Front Line Assembly - Tactical Neural Implant (1992)

Mijn eerste kenningsmaking met FLA. Nadat ik de prachtige clip van "Mindphaser" gezien had. Goed album, met weirde intro´s, vervormde stem maar toch met melodieuze zanglijnen in de refreinen.

Ik heb dit album beluisterd, puur omdat het op dezelfde dag uitkwam als mijn geboorte. Namelijk de 28ste april van het jaar 1992. Deze CD's is dus in de winkelrekken verschenen, de dag dat ik op de wereld werdt gezet.

Over het album zelf, ik vind hem best wel goed eigelijk. Het is niet de muziek die ik normaal zou luisteren, maar het heeft wel de deuren geopend om meer Industrial Electro te gaan luisteren. Vooral het nummer Mindphaser weet mij echt goed te bekoren, maar ook de andere nummertjes zijn zeker te pruimen.

Tactical Neural Implant is zo'n beetje hét album van Front Line Assembly. Een klassieker in het Industrial/EBM-genre die alle kenmerken van de band laat horen: stuwende beats, pompende bas, bizarre ritmes, sfeervolle melodielijnen, vervormde vocalen, toepasselijke samples.
Dit alles verpakt in stuk voor stuk indringende nummers die de band tegelijkertijd in een soort overgangs-fase laat horen.
En die overgangs-fase is eigenlijk de reden dat dit album zo goed is: duidelijk nog diep geworteld in het EBM-genre drukt het enigszins minimalistische en militante karakter een duidelijke stempel op de plaat. Tegelijkertijd begint de muziek hier ook al een beetje dat overdadige, dichtgesmeerde karakter te krijgen die opvolgers Millennium en Hard Wired zo kenmerken. Met hier en daar de steeds meer naar voren komende samples van metalgitaren zoals in een nummer als "Outcast".
En door al deze elementen krijgt de muziek als het ware een 'boost' waardoor de kracht van de nummers goed naar voren komen. Echter pas wel, wanneer je dit album de tijd gunt die het nodig heeft. Pas dan komt de essentie van de muziek pas écht goed naar voren.
Getuige nummers als de venijnige album-opener "Final Impact" , of de klassieker "Mindphaser".
Het verrassend ingetogen, maar tegelijkertijd dreigend klinkende "Remorse" is zelfs briljant te noemen. In het verlengde daarvan ligt afsluiter "Lifeline" die zelfs aardig poppy klinkt voor FLA-begrippen.
Ook is het knap, dat ondanks het in eerste instantie identieke karakter die de songs uitademen, de nummers toch ook tegelijkertijd hun eigen smoelwerk hebben. Zo is het slepende, machinale "Bio-Mechanic" overduidelijk een uitschieter vanwege de agressieve, robot-achtige vocalen van Bill Leeb en weer volledig andere koek dan bijvoorbeeld "Remorse" of "Lifeline".
Ook de variatie van Bill's vocalen is een opvallend gegeven. Soms klinkt hij net alsof zijn stembanden met een kaasrasp bewerkt zijn, zoals "The Blade", maar vooral "Mindphaser. Het andere moment bedient hij zich bijna van een cleane zangstem die er best mag wezen!!

En zo biedt dit album genoeg voer om absoluut van een klassieker binnen het genre te spreken. Hoewel ik zeker een liefhebber ben van het latere werk van de band en eigenlijk die hardere, modernere aanpak stiekem nog meer waardeer dan het oude spul, is dit album gewoon erg goed en daarom niet alleen een aanrader, maar zelfs verplichte kost voor de Industrial-fans.

Deze moet ik nog eens opzetten want ik heb hem steeds beetje een miskoop gevonden. Doe mij maar liever "Front 242"

aiaiai. Heb er nog een half je afgedaan. De tracks beginnen allemaal heel sterk maar veranderen dan plots in Depeche Mode achtige toestanden. Ongeveer de helft van de tracks krijg ik echt niet afgeluisterd. Dat laatste nummer "Lifeline" (speelt nu) is verschrikkelijk. "Gun" is dan weer ijzersterk.