Dan Bern - My Country II (2004)

Met de release van zijn naamloze debuut in 1997 schaarde Dan Bern zich in het rijtje John Prine, Elliott Murphy, Steve Forbert, Loudon Wainwright III, oftewel de nieuwe Dylan’s. Maar waar Dylan zich kenmerkt door cryptische, poëtische nummers is Bern recht door zee en niet bang om het beestje bij de naam te noemen. Zo laat de tekst van Bush Must Be Defeated weinig te raden over. Bern rijmt defeated op ongeveer 30 woorden die nadelig uitpakken voor de president. His evil gang unseated, his base of power deleted. Daarbij moet wel gezegd worden dat deze cd niet gezien moet worden als een persoonlijke sneer richting president Bush. Met die opmerking zou je de songwriter Dan Bern toch echt te kort doen. Zo opent de cd met President een ruim 7 minuten lang durend epos over wat Bern zou doen in zijn eerste 10 dagen in het Oval Office. There were limos, bands and speeches, parties to go to. I said that will have to wait, there’s so much to do. Hij weet door middel van karakteristieke overdrijving zijn standpunt goed te verkondigen. Hij zou mijn stem in ieder geval krijgen. Na dit nummer neemt de cd echter een radicale wending. Van de grappen en grollen van President schakelt Bern moeiteloos over naar maatschappijkritische liedjes als Sammy’s Bat, Tyranny en Ostrich Town. Het nummer After the Parade deed mij erg denken aan Officer Dan uit Forrest Gump. In dit nummer vertelt Bern namelijk over een soldaat die gewond is geraakt tijdens de oorlog en bij thuiskomst als held wordt ontvangen. Maar hij maakt zich ernstige zorgen over zijn leven na deze parade van pracht en praal, wanneer hij weer in de bittere realiteit terugkeert. But who do you think will push my chair after the parade is over. Op My Country II laat Bern zich uit over de vervreemding die hij ervaart met het huidige Amerika. Sweet land of liberty. If I say it enough times, maybe I’ll remember what it means. In The Torn Flag vergelijkt Bern de Amerikaanse samenleving met de Amerikaanse vlag. We’ll also need some stars of deep rich brown, and some of tan and black, then all around. En de cd eindigt met het al eerder genoemde, zeer aanstekelijke Bush Must Be Defeated.

Met een stem die mij van tijd tot tijd aan Elvis Costello doet denken, weet Dan Bern door middel van scherpe kritiek met een vleugje humor een goede observatie te geven van de misstanden in Amerika. Ik begrijp dat dit soort cd’s sommige mensen danig tegen de borst stuiten, maar zoals eerder gezegd, mijn stem heeft hij gewonnen.