Jorn - Starfire (2000)

Het eerste soloalbum van Jorn. Tevens het beste soloalbum van Jorn. Helaas staan op dit album naast de aardige rockers Starfire, Edge of the Blade en The day the earth caught fire ook misselijkmakende slome ballads die het niveau omlaag trekken.

De hoes is onverzorgd en oogt onproffesioneel. Gelukkig ben ik een fan van goed nagespeelde covers en die staan er dan ook op.

Geen topalbum maar ook geen verschrikking...

Ik dacht dat Jorn een ban had.

Een stapel covers en wat eigen nummers. Normaliter laat ik zulks links liggen. Ware het niet dat het Jorn Lande virus ten tijde van de eeuwwisseling razendsnel om zich heen greep in metalland. Op allerlei LP's van allerhande artiesten dook zijn hartverwarmende stemgeluid ineens op. Deze perfecte kruising tussen Ronnie James Dio en David Coverdale was voor mij moeilijk te negeren?
Ik vind dan ook dat Jorn zijn klasse tentoonspreidt op juist die covers. Met ogenschijnlijk het grootste gemak brengt hij wervelende versies van Edge Of The Blade, The Day The Earth Caught Fire en zelfs Burn. De man geeft alles. Hoog, laag, hard, zacht het maakt allemaal niet uit. Lande heeft het in huis.
De eigen composities blijven wat achter. Maar het zware Abyss Of Evil, het onstuimige Gate Of Tears en het rommelige titelnummer worden allen opnieuw gered door DE stem.
Wat een power.

Leuk cover album met een eigen sausje van deze wereld zanger!

Is mis wel de Jorn van de beginjaren, Mundanus Imperium, eerste solo platen, Ark. Daarna werd het toch veel Power Metal werk en eigen materiaal dat in mijn oren minder geïnspireerd klonk. Heb zijn latere solowerk dan ook links laten liggen.
Dit is nog altijd een heerlijk schijfje. Een eigen manier van het Journey nummer brengen, werkt ook nog. Een lekker AOR getint "Break It Up". Ik kende het origineel van " The Day the Earth Caught Fire" niet, net even beluisterd en wat een lekker nummer is dat zeg, deze remake is niet veel anders. "Gate Of Tears" raast wel lekker voort, maar gaat niet echt ergens heen, het is voornamelijk heel erg druk. "End Come Easy" is een heerlijke vreemde eend in de bijt. De zanglijnen van het Jefferson Starship nummer "Just The Same" liggen hem helemaal geweldig. Sterker nog, zou me niet verbazen als buiten Dio en Coverdale, hier ook een deel van zijn zang roots liggen. Plaatje sluit af met een heerlijk log "Abyss Of Evil", gedreven gezongen.
Heerlijke cd, de opvolger is nog een klasse beter vind ik zelf, maar van deze cd kan ik nog altijd heerlijk genieten.

Jorn was inderdaad veel beter in die dagen. Ik vind hem tegenwoordig vooral een luie zanger. Niet dat hij niet hard werkt maar meer omdat hij teveel in zijn comfortzone zit.

Toen hij door andere muzikanten werd uitgedaagd zoals bij Ark, Beyond Twilight en Mundanus Imperium alsook diverse gastbijdragen kwam het niet zelden uit zijn tenen.

Starfire was een album waar een aantal uitstekende covers het opnemen tegen een handvol eigen songs. Vooral Journey's Edge Of The Blade is me daarvan het beste bijgebleven.

Het album is ontzettend rommelig geproduceerd maar dat vind ik ook weer charmant. Temidden van die orkaan van geluid weerklinkt de misthoorn van Jorn Lande. Oorverdovend en overrompelend. Een feestje vo9r de ouwelullenrockers onder ons.

Fuck ja Beyond Twilight, wat een plaat was dat zeg!!!
Klopt... het geluid is een beetje schel ook, waardoor de nuances die er eventueel waren, wegvallen. Maar de rauwheid heeft zeker ook zijn charme! Ik geniet hier nog graag van op zijn tijd.
Het is wat meer een broodzanger geworden in de loop der jaren, las zelfs vandaag dat hij op het Euro-songfestival uit gaat komen. Ach ja een ieder keus. En idd volgens mij werkt hij de tering hard zelfs, gezien zijn grote output van platen door de jaren heen, zijn keuze laat te wensen over wat mij betreft althans.
Ik zou hem graag weer met een echte klasse band willen zien, prog. of old school Hard Rock. Heb hem, ooit nog gezien met Moody en Marsden live, jezus wat was dat goed ook! Maar Jorn met een echt goede band, ik mis dat!