Nijiumu - Era of Sad Wings (1993)

mij onbekend.

wat is hier zo goed aan, cichlisuite?

Binnen het genre 'pokkeherrie waar je op een of andere manier toch naar blijft luisteren' is dit een interessante plaat.

Vals kattengejank op een bedje van scheurende, piepende, krijsende geluiden. Waar hoor je dat tegenwoordig nog?

3,5 * voor nu.

Snap niet geheel waarom nu juist dit onder de noemer 'pokkenherrie' valt, Jazper. Keiji Haino staat mij (en menig ander) inderdaad vooral bekend om zijn avant-gardistische noise en rock, waarbij ik nochthans vaak moeite moet doen om niet die koptelefoon van mijn oren te rukken. Mentaal soms moeilijk te verdragen, maar ook fysiek is het gescheur vaak gewoon te pijnlijk.

Nijiumu, een sideproject van Haino, is daarentegen weer van een heel ander kaliber. Dit wil niet zeggen dat het andere kaliber beter of slechter is, alhoewel ik dit stukken aangenamer vind te beluisteren. Niet dat het minder beklemmend of mentaal dragelijker is, neen. Telkens weer wordt ik opgezogen in een onderwereld.

Veel langzaam ontwikkelende werelden openen zich doormiddel van schaarse strijken van violen en dronende geluiden. Zo nu en dan is ook Haino's stem op een haast rituele manier te horen. Veels woordloze uitspattingen (chants?).

Ik vind het een uiterst boeiende en esotherische ervaring. Een uiterst mystieke plaat, met veel ritueel en misschien ook traditioneel aandoende nummers. Uitschieter is op dit moment toch wel Untitled 7, waar Haino’s stem prachtig sleurende en mystieke manier naar voren komt.

Kattengejank voor de ene persoon, een bijzondere ervaring voor de ander