Ronnie Lane & The Band "Slim Chance" - Anymore for Anymore (1974)

Ronnie Lane zijn post-(Small) Faces-jaren. Wat valt daar nu over te melden... Ik weet er bij lange na niet het fijne van, enkel dat wat ik hier en daar van het internet bij elkaar weet te schrapen. (Wat natuurlijk helemaal niet erg is, ik houd wel van een beetje mythe vorming. Het laat flink wat aan de verbeelding over, zeg maar.)

De schaarse informatie die ik mezelf eigen heb gemaakt vertelt me dat deze man het ''cement'' is geweest in twee bands. Altijd op de achtergrond aanwezig, maar intussen de stille kracht die alles draaiende hield. Een bescheiden man die zeer geliefd was in de ''scene'' en jammergenoeg op jonge leeftijd M.S. kreeg.
Ondanks dat klinkt zijn muziek altijd positief en met veel zorg en liefde gemaakt. Persoonlijk maakt zo'n insteek voor mij al 50% van het album. Ik dreig als een ouwe hippie te klinken nu, maar ja, boeien .

Wat meteen opvalt aan dit album is het verschil in stijl. Daar waar de Small Faces uitblonken in (bij tijden psychedelische) op blues georienteerde popliedjes en de Faces een beetje in het verlengde daarvan lagen verwachtte ik hier ook wel het nodige rock-werk.

Niets is minder waar. Dit album is een bonte collectie van muziekstijlen maar echte rock zul je hier niet vinden. Op sommige momenten is het folk, dan weer country of roots.

Schijnbaar losjes ingespeeld op het eerste gehoor, maar bij een meer serieuze beluistering wordt meteen duidelijk dat alles zeer strak in elkaar zit. Toch, het plezier straalt er ook van af. En bovenal is alles een, voor mij, volkomen unieke muzieksoort

Het zal er denk ik mee te maken hebben dat Ronnie hier voor het eerst echt zijn eigen ding kon doen, zonder beslommeringen van bandleden ( hij stelde Slim Chance immers zelf samen). De luisteraar maakt hier voor het eerst kennis met de persoon Ronnie Lane. Hij blijkt zelfs een zeer goede zanger!

Het beste nummer, de titel-track, werd ironisch genoeg niet goed genoeg bevonden voor een Faces album. Ik betwijfel of Lane dat erg heeft gevonden, aan dit album te horen: niet echt.

Het debuut van Ronnie Lane & Slim Chance. Mijn versie van de CD bevat als extraatje ook nog de single hit 'How Come' en de bijbehorende b-kant. Wat een heerlijk album! Grotendeels buiten opgenomen op Ronnie's boerderij Fishpool Farm op de grens van Wales. Op het titelnumner hoor je de wind langs de microfoon ruisen. Je hoort aan het eind van hetzelfde nummer kinderen joelen. Het plezier en de levenslust van Ronnie spatten van de plaat af. Verder sluit ik.me helemaal aan bij de recensie van mijn voorganger.
Overigens voor de geïnteresseerde verwijs ik ook nog even naar een voortreffelijke DVD met de titel 'The Passing Show - The Life & Times Of Ronnie Lane'.

Ik ken Ronnie eigenlijk alleen van The Small Faces, en via de documentaire over hen kwam ik bij de hierboven genoemde The Passing Show (te vinden op YouTube). Mooie, aangrijpende documentaire met veel aandacht voor de periode van na de grote successen met The (Small) Faces.

Ronnie Lane was bassist van The Small Faces en The Faces, voordat hij zijn eigen band Ronnie Lane & Slim Chance oprichtte. Die band heeft drie albums opgenomen, waarvan dit de eerste is. Op dit afwisselende album staan elementen van blues, rock, country en folk.

Later werd er bij hem Multiple Sclerose geconstateerd. Muzikale vrienden zoals Eric Clapton, Pete Townshend en Jimmy Page hebben een liefdadigheidsconcert voor hem georganiseerd.

De documentaire The Passing Show op YouTube, waar andere gebruikers al naar verwezen, is beslist de moeite waard!