Suren Asaduryan - Bir Ömür Sadece (2002)

De Armeense duduk, de oeroude hobo, is een van de instrumenten die mij altijd en voor eeuwig zal blijven pakken, zoals het dat deed toen ik dit ongekende geluid voor het eerst horen deed.

Nu ben ik niet echt de persoon van de "There’s something about the warbly, melancholy tones of the duduk that speaks to the pain and suffering of the Armenian people" quotes - echter kan ik niet anders dan toegeven dat het geluid dat het gigantische riet in deze doodgewoon ogende 'fluit', tegelijkertijd eeuwige schoonheid, en prikkende pijn voortbrengt.

Waar het instrument ook voor mag staan, Suren Asaduryan weet hoe hij het behandeld, en doet dat in deze CD op een ontzettend mooie manier. Uitspringer vond ik het tweede nummer 'Sürmeli..' - waar het geluid van de Turske gitaarachtige 'Oud' gecombineerd word met de Duduk.

Een heerlijk rustige cd voor liefhebbers van dit instrument.

4,5