Wiley - Godfather (2017)

Wiley, toch wel 1 van de meest toonaangevende rappers uit de UK brengt een album uit met louter bangers! Toch is zo'n plaat met 17 bangers iets teveel van het goede voor mij. Bijna alle tracks lijken op elkaar, wat soms een pluspunt kan zijn, maar in dit geval staat het me toch een beetje tegen. Het grappige is dat ik eigenlijk elk nummer apart hard vind, maar dat het album als geheel toch de diversiteit mist om voor mij hoger dan een 3,5* uit te komen.

Na het geweldige konichiwa van Skepta op zoek gegaan naar nog Grime albums. En dit is tich wel een hele goede. Pas enkele keren beluisterd maar ben toch al mee.

Ik ben het eigenlijk wel eens met overmars. Het zijn stuk voor stuk harde tracks, maar alles achter elkaar is toch iets teveel van het goede. Opgesplits in meerdere luisterbeurten zijn er echter weinig echte dieptepunten te vinden. Minder geslaagd vind ik tot nu toe Name Brand en U Were Always.

Wat ergens wel apart is voor een album waarop Wiley toch enigszins zijn status wil showen: ook op een eigen uitgebracht album weet hij toch meer dan de halve UK grime scene op te trommelen, is dat ik zijn solotracks het sterkste vind hier. Birds n Bars, Back with a Banger en Can't Go Wrong zijn stuk voor stuk waarschijnlijk de hardste tracks van het hele album. Lucid (de enige overgebleven solotrack) is op zich best okay, maar steekt er niet zo ver bovenuit als de andere solotracks.