Jimmy Smith - Softly as a Summer Breeze (1958)

Tot en met nummer 6 gaat ie lekker. Gewoon Jimmy Smith zoals we dat gewend zijn. Beetje bluesy jazz. Maar Bij nummer 7 tot en met 10 gaat het wat mij betreft helemaal mis. Daar wordt dus op gezongen door ene Bill Henderson en dat verpest het voor mij. Nu stonden 7 t/m 10 niet op de origionele release dus ga ik er van uit dat Rudy van Gelder deze erbij gezet heeft. En dat verbaast me enigszins. Voor het origineel gewoon 3,5*, maar door de laatste 4 bonusnummers wordt het een hele krappe 3*.

Voor het geluid van het hammondorgel heb ik een groot zwak, en dat vooral als Jimmy Smith het instrument bespeelt. De eerste vier stukken zijn samen met Kenny Burrell op gitaar, en - al kun je gitaristen aanwijzen die opwindender spelen - die vier nummers zijn mijn favorieten van het eigenlijke album. Voor mij betekent dat heerlijk ontspannen luisteren, zonder dat ik in slaap val. Wat de overige twee stukken betreft: ik vind Eddie McFadden, die hierop speelt, domweg niet zo'n interessante gitarist. De laatste vier nummers echter maken het voor mij weer helemaal goed. Die worden gezongen door Bill Henderson een jazzvocalist van wie ik wel eens enige opnames voor het Vee-Jay-label gehoord had. Die waren me maar matig bevallen, maar wat ik hier hoor vind ik prachtig gezongen, al raakt Jimmy Smith enigszins op de achtergrond.
Alles bij elkaar dus een onevenwichtig album, dat ik echter tóch niet graag zou willen missen.