Laura Nyro - Eli and the Thirteenth Confession (1968)

Ik ben verslaafd aan het werk van deze cultzangeres uit de sixties. Haar stijl is heel uniek en vaak van afgekeken (bijv. door Todd Rundgren), en zelfs Bob Dylan was onder de indruk. Prachtige songs schreef ze, bijvoorbeeld 'Stoned Soul Picnic', 'The Confession', 'Decembers Boudoir' en 'Poverty Train' van deze plaat, en vaak werden ze grote hits wanneer ze gecovered werden door andere artiesten (bijv. 'And When I Die' door Blood Sweat & Tears). Helaas duurde het niet lang voordat het bergafwaards ging met haar carriere. "Eli And The Thirteenth Confession" is zeker een van mijn 25 favoriete platen.

Ben dit op het spoor gekomen door het boek "The Best Music You've Never Heard" (aanrader trouwens). Na enkele youtube-clipjes te hebben gehoord weet ik het zeker: Dit....moet....ik.....hebben!

Ik ken dit album al sinds 69. De zus van de pianist waarmee ik in een bandje speelde had het van een amerikaanse vriend gekregen en draaide het achterelkaar in de huiskamer omdat ze geen pick-up op haar kamertje had ( dat kwam toen nog regelmatig voor ).

Damaals kon ik er helemaal niks mee, ondanks dat de schoonheid en de passie en duimendik vanaf droop, omdat het echt te ver van mijn muzikale bed was. Een jaar of 7 geleden kreeg ik de remastered CD van haar en kon Eli in de herwaardering.

De muziek blijft me te sophisticated en geeft me te vaak het gevoel dat ik naar songs uit een musical zit te luisteren, maar dat Nyro een ongelofelijk musikaal talent is staat wel als een paal boven water. Als ze 10 jaar geleden haar karrière gestart was, in plaats van 40+ jaar geleden, was Nyro een veel bekendere naam geweest onder muziekliefhebbers en was Rufus Wainright waarschijnlijk in de archieven terecht gekomen als een cult figuur die nèt even wat tekort kwam .........

Niet alleen "Eli..." is geweldig, want Laura's hele New York-trilogie behoort tot de beste muziek die ik ooit gehoord heb. Die trilogie bestaat uit "Eli And The Thirteenth Confession", "New York Tendaberry" (1969) en "Christmas And The Beads Of Sweat" (1970).

Afgelopen donderdag was er ook een mooie uitzending over Nyro op Radio 6 in het programma De Wissel. Kun je volgens mij ook terugluisteren...

Sophisticated ??? Musical??? De muziek komt vanuit iedere vezel van haar lichaam!!!!!

Daarom schreef ik ook:



Desondanks kan de muziek kwa uitvoering en arrangementen nog wel te sophisticated zijn voor mijn smaakpapillen .........

De soulgroep The 5th Dimension moet zowat half haar oevre hebben gecovered, maar heeft er wel minstens dubbel zoveel succes mee gehad. Al leent een song als 'Stoned Soul Picnic' zich wel voor hun harmonische samenzang, Laura Nyro's uitvoeringen waren vaker to the point. Erkenning verdiende ze zeker, zowel voor haar songwriting als haar zang. Ze heeft ook zo'n heerlijke, subtiele grol die soms eens naar boven komt. Er zijn absoluut betere zangeressen, maar uiteindelijk zingt niemand je eigen materiaal beter dan jezelf. Vergeleken met tijdgenoten als Carole King was er bij Nyro meer aan de hand, in alle opzichten. De songs gaan dieper en hebben meer om het lijf. Soms is het wel, in plaats van met de gitaar rond het kampvuur, meer met de blokfluit in de rozentuin; een gevoel misschien vergelijkbaar met de musicalervaring van Droombolus. Echt vervelend is het niet, daarvoor zijn de songs te sterk. Dat maakt van dit album één overtuigend geheel, met hoogtepunten verspreid over de drie kwartier.

To whom it may concern:
alles in 1 koop bij Fame voor nog geen 18 euries !

Een plaat die ik uit de 1001 albums heb gepikt. Kende haar naam niet, maar Eli and the... word toch wel als een belangrijke plaat gezien uit die periode en eentje waarbij de naam Tori Amos valt, maakt mij dan toch nieuwsgierig genoeg om eens te gaan luisteren.
Mooie liedjes die heel goed de sfeer uitademen van die tijd. Beetje Joni beetje Bacharach zorgen toch voor een eigen plaat. De enige vergelijking die ik kan maken met een Tori Amos is dat haar stem hier en daar met een beetje fantasie er wel wat van weg heeft. Het meest komt dat naar voren in het schone December's Boudoir. De hoes vind ik ook wel wat tijdloos hebben.

Dat is een hele goede keuze geweest, Madjack! Maar ze heeft nog veel meer moois gemaakt.
New York Tendaberry is van hetzelfde niveau. Maar ook haar debuut, Gonna take a miracle (samen met Labelle, coverplaat), Smile en Nested zijn meer dan de moeite waard!

Ontdekt via The 5th Dimension. Wat een geweldige plaat is dit, onbegrijpelijk dat deze dame nooit echt is doorgebroken als zangeres. De meeste nummers zijn ongelooflijke swingend en de musical-associatie begrijp ik ook helemaal, zeker bij een nummer als Eli's Comin'.

Al heeft Laura Nyro een goede stem, écht mooi kan ik haar wijze van zingen niet vinden, vooral als ze uithaalt en de hoogte ingaat. Het klinkt mij ook te theatraal, en dat is jammer, want de liedjes zijn best aardig. Ook vind ik de instrumentatie best de moeite waard, maar het blijft voor mij een opgave om hiernaar ontspannen te luisteren. Dit album (eigenlijk: de meeste van haar die ik bezit) zou ik dus best kunnen missen. Een kwestie van smaak waarschijnlijk. Vandaag probeerde ik het weer eens, maar ik was blij toen ik uitgeluisterd was. De cd kan weer de kast in, de "archiefkast" wel te verstaan, waarin ik mijn twijfelachtige cd's opberg.

Destijds was ik helaas net ietsje te jong om haar muziek überhaupt te leren kennen. Sws al een artieste welke niet bepaald dagelijks op de radio voorbij kwam, ongeacht welk station, destijds ja. Inmiddels is ze, veel te vroeg, van ons heen gegaan, ook voor mij bekend, inmiddels ook alweer jaren yes. Deze plaat en de navolgende ware meesterwerken. Toen. Nu. 4-ever. Dat geschreven hebbende, ook de rest van haar oeuvre bovenmodaal, soms meeslepend. Kan me de, oude, hoezen nog goed herinneren in de platenbakken, ergens in de mighty 70's,welke toen beetje bij beetje aan mn handen bleven plakken,al naar gelang de inhoud van de portemonnaie destijds. Jong nietwaar, not a dime to spare..haar afbeelding op menige hoes toonde vaak een dromerige mooie dame met een hemelse, lees, meerdere octaven, stem. De muzikale omlijstingen exact passende in die mighty 70's. Uit de folk hoek duidelijk maar meer ook, pop, jazz, zelfs lichte avant garde accenten. Daar door - en omheen haar dartelende stem als een nachtegaal. Voor mij dan. Niet voor iedereen. Liedjes welke soms alle kanten opgingen in sfeer, structuur en snelheid. Inmiddels uit haar oeuvre overzicht, American Dreamer, een lijvige 8 lp box op Madfish. Dan weten we 2 dingen zeker. A-perfect verzorgd in alle opzichten. En B- prijzig ja, absoluut. Maar worth every damned €.

Mooi dit alles nog eens mee te kunnen maken, mooi ook dit alles nog eens in heldere klank te mogen en kunnen beluisteren. Verplichte aanschaf dan ook. Tijden van toen dunnetjes overdoen want ja, das war einmal en het komt never meer terug. Luisteren. Huiveren. Bij voorkeur in zelfgekozen isolatie. Voor de sfeer. Voor de beleving. Voor de puurheid van haar stem en muziek. Make it so. PS. Zelden een artiest(e) gehoord welke zoooo ondergewaardeerd werd, zeker bij leven zijnde, destijds.

Dat valt wel mee, Oor besteedde al heel vroeg aandacht aan haar. Herinner me een groot artikel over haar in 1976 bij het verschijnen van haar comebackalbum Smile. Misschien kreeg ze daarvoor al aandacht, maar daar heb ik geen herinnering aan. In Amerika was zij behoorlijk populair. Onder andere Todd Rundgren was én is nog steeds idolaat van haar muziek. Ik natuurlijk ook.

Media aandacht oki, dat kan ik me nu niet meer herinneren, doelde meer op bekend zijn bij een breder publiek. En dan zo vaak, na een overlijden, komt die er wel, in de breedste zin soms zelfs. Vergelijk eens ene Nick Drake, verkocht bij leven geen plaat, wat ook zijn depressie opriep en jaren later de ene na de andere lovende kritische noot. Tod Rundgren was idd weg van haar muziek, zo ook Sir Elton John, hij had zoiets nog never gehoord. Jackson Brown, ooit haar vriendje dan ook. Wie dem auch sei, het kan verkeren. Maar mede dankzij de box weer puur genieten

Breder publiek - Wat wil je daar nou mee? Voorbeeldje? De belangstelling voor Talk Talk was na de eerste 3 lp's zo afgenomen dat EMI ná het vierde album dat veel tijd vergde en qua verkoop echt tegenviel de band maar te graag loosde. Dat terwijl de laatste 2 albums (w.o. het laatste op Verve) door collega-musici en muziekliefhebbers (veelal later) enorm werden geprezen vanwege hun grensverleggende karakter. De moraal is dan niet dat grootschalige erkenning pas later komt, maar dat je zelf als liefhebber je eigen keuze maakt en je zo weinig mogelijk aantrekt van wat de GGD waardeert.

Leerde Laura Nyro kennen door de destijdse vinylistische aanschaf van Fill Your Head with Rock (1970) - MusicMeter.nl - een verzamelaar die ook in NL goed verkocht en die voor menigeen - me included - de opening bood naar een aantal US artiesten, onder wie Blood Sweat and Tears, Spirit , Chicago en uiteraard Laura Nyro. De laatste jaren een aantal van haar lp's opnieuw gekocht en haar muziek gaat diep, raakt je.

Geweldig album! Zoveel goede composities en ook erg experimenteel qua structuur en dynamiek. Ze was ook erg invloedrijk op artiesten als Todd Rundgren en Elton John. Dit is voor mij wat singer-songwriter albums moeten zijn!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Nyro - Eli And The Thirteenth Confession (1968) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Laura Nyro - Eli And The Thirteenth Confession (1968)
Laura Nyro maakte haar beste albums aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 en is inmiddels helaas wat vergeten, maar wat maakte de Amerikaanse singer-songwriter op jonge leeftijd bijzondere muziek

De New Yorkse muzikante Laura Nyro was pas 20 jaar oud toen ze het prachtige Eli And The Thirteenth Confession maakte. Een jaar eerder had ze ook al een prachtig album afgeleverd en er zouden nog drie klassiekers volgen. Het zijn albums die door de muziek en arrangementen en zeker ook door de expressieve zang anders klinken dan singer-songwriter albums van nu, maar als je gewend bent aan de muziek van Laura Nyro kun je alleen maar concluderen dat de Amerikaanse muzikante behoort tot de grote singer-songwriters van haar generatie. En ondanks het feit dat de muziek van Laura Nyro zo anders klinkt, heeft ze tot op de dag van vandaag invloed.

In mijn recensies van nieuwe albums van vrouwelijke singer-songwriters noem ik met enige regelmaat Laura Nyro als vergelijkingsmateriaal. De naam van de Amerikaanse singer-songwriter kom ik verder niet al te vaak meer tegen en dat is ook niet zo gek. Laura Nyro overleed in 1997 op slechts 49-jarige leeftijd en hiernaast maakte ze haar beste albums tussen 1967 en 1971, wat inmiddels even geleden is.

Zelf ontdekte ik het werk van Laura Nyro pas enkele jaren na haar dood, maar ik had al snel een enorm zwak voor met name haar eerste paar albums, die gelukkig nog allemaal verkrijgbaar zijn en ook zijn te vinden op de streaming media diensten. De muzikante uit New York leverde met haar eerste vijf albums een indrukwekkende serie prachtplaten af, die inmiddels best als klassiekers mogen worden gezien.

Tussen More Than A New Discovery uit 1967, Eli And The Thirteenth Confession uit 1968, New York Tendaberry uit 1969, Christmas And The Beads Of Sweat uit 1970 en Gonna Take A Miracle uit 1971 is het wat mij betreft lastig kiezen, maar ik luister zelf het meest naar Eli And The Thirteenth Confession uit 1968, dat niet haar meest succesvolle album is, maar wat mij betreft wel haar beste.

Het album is inmiddels ruim 55 jaar oud en dat hoor je ook wel, want albums als Eli And The Thirteenth Confession worden tegenwoordig niet meer gemaakt. Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht is de muziek van Laura Nyro niet vergelijkbaar met de muziek van vrouwelijke singer-songwriters van het moment, maar desondanks hebben de albums van Laura Nyro grote invloed gehad.

Laat ik beginnen bij de zang van de muzikante uit New York. Laura Nyro beschikt over een soulvolle stem, maar het is vooral een zeer expressieve stem. Het is een stem die meerdere kanten op kan en die de songs op Eli And The Thirteenth Confession met heel veel energie vertolkt. Bij mijn eerste kennismaking met de muziek van Laura Nyro vond ik haar zang wat vermoeiend, maar na enige gewenning was ik behoorlijk onder de indruk van haar bijzondere stem en van de energie in haar zang.

Ook in muzikaal opzicht wijkt de muziek van Laura Nyro af van wat momenteel gangbaar is in het singer-songwriter genre. De songs van Laura Nyro worden deels gedreven door haar pianospel, maar de muziek op Eli And The Thirteenth Confession zit ook vol invloeden uit de jazz en de soul, zeker wanneer blazers worden ingezet. In een aantal songs doet Eli And The Thirteenth Confession wel wat denken aan de muziek die Carole King drie jaar later op Tapestry zou maken, maar de meeste songs op het album van Laura Nyro zijn soulvoller en theatraler dan die van Carole King.

Laura Nyro produceerde het album samen met Charlie Calello, die in de jaren 60 en 70 een indrukwekkend cv zou opbouwen als producer en arrangeur. Hij leeft zich hier en daar flink uit in de arrangementen die zijn volgestopt met details en vervolgens nog wat voller klinken door de rijke vocalen van Laura Nyro.

Eli And The Thirteenth Confession is een fascinerend en razendknap album, vol hoogstaande songs die ook door anderen zouden worden vertolkt, en het wordt nog wat indrukwekkender wanneer je je bedenkt dat Laura Nyro pas twintig jaar oud was toen het album verscheen in 1968.

Ze zou na dit album nog drie onbetwiste klassiekers afleveren, waarna een wat mindere periode volgde en een periode waarin ze koos voor haar gezin. Halverwege de jaren 90 leek het weer de goede kant op te gaan met Laura Nyro, tot ze ten prooi viel aan een dodelijke ziekte. Haar muzikale erfenis krijgt tegenwoordig helaas niet veel aandacht meer (al verschijnt volgende maand een lijvige box-set met al haar werk) maar is echt prachtig. Erwin Zijleman

Wauw, dit is werkelijk schitterend. Je hoort hier gewoon de invloed op een heel scala aan artiesten die na haar komt, vooral de namen Joni (songwriting) en Kate (vocalen) liggen voor de hand. Maar dit is oorspronkelijk, nummers met wendingen die van ingetogen naar uitbarstingen gaan in een vloeiende beweging. De reputatie snap ik volledig, ik heb zoiets eigenlijk nooit eerder gehoord. Zo'n Poverty Train kan zich meten met het allerbeste songmateriaal uit de 60s.