Ronnie Lane & The Band "Slim Chance" - Anymore for Anymore (1974)

Ronnie Lane zijn post-(Small) Faces-jaren. Wat valt daar nu over te melden... Ik weet er bij lange na niet het fijne van, enkel dat wat ik hier en daar van het internet bij elkaar weet te schrapen. (Wat natuurlijk helemaal niet erg is, ik houd wel van een beetje mythe vorming. Het laat flink wat aan de verbeelding over, zeg maar.)

De schaarse informatie die ik mezelf eigen heb gemaakt vertelt me dat deze man het ''cement'' is geweest in twee bands. Altijd op de achtergrond aanwezig, maar intussen de stille kracht die alles draaiende hield. Een bescheiden man die zeer geliefd was in de ''scene'' en jammergenoeg op jonge leeftijd M.S. kreeg.
Ondanks dat klinkt zijn muziek altijd positief en met veel zorg en liefde gemaakt. Persoonlijk maakt zo'n insteek voor mij al 50% van het album. Ik dreig als een ouwe hippie te klinken nu, maar ja, boeien .

Wat meteen opvalt aan dit album is het verschil in stijl. Daar waar de Small Faces uitblonken in (bij tijden psychedelische) op blues georienteerde popliedjes en de Faces een beetje in het verlengde daarvan lagen verwachtte ik hier ook wel het nodige rock-werk.

Niets is minder waar. Dit album is een bonte collectie van muziekstijlen maar echte rock zul je hier niet vinden. Op sommige momenten is het folk, dan weer country of roots.

Schijnbaar losjes ingespeeld op het eerste gehoor, maar bij een meer serieuze beluistering wordt meteen duidelijk dat alles zeer strak in elkaar zit. Toch, het plezier straalt er ook van af. En bovenal is alles een, voor mij, volkomen unieke muzieksoort

Het zal er denk ik mee te maken hebben dat Ronnie hier voor het eerst echt zijn eigen ding kon doen, zonder beslommeringen van bandleden ( hij stelde Slim Chance immers zelf samen). De luisteraar maakt hier voor het eerst kennis met de persoon Ronnie Lane. Hij blijkt zelfs een zeer goede zanger!

Het beste nummer, de titel-track, werd ironisch genoeg niet goed genoeg bevonden voor een Faces album. Ik betwijfel of Lane dat erg heeft gevonden, aan dit album te horen: niet echt.

Het debuut van Ronnie Lane & Slim Chance. Mijn versie van de CD bevat als extraatje ook nog de single hit 'How Come' en de bijbehorende b-kant. Wat een heerlijk album! Grotendeels buiten opgenomen op Ronnie's boerderij Fishpool Farm op de grens van Wales. Op het titelnumner hoor je de wind langs de microfoon ruisen. Je hoort aan het eind van hetzelfde nummer kinderen joelen. Het plezier en de levenslust van Ronnie spatten van de plaat af. Verder sluit ik.me helemaal aan bij de recensie van mijn voorganger.
Overigens voor de geïnteresseerde verwijs ik ook nog even naar een voortreffelijke DVD met de titel 'The Passing Show - The Life & Times Of Ronnie Lane'.

Ik ken Ronnie eigenlijk alleen van The Small Faces, en via de documentaire over hen kwam ik bij de hierboven genoemde The Passing Show (te vinden op YouTube). Mooie, aangrijpende documentaire met veel aandacht voor de periode van na de grote successen met The (Small) Faces.

Ronnie Lane was bassist van The Small Faces en The Faces, voordat hij zijn eigen band Ronnie Lane & Slim Chance oprichtte. Die band heeft drie albums opgenomen, waarvan dit de eerste is. Op dit afwisselende album staan elementen van blues, rock, country en folk.

Later werd er bij hem Multiple Sclerose geconstateerd. Muzikale vrienden zoals Eric Clapton, Pete Townshend en Jimmy Page hebben een liefdadigheidsconcert voor hem georganiseerd.

De documentaire The Passing Show op YouTube, waar andere gebruikers al naar verwezen, is beslist de moeite waard!

ooit nam ik afscheid van mijn collectie lp's waaronder deze "Anymore for Anymore". veel op cd kunnen vervangen uitgezonderd dit moeilijk verkrijgbare album. onlangs eindelijk fysiek op cd kunnen aanschaffen (label See For Miles Records SEECD 338 made in France) met alle 13 hierboven genoemde nummers. vreemd genoeg wordt het een compilatie genoemd en begint het met de 1e single van dit album "How Come".

net als nlkink ben ik een groot fan van Ronnie Lane. was 17 toen ik dit album leerde kennen en ruim 50 jaar later voelt deze "warme" muziek als een hernieuwde kennismaking met een oude liefde. wellicht zou je de destijds unieke mix van blues, country, folk en andere muziekstijlen nu Engelse "americana" noemen.

voornamelijk eigen nummers van Ronnie Lane waarvan een aantal co-written plus o.a. de traditional "Careless Love" en een aantal covers waaronder "Roll On Babe" van de Amerikaanse folkie Derroll Adams en "Amelia Earhart's Last Flight" (McEnery/McPhall) dat ook gecoverd werd door Plainsong, de band van Ian Matthews en Andy Roberts.

het is niet alleen goud dat blinkt maar nummers als "How Come", "Bye and Bye", "The Poacher" en het titelnummer "Anymore for Anymore" zijn nog steeds een feestje voor de oren.

op de geweldige verzamelaar "Ooh La La: An Island Harvest" (2014) verschenen slechts 3 nummers van dit album, "The Poacher" (take 1) en live versies van "How Come" en "Tell Everyone". twijfel over de aanschaf van de boxset "Just For a Moment" (2019), want "Ooh La La" bevat vrijwel integraal zijn 2e en derde album uitgezonderd 1 nummer van elk album.

na "Anymore for Anymore" volgden nog 3 albums, t.w. "Ronnie Lane's Slim Chance" (1975), "One for the Road" (1976) en "See Me" (1980).

de aimabele, sympathieke uit de arbeidersklasse (zijn vader was vrachtwagen chauffeur) afkomstige Londenaar Ronnie Lane kreeg in 1977 de diagnose multiple sclerose. in de eindfase van zijn leven met deze ziekte werd een longontsteking hem fataal. hij overleed in 1997 op 51-jarige leeftijd in zijn woonplaats destijds, de stad Trinidad in de Amerikaanse staat Colorado.

Album werd geproduceerd door Ronnie Lane, Bruce Rowland en Glyn Johns
Recorded at Ronnie Lane's Mobile Studio, Fishool, Hyssington, Wales

de band "Slim Chance" ten tijde van dit album:

Ronnie Lane: vocals, guitar
Benny Gallagher: accordion, bass, guitar
Graham Lyle: banjo, mandolin, slide & 12-string guitar
Jimmy Jewell: saxophone
Billy Livsey: keyboards
Steve Bingham: bass
Ken Westlake: guitar
Bruce Rowland: percussion

hierbij een deelcitaat van de liner notes (John Tobler) over nadat Ronnie Lane in 1973 kort na de opnames van het Faces album "Ooh La La" de band had verlaten:

"Ronnie Lane, meanwhile, had decided on a fresh musical approach: he invested in a mobile studio, which was used by a number of major acts in the 1970s (including The Who), and in the autumn of 1973 also formed Slim Chance, a floating combo initially conceived as an eight piece band - his idea was to play in circus tents, and the group's debut performance was at Chipperfield's Circus on Clapham Common in South London on bonfire night, 1973. Lane had taken to living in a gypsy caravan, and wanted to extend this more relaxed lifestyle to his working hours. The group's first tour involved working in a circus big top, which was assembled and dismantled at various sites around Britain. At least, that was the plan - the reality was that the cost of this exercise was far more than Lane had anticipated, and the aggravation of dealing with local councils and trying to abide by safety regulations made the enterprise unworkable to the point where the Passing Show (as Lane dubbed the tour) only made a handful of appearances"

Ook vermeldenswaardig Rough Mix, een samenwerkingsverband met Pete Townshend uit 1977.