Blood, Sweat & Tears - 3 (1970)

''Gaat wel'' is een goede omschrijving voor dit album. Hi-De-Ho is erg leuk (na een wat valse start), The Battle is waardeloos, Lucretia Mac Evil gaat wel, Lucretia's Reprise is best sterk, Fire and Rain idem dito en met Lonesome Suzie kan ik niet zoveel. Kant 2 laat een leuke verwerking van Sympathy for the Devil horen. He's a Runner is niet zo goed, halverwege wordt die pas interessant. Somethin' Comin' On is wel oke en met 40.000 Headmen wordt het album waardig afgesloten.

In die tijd was het normaal dat je een jaar later al een nieuw album zou leveren, en de band is denk ik een beetje gaan dromen na de doorbraak. Dit klinkt allemaal een beetje afgeraffeld en ongeinspireerd (vandaar zoveel covers?), maar bij vlagen hoor ik toch duidelijk de kwaliteiten van deze band. Met name het saxofoon spel maakt een hoop goed, en ze hebben natuurlijk wel dat eigen stijltje.

Het voorgaande werk is sterker en met New Blood uit 1972 zou de band ook nog redelijk goed voor de dag komen.

Ondanks dat zijn naam nergens genoemd wordt op BST II, deed Al Kooper daar nog alle arrangementen voor. Op III moesten ze het zelf doen, dat viel even tegen ........

Dat wist ik niet. Al Kooper is redelijk bekend bij mij, erg goede muzikant. Dat verklaart dan dus blijkbaar wel wat...

Die geschreven naam hoort natuurlijk niet op die hoesafbeelding.

Haha, toch goedgekeurd blijkbaar (of via een omweg ertussen gemoffeld).

Het schuine streepje in track 7 is ook weggevallen... Doe mij overigens maar de originele Sympathy for the Devil. Ik vind dit echt niks, soort jazzy musicaluitvoering.

Scherp : U is Vinylofyl ? Die uitvoering van SFTD doet mij overigens ook de tenen krommen.

haha ja zo zou je het kunnen zeggen.

Nog een hoesje uit de begintijd van de site zo te zien. Toen was men wat minder streng, blijkbaar. Ook om de database wat sneller gevuld te krijgen wellicht.

Ja idd, een vroege toevoeging denk ik, maar wel al album 56782.

Een hopeloos gedateerd vehikel ....... Geef mij dan maar de beginperiode van Chicaho ....

De eerste twee platen van Blood Sweat & Tears draaien hier in huis regelmatig hun rondjes. Dat kan ik van de overige worpen van de band niet zeggen. Enkele songs geschreven buiten de bandleden om en een cover hier en daar sieren deze wisselvallige schijf. Slecht is het allerminst maar de arrangementen klinken soms wat carnavalesk. Hier en daar tegen het kitscherige aan en dat is jammer. The Battle vormt hier een voorbeeld van. Opener Hi-De-Ho kan mij nog wel bekoren, Lucretia Mac Evil heeft ook nog wel zijn charme maar prijsnummer is toch wel 40,000 Headmen. Er was al weinig mis met het origineel van Traffic maar de heren weten er een fijne versie van te brouwen. Voor het overige ploeg ik mij maar moeizaam door het plaatje heen. Slecht is het allerminst maar wel duidelijk een pak minder dan de eerste twee platen van de band. Alsof het vizier niet scherp stond en er toch een schijfje uitgepoept moest worden. Zeker in deze periode moest je ook wel elk jaar met iets nieuws komen, maar kwaliteit en inspiratie laten zich niet dwingen in een tijdsbestek.