Eola - Dang (2016)

Plaat die grotendeels - los van wat productiekeuzes, een orgel hier en daar - bestaat uit ge-loopte zang van Edwin Wight, een van de twee broers die samen Tonstartssbandht vormen. Fantastische experimentele maar melodieuze band, waar ik eigenlijk te weinig van ken. Deze plaat bestaat uit in ieder geval uit een dosis weird americana uit de backwoods, waarschijnlijk die van Orlando.

Voor liefhebbers van waar Fleet Foxes-reverb en Animal Collective-weirdness elkaar kruisen. Doet regelmatig denken aan de koorzang van de Beach Boys (de kerstige meezinger Big Chestined Nights (!), Someone's Got A Secret).

Het doet met momenten ook denken aan Wendy Carlos' Bach-bewerkingen en Clockwork Orange-soundtrack waar zang een rol speelt.

Deze pastorale toon is ook terug te vinden in de (quasi-)traditionals (B and O Blues, This is the World, How Far Am I From Canaan?). Verder ook wat abstracter droney materiaal met freakouts als Daylong Breathing (!), Future Hymns (!), No Getting, And I Know).

Voor deze koude kerstdagen een aanrader! Of gewoon als je weer even terug wil naar de sound die uit de freak folk-scene gedurende de 2000s, Spirit They're Gone, Spirit They've Vanished, Six Organs of Admittance, zelfs een beetje All Hour Cymbals dat soort werk. Het klinkt mij in ieder geval allemaal vertrouwd in de organ, maar toch een originele consistente sound.