotgun dezelfde is als die op dit album staat? Want dit klinkt wel heel erg goed en tevens een stuk frisser/moderner dan '1969'.

Nee, deze uitvoering staat op "The Return" (2002), een re-make album.

The Return (Vanilla Fudge album) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Thanks