FLA - Civilization (2004)

Wat dit album van FLA vooral bijzonder maakt, is de terugkeer van Rhys Fulber, die een ongelooflijke stempel drukt op de algehele sound van dit album. Civilization mag zelfs gezien worden als een 'breath of fresh air' na de deprimerende en duistere sound van voorgangers Epitaph en Implode (zonder te beweren overigens dat deze albums slecht zijn)...
De reden dat Civilization anders klinkt heeft te maken met het karakter van de muziek in de meeste nummers; deze is namelijk een stuk relaxter en luchtiger dan je meestal verwacht bij de donkere en dichtgesmeerde, industriële sound van FLA. Minder hard, kleurrijker, maar toch op de één of andere manier dreigend en grimmig. Maar dan op een andere manier. FLA wil duidelijk aantonen dat ze ook met minder bombarie toch sterke nummers kunnen neerpennen.
De heren van FLA nemen ook bij een hoop nummers flink de tijd om e.e.a. op te bouwen om zo een bepaalde sfeertekening neer te zetten en m.u.v. een aantal momenten, lukt ze dit aardig goed.
Echter is Civilization wel een groei-album. In eerste instantie geeft het album namelijk zijn kracht niet direct af. Het vergt geduld om dit album goed op waarde weten te schatten, zodat sterke nummers als het titelnummer en "Fragmented" (toch wel de 2 paradepaardjes van dit album) pas na een tijdje echt goed tot hun recht komen.
Jammer ook van een paar missers, zoals het drukke instrumentaaltje "Strategic" wat na een krappe 2 minuten alweer afgelopen is, terwijl ik gevoelsmatig het idee had alleen naar de opbouw te luisteren. Waarom dit nummer zo kort duur is mij dan ook een raadsel.
Ook een nummer als "Dissident" kan me op de één of andere manier niet echt boeien, terwijl er eigenlijk weinig mis mee is. Kwestie van persoonlijke smaak...
Gelukkig is het meerendeel gewoon sterk. De opvallende opener klinkt als typisch FLA, maar zodra de middensectie met de exotische vocalen van Leah Randi voorbijkomen (overigens is zij de basgitariste tijdens de live-shows van Delerium en Conjure One, twee belangrijke zij-projecten van FLA), klinkt het toch in 1 keer anders dan je zou verwachten.
Het pompende en harde "Maniacal" is weliswaar weinig verrassend, maar is wel erg lekker en typisch zo'n gemene FLA-song zoals je van ze mag verwachten.
"Transmitter" heeft een ongelooflijk lekker refrein en ook hier vallen de vocalen van Leah op. Ook dit nummer is niet meteen iets wat je van FLA verwacht, maar ze komen er wel mee weg.
Ook het afsluitende, avontuurlijke "Schiksal" bevat een hoop fraais en gave invalshoeken.

Hoe dan ook, Civilization is gewoon een sterk album. Minder hard en donker, maar tegelijkertijd ondanks het typerende karakter, toch vertrouwd, vanwege de herkenbare vocalen van Bill Leeb en de muzikale structuren van Rhys Fulber die vanwege zijn terugkeer waarschijnlijk meer dan ooit invloed heeft gehad op de totstandkoming van de muziek op Civilization. En da's zeker niet verkeerd.
Een 4...