Robbie Williams - The Heavy Entertainment Show (2016)

Track 1, 5 en 11 welke al min of meer beschikbaar zijn, maken het veelbelovend.

Als ik Heavy Entertainment Show zo aanhoor dan schreeuwt dat Musical. Nou is Robbie niet vies van een stukje theater om op te voeren maar als dat het geluid / thema van album wordt dan zal ik hier waarschijnlijk weinig nummers vinden die ik leuk ga vinden. Maar hij weet soms te komen met een nummer dat verrast.

Trouwens een album via PledgeMusic en die hebben dit jaar in elk geval een paar leuke albums opgeleverd, zoals de laatste van De La Soul.

Het titelnummer stond toch al op Under The Radar?

De speelduur die ik tegenkom is anders, dus ik vermoed dat het om een nieuwe versie gaat.

Party like a russian is in ieder geval een leuke single en voor top-40-begrippen uitermate actueel en kritisch.

Vreselijk schijtnummer. En Prokofiev draait zich om in zn graf.

10 minuten teaser van het hele album staat online: https://www.facebook.com/robbiewilliams/videos/vb.5441929106/10154163293174107/?type=2&theater

Nou dan ligt ie weer goed..

Party Like a Russian wat een gedrocht van een nummer

Uit nieuwsgierigheid maar eens opgezet want vroeger kon ik Robbie Williams best hebben. Slecht zal ik het niet noemen maar het boeit verdraaide weinig.

LOL Robbie is duidelijk de weg kwijt..geen cohesie in het album en dan nog schaamteloos ELO pikken... sorry een sof

en dan ook nog de lelijkste hoes in jaren...het is echt een sof

stel mijn stem bij...want het is gewoon slecht

Lijkt mij echt een anti-stem, dus niet serieus te nemen en mag dus verwijderd worden. En een lelijke hoes?? Hahahahaha

Ik zal de cd vanavond lekker opzetten en kijken of hij weer op zijn oude niveau is van voor SBW.

Ik heb geluisterd en het is meteen de laatste keer. Wat een slechte muziek, serieus. Ik vind het overgeproduceerd, de nummers bezitten daardoor geen gevoel, nauwelijks emotie en/of subtiliteit. Veel nummers klinken hetzelfde, bezitten zeikerige refreinen, ik moest echt moeite doen te blijven luisteren. Dat nummer Motherf*cker is ook gewoon bagger, even los van de tekst. De liedjes missen niveau, voor mij is dit echt waardeloze rotzooi. Ik ben zelden zo hard over een cd, kraak op deze site ook vrijwel nooit muziek af. Maar als iets slecht is (in mijn oren, zeg ik erbij) dan mag dat ook gezegd worden.

Laat ik eraan toevoegen dat ik de eerste albums van Robbie allemaal ken, in het verleden regelmatig gedraaid heb en wel nieuwsgierig was naar deze. Maar los van die herkenbare stem blijft er weinig over.

Robbie's albums groeiden gestaag in kwaliteit, al waren zijn eerste 2 albums ook al toppers. Maar productioneel werden ze steeds beter en gepolijster. Bij Rudebox haakten veel fans af, terwijl vanaf toen hij échte topalbums ging maken.

Maar vanaf Take The Crown ging het voor mij mis. Begrijp me niet verkeerd, hij bevat veel goede songs, maar als geheel klonk hij niet coherent. Een beetje hetzelfde euvel lijkt The King Of Pop met Invincible te hebben. Allemaal keigoede tracks, maar geen coherent album.

Swings Both Ways deed mij zelfs heel weinig. Maar dat kan ook aan mij hebben gelegen, ingegeven door het slechte live-optreden dat op tv werd uitgezonden en als gelijkwaardige opvolger van Live At The Albert moest dienen als begeleiding van zijn Swing-album. En die tweede keer werkte dus niet voor mij.

En dan is na 3 jaar dan weer een nieuw album van Robbie. Hij zal hier geen koppen met spijkers mee slaan, daarvoor lijkt dit album soms teveel op de oude Robbie, maar dan net niet. Net zoals de concertreeks bij Take The Crown. Iets te veel en te opzichtig gemaakt 'kijk mij eens'. De fans zijn volwassener geworden en zullen niet zo snel meer zijn nieuwste cd's kopen (of zelfs weer de oude vertrouwde lp!), want ze hebben nu een gezin en minder tijd. Ook is afgelopen 6-7 jaar het muzikale landschap drastisch veranderd en lijkt er bijna geen plek meer voor een Robbie Williams of andere echte popartiesten, zeker niet bij de jeugd van tegenwoordig.

Wat blijft, is dat dit zeker geen zwak album is, laat dat duidelijk zijn. Hij begint met een aantal pittige, over the top tracks die lekker dik aangezet zijn, maar gaandeweg wordt het toch een serieuzer, coherenter en eigenlijk best een heel goed album. Met de bonustracks misschien wel als hoogtepunt, op anticlimax Marry Me na.

Nieuwe zieltjes zal hij er niet mee winnen. Een nieuwe grote hit waarschijnlijk ook niet. Nu nog proberen om niet meer de populaire jongen uit te hangen, maar liefde voor muziek te tonen, dan kan het best nog wel goedkomen met Robbie.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Stem een halve ster verhoogd. Heerlijk energiek album.

David's Song is de eerste ballad die niet zou misstaan als single en Pretty Woman is een ouderwets meeklap/meestamp-nummer met wederom grote hitpotentie.

Dit album zou weleens een echte groeibriljant kunnen blijken te zijn.
Laat je niet beïnvloeden door de negatieve berichten hierboven; zet desnoods eerst een paar andere albums van Robbie op van na Rudebox, en dan deze.

Ik zie dat deze van Robbie voor jou op gelijke hoogte staat met Station To Station van Bowie. Daar doe je Bowie wel wat tekort mee, als ik zo vrij mag zijn Maar goed, ieder zijn opinie natuurlijk. Smaken verschillen.

Ik ben geen enorme Robbie Williams fan, maar ik vind dat hij hele fijne singles heeft uitgebracht van tijd tot tijd. Ik heb diverse albums van hem geluisterd en daarbij viel het me op dat hij vaak de goeie nummers uitbrengt als single want de overige nummers vind ik zelden echt de moeite waard nogmaals te draaien.

Toen ik van dit album hoorde was ik blij dat hij even geen 'Swing'-album uitbracht want dat is niet zo mijn ding. Echter valt dit album me wel tegen. De nummers luisteren in principe makkelijk weg, maar doen me niks. Ze duren te lang en/of zijn saai. Ik moet toegeven dat zijn stem heel herkenbaar is en dat de nummers goed bij zijn stem passen. Hij heeft eerder bewezen dat hij kan heel lekker zingen en ook van tijd tot tijd kan raken. Echter is daar op dit album absoluut geen sprake van! Wat een teleurstelling.

Twee verschillende tijdperken, waarbij de muziek van tegenwoordig een stuk vluchtiger is dan 40 jaar terug. En met de hedendaagse (pop)muziek als referentiekader, is dit een absoluut meesterwerk, zeker omdat zijn vorige twee albums mij niet (geheel) konden bekoren.
En bij euforisch muziek hoort ook een euforische waardering. En die is afgelopen dagen alleen maar toegenomen.

Over Bowie gesproken. In de jaren 70 veel heel goede albums gemaakt en veel goede popsongs in de 80's, maar mijn grootste idool Michael Jackson staat daar weer boven. Maar heb voor alle drie de artiesten evenveel bewondering. De 5* voor de een, moet je niet gaan vergelijken met een 5* album van de ander.

Nou inderdaad, Bruce Lee is een vrijwel exacte kopie van Don't Bring Me Down.

Verder een album met wat aardige liedjes zoals de typische Robbie klanken bij David's Song. Het enige nummer wat ik boven de rest vind uitsteken is Mixed Signals.

Ook niet bij veel oude knarren vermoed ik. Een paar nummertjes beluisterd. Verder zwijg ik maar...

bij mid dertigers tot mid veertigers vast nog wel. De cd verkoopt prima

Love my life is niet best. Maar de samenwerking met John Grant behoort tot de beste tracks van dit jaar. Jammer dat die op deluxe terecht is gekomen, had goeie single geweest.

Love My Life past perfect in zijn oeuvre en is een typisch Sky Radio nummer. Zal zomaar een grote hit kunnen worden.

Heb deze cd nu al best veel gedraaid en is echt een topalbum geworden, misschien wel zijn beste tot nu toe. Veel variatie én toch een gevoel van een écht album.

En de 5 tracks op de deluxe versie kunnen ook zomaar op single verschijnen. Het lijkt wel een compilatie album! Iets wat alleen Michael Jackson voor elkaar kreeg!

De vrouwen van toen zitten nu al dik in de overgang. Maar die luisteren nog steeds naar Feel.

Over-the-top-album dat afwisselend de pan uit swingt en irriteert.