Lady Wray - Queen Alone (2016)

Gewoon een fijn traditioneel soulalbum dit, lekker om bij te relaxen. Guilty hoorde ik bij m'n favoriete radioshow (we funk radio) en ook de rest kan me zeker bekoren.

Een gewaagde titel voor dit album deze zangeres. Het is namelijk ook de titel van een klassieker uit de Stax-stal op naam van Carla Thomas. Zij was de queen van king Otis. Als je er dan voor kiest zelf ook die titel te nemen dan kan je er gif op innemen dat de vergelijkingen gemaakt gaan worden. Of dat kwalitatief terecht is, is nog maar net de vraag. Het lijkt allemaal goed te beginnen met It’s Been a Long Time. Het nummer kent een vintage jaren ’70 soulvibe en heeft leuke blazers. Een fijne opener die opgevolgd wordt door het eveneens fijne Do it Again. De vibe blijft old school, het tempo wat rustiger. Wederom is er voldoende ruimte voor het koperwerk.
Iets minder boeiend wordt het dan toch met Smiling. Best een prima nummer hoor, maar redt het niet bij de twee voorgangers. Net als Guilty dat niet echt doet. Wel beter dan de vorige song, maar niet zo goed als de starters. Moet deze dame dan constant tegen dat goede begin op blijven boksen?
Met In Love komt ze, mede door de swing, weer aardig in de beurt en ook de fijne soulballad Make Me Over is weer een goed nummer. Wat te denken van het door Latijnse invloeden doordrenkte Cut Me Loose? Of juist het energieke Underneath My Feet? Stuk voor stuk nummers die goed in elkaar zetten en de vintage sfeer stand laten houden.Met They Won’t Hang Around wordt het tussendoor nog wat lichtvoetiger, net als met het genietbare Bad Girl. Afsluiter Let It Go brengt het weer terug naar de algehele sfeer.

Lekker plaatje, zeker het begin vind ik heel sterk. Al hoor ik in de openingstrack de hele tijd de jonge Jacksons zingen. Na het eerste handje vol tracks wordt het wat minder, laatste paar nummers vind ik weer nice. Moet 'm s wat vaker uit de kast pakken.