Freddie Hubbard - Blue Spirits (1967)

Wat een gave plaat zeg! Flinke power zit erin, onverwachte wendingen en geweldige solo's. Alleen ze hadden het laatste nummer beter weg kunnen laten.. dat is toch iets tè vreemd voor mijn doen, met dat klavecimbel.

Prachtige energieke plaat met zoals roeland al aangeeft mooie solo's en eigen geluid. Jazz vind ik persoonlijk een moeilijk genre om te beoordelen maar met "Blue Spirits" weet Hubbard er overduidelijk in te slagen een fantastische plaat af te leveren die zowel subjectief als objectief bij mij hoog scored.

Geweldig gedreven plaat van Freddie Hubbard, die alle composities (zeven, als je de bonustracks meerekent!) bedacht.

Opvallend is dat Blue Spirits, uitgebracht begin 1967, bestaat uit opnames van twee verschillende sessies, mét verschillende bezetting! De kwieke opener en Cunga Black werden opgenomen op 19 februari 1965, met o.a. Joe Henderson op tenor sax. De overige 3 songs werden opgenomen op 26 februari, exact een week later, met Hank Mobley op de sax, en McCoy Tyner op piano. De gemene deler, naast Freddie Hubbard? Z'n maatje James Spaulding, die zich vooral middels fluitspel weet te onderscheiden. En Kiane Zawadi op euphonium. Ook erg apart.

De twee bonustracks werden opgenomen in 1966, wéér in een andere bezetting. Henderson schoof weer aan, en verder valt Herbie Hancock op, o.a. op klavecimbel in het laatste nummer!

Je zou nu kunnen denken dat dit een beetje een onsamenhangende plaat zou kunnen zijn, maar dat is buiten het uitgekiende talent van Hubbard als componist gerekend. Elk stuk vloeit lekker door in het andere, ze vullen elkaar als het ware aan en zetten elk een fijne mood neer. Hierdoor slaat de verveling nimmer toe, blijft de frisse focus in je hoofd hangen en kan je extra genieten van de spetterende solo's van Hubbard en co.

4 sterren

Over lekker in het gehoor liggende Blue Note jazz albums gesproken... Maar wel met een kartelrandje om het interessant te houden, wat een erg sterke plaat oplevert. De 2 bonustracks zijn met een andere bezetting en ruim een jaar later opgenomen dan de eerste 5, maar het zijn zeker geen leftovers. Hoewel True Colors, met Hancock op de celeste (dat is geen clavecimbel), zo op Uncle Meat van Frank Zappa had kunnen staan en wel erg dissoneert met de swingende rest van het album. Het spel van Hubbard is er in dat jaar hoe dan ook alleen maar brutaler van geworden, zo lijkt het.

Meelezend met Tony en AOVV kan ik hier weinig aan toe voegen. Musicmeter is gewoon uitgebreider dan wikipedia tegenwoordig. Dat doen we toch weer goed met z'n allen.

Fijne plaat, die wat kalmpjes aandoet, maar daardoor wel de ruimte creëert voor wat fijne solo's. De toevoeging van percussie aan de wat bluesy hardbop-songs, geeft het wat extra swing mee.

Ik zit de laatste wat meer te lezen en met te verdiepen in het fenomeen souljazz, een subgenre van hardbop, met als belangrijkste element een licht funkend ritme. Eigenlijk gewoon ook hardbop maar iets mellower. Vaak zijn het orgel-combo's (zoals Larry Young) maar ook Lee Morgan en Horace Silver hebben hun bijdragen geleverd (Sidewinder, Song for My Father). Dat gezegd hebbende vind ik Soul Surge eigenlijk ook wel een souljazz-song.

Dan wil ik ook nog het geweldig mooie fluitspel van James Spaulding benoemen. Bijvoorbeeld de titelsong heeft zo'n lieflijk thema.

Niks aan gelogen, Michiel. Als dit geen souljazz is, geen idee wat dan wel. Als Soul Surge bevalt, meteen door naar Cannonball Adderley, bijvoorbeeld live album Quintet in San Fransisco (1960) eens proberen.


De titeltrack is, misschien wel door de fluitist, minder obvious souljazz. Maar inderdaad, fantastisch spel van Spaulding. Op een of andere manier denk ik bij dit nummer ook altijd meteen aan Stolen Moments van Oliver Nelson en Basra, alleen al omdat Pete La Roca hier achter de drumkit zit. En zo zit je alleen met die eerste 2 nummers al ruim 22 minuten te genieten van 'n fantastisch album. Halfje erbij voor deze uitzonderlijk sterke worp van Hubbard.

Deze gisteren als Tone Poet in mijn handen gehad, maar ik vind 44 euro nog steeds wel een drempel hoor.

Adderley is natuurlijk geweldig en Silver en Morgan ook, die hebben tezamen ook veel Souljazz op hun naam staan. En vergeet de broeders Turrentine niet.

En zo ontdek ik, met dank aan deze site, weer eens een album dat ik niet kende.
Afgelopen drie kwartier met genoegen naar geluisterd.

Heel eerlijk: ik kon het fluitspel in het titelnummer wat minder waarderen. Mij iets te schel.
Kwestie van smaak wellicht? Of het deed mij teveel denken aan mijn jeugd, toen mijn moeder besloot op dwarsfluit les te gaan en, zeker in de eerste maanden, haar pogingen om het instrument onder de knie te krijgen afschuwelijk klonken en bij mij resulteerde in vluchtgedrag.

Om misverstanden te voorkomen: ik vind uiteraard niet dat Spaulding klinkt als een beginner........

De congo solo van Danny Rey in Soul Surge vond ik een fraaie, verrassende aanvulling in dat nummer.

Voor mij is de dwarsfluit één van de mooiste instrumenten. In jazz, folk, klassieke muziek of rock, ik kan er geen genoeg van krijgen. Maar zeker een kwestie van smaak, want ik lees niet altijd enthousiaste berichten erover.

Freddie Hubbard heeft veel moois gemaakt, maar dit is toch wel één van zijn beste platen. Kant 1 is werkelijk fenomenaal, maar ook kant 2 is erg goed.