Tangerine Dream - Le Parc (1985)

Voor wie Tangerine Dream vanaf het begin volgt is Le Parc wellicht een vreemde plaat, want er staan geen lange tracks op. Is het daardoor een slechte plaat? Voor mij niet in ieder geval. Op het album staan negen compacte nummers met een eigen sfeer en tempo die een park ergens in de wereld beschrijven. Dit laatste hebben de heren uit Berlijn zeer goed gedaan.

Een leuk detail aan Le Parc is dat er op een van de stukken wordt gezongen door Clare Torry, die ook van de partij was op Dark Side of the Moon van Pink Floyd.

Het eerste album voor het Jive label voor TD, na een lange samenwerking met Virgin. En een album, met allemaal vrij korte (voor TD althans) nummers. Melodieuze tracks, allemaal handelend over parken over de gehele wereld heen. Op vinyl.

Poland was het eerste album op Jive Electro. En dit album vind ik nog steeds goed. Zeer compact en goed uitgewerkt.

Goede verbetering over de eerste uitgave op Jive Electro. Volgens mijn informatie zou dit album in eerste instantie met de titel Livemiles door het leven gaan, vanwege de grote afstanden tussen de parken die muzikaal beschreven worden. Toch is deze titel om een voor mij althans duistere reden niet doorgezet en heeft men voor Le Parc gekozen uiteindelijk. De compacte composities spraken mij zeer aan, maar dat was al te lezen in mijn eerste bericht.

Ik bedoelde de eerste studioplaat.

Het eerste studio album van Tangerine Dream is Elektronic Meditation alhoewel de studio bestond uit een leegstaande fabriekshal. Na mijn idee een zeer riante studio.

Goed opgemerkt ja dit was het eerste studioalbum van TD voor Jive.

Een afwisselend, goed doordacht en boeiend TD-album, die bewijst dat de heren ook met korte tracks prima uit de voeten kunnen. Elk nummer heeft z'n eigen gezicht, en door de relatief korte speelduur van de nummers valt er keer op keer weer wat anders te beleven. En dat klopt, want ze zijn immers muzikaal elke keer weer in een ander park te vinden.
Het titelnummer heeft als subtitel L.A. Streethawk en was tevens de naam van een Amerikaanse TV-serie uit de jaren '80 die enigzins vergelijkbaar was met Knightrider, alleen zat de held van het verhaal niet in een supersnelle, stoere sport-auto, maar op een supercoole flitsende motor. Le Parc is dan ook gebruikt als hoofdthema van deze serie die overigens geen succes bleek te zijn en daaarom ook flopte. Volgens mij heeft TD ook meer muziek voor deze serie geschreven, maar ik weet niet of dat ooit is uitgebracht.
Terugkomend op het album zelf: een verrassend vlot en prima album, niets meer, niets minder.
Alleen heb ik me altijd afgevraagd, waar die hoes in vredesnaam op slaat. Paraplu's?? Misschien voor als het regent in Central Park of zo.....

Zoals je terecht opmerkt is de hoes van bedenkelijk niveau, wat moet het voorstellen? Volgens mij zijn het twee parasols die aan de binnenkant op de foto zijn gezet. Veel beter zou zijn geweest een foto van één van de parken die op dit album wordt behandeld op de voorkant. Maar goed je kan niet alles hebben, de muziek is in ieder geval goed te noemen.

Blijft voor mij nog steeds een sterk album, goed gemaakt. Sterke tracks van begin tot eind. Ik kan geen zwakke plek op dit album vinden.

Dat zou ik in dit geval ook heel verbazend vinden. Je geeft dit album immers 5 punten .

Wat mij tevens tot de volgende vraag leidt: hoe komt het toch dat heel erg veel TD-werk met gemak de maximale score bij jou haalt? Zelfs relatief onbeduidend soundtrack-werk als Transsiberia geef je met gemak 5 punten...
Begrijp me niet verkeerd. Ik kan me goed voorstellen dat je het gewoonweg fantastisch vind, en daarvoor toon ik alleen maar begrip. Ikzelf ben ook al jaren fan en liefhebber van TD, maar zie wel in dat de kwaliteit van de muziek door de jaren heen wisselvalliger is geworden. Mede daardoor ben ik ook kritischer gaan luisteren, wat mijn relatief wat lagere scores bewijst. En de meeste van die 'lagere' scores balanceren nog altijd tussen de 3 en 4,5 punten. Goed tot zeer goed, dus. Maar meesterlijk....nee, daar heb ik sterk mijn twijfels bij. Ondanks dat, is mijn interesse voor TD altijd gebleven en heb ik nog steeds een zwak voor de band in het algemeen en voor Edgar Froese in het bijzonder...

Nogmaals, bovenstaande is slechts een beschrijving van het gevoel wat ik heb bij het beluisteren naar de muziek van TD, dit heeft niets met jou beredenering te maken en is ook zeker niet als kritiek bedoeld. Ik vraag het mij alleen maar af...

Teruggrijpend naar Le Parc: dit album is altijd een beetje nostalgisch geweest voor mij. Hierop staat immers het allereerste TD-nummer wat ik ooit leerde kennen, nl. "Central Park - New York". Na al die tijd nog steeds een toppertje !!

Niet uit te leggen voor mij, maar ik kan de muziek van TD juist waarderen, en iedere keer verbaas ik mij weer als er iets uitkomt dat mij aanspreekt. Als je naar Le Parc kijkt dan blijft dit gewoon een uitstekend album. Zwakkere schijven zin voor mij albums als Mars Polaris, What a Blast, en Rocking Mars en een paar soundtracks zoals Three O'Clock High, Catch me if you can en The Man Inside. Die tippen niet aan dit album.

Dit album is een beetje een vreemde eend in de bijt, zoals iemand hier al schreef zijn het voor TD begrippen korte nummers, maar wel korte nummers met kop en staart. Een heerlijk schijfje om te beluisteren als ik met mijn breiwerk bezig ben, maar ook een beetje ''gevaarlijk'' want ik laat doordat ik mijn aandacht nogal eens te veel naar de muziek leg wel eens steken laten vallen tijdens het breien.

Vooral de laatste track met de fraaie zang van Clare Torry waan ik mij echt in Pink Floyd The dark side of the moon sferen. Magistrale afsluiter die mij kippenvel bezorgd en waar ik echt intens van kan genieten met mijn ogen dicht.

mwah...matig album van Tangerine Dream. En rond die tijd (en later) hebben ze dit soort muziek aan de lopende band gemaakt, en dat kun je ook horen. Heeft weinig meer te maken met die prachtige, vol met sfeer gemaakte muziek halverwege de jaren 70, zoals Ricochet, Tangram, en zelfs Exit, begin 80, was een stuk beter. Maar goed, er zijn natuurlijk altijd liefhebbers voor te vinden.

Door het bericht van WPE was ik wel benieuwd geworden of dit echt zo'n lopende band werk is, maar het tegendeel is mijn inziens waar. Het album bevat een verzameling spannende miniatuurtjes. Erg ritmisch en opgewekt voor TD's doen. De zangpartij van Torry en de panfluit op Yellowstone Park vind ik erg smaakvol. Voor mij zit dit album ergens tussen de 3.5* en 4*, maar ik ben in een vrijgevige bui.

Toevallig had ik dit album van de week weer eens opgezet. Het laat inderdaad een héél toegankelijke band horen, maar het materiaal zit gewoon verdraaid goed in elkaar.
Misschien minder spannend dan het leeuwendeel van hun werk uit bijvoorbeeld de Virgin-periode, maar minstens net zo goed. Alhoewel ik me kan voorstellen dat er veel mensen afhaken vanaf dit album.

Tja, toen ik deze indertijd kocht was ik echt "pissed off" en daarna ging het (voor mij althans) bergaf met T.D. Dit was dan ook de laatste die ik aangeschaft heb.
Jaja, korte tracks zodat men ze ook op de radio kon draaien???

Mijn smaak begon destijds ook meer richting "Hafler Trio" en "Nurse with Wound" te gaan.

Voor mijn gevoel is Tangerine Dream geen korte nummers gaan maken in de hoop dat ze op de radio zouden zijn te horen. Maar meer uit een gevoel om een ander concept in hun muziek toe te laten. Een hele tijd naar hetzelfde behang kijken wordt op den duur saai. Als ik bijvoorbeeld de muziek van Tangerine Dream vergelijk met hetgeen Klaus Schulze bracht begin jaren tachtig van de vorige eeuw is het voor mij duidelijk 1 - 0 in het voordeel van Tangerine Dream. Schulze bleef te lang zijn stramien van lange nummers trouw, die voor mij niets toevoegde aan de werken die hij in de jaren zeventig had gemaakt.

Verder is het voor Tangerine Dream erg knap te noemen dat ze in een tijd dat ze behoorlijk aan de weg aan het tiimmeren waren met soundtacks en live optredens met iets vernieuwends durfde te komen. Duidelijjke korte muzikale verhalen met een kop en een staart, waarbij een geheel album klonk als een complete roman. Edgar heeft ooit eens gezegd dat het heel makkelijk zou zijn geweest middels muzikale bruggetjes de boel aan elkaar te verbinden, met als resultaat één lange track, maar dat hij dat hier niet wenselijk vond terwille van de sferen van de diverse parken.

Geweldig album , blijft kaarsrecht overeind staan na al die jaren. Zulke prachtige, beheerste maar toch smaakvolle muziek. Werkelijk schitterend. Ik gun dit iedereen!

Schitterend album van TD waarin diverse parken over de gehele wereld een sfeervolle muzikale omlijsting krijgen. In december 1985 van de platenbieb geleend en inmiddels al lang in bezit op cd. Tiergarten is van een niet te beschrijven schoonheid, maar dat geldt voor de meeste nummers. Eén van hun beste albums na de Virgin periode.