Michael Head & The Strands - The Magical World of the Strands (1997)

Michael Head is de stuwende kracht achter Shack en, vroeger, kinders, de Pale Fountains. Twee bands die nooit ook maar het tipje van een teen aan de grond hebben gekregen in de muziekbusiness. Zonde, maar de oorzaken hiervan zijn nog schrijnender.

Het is al vaak genoeg (en beter) beschreven wat een pech deze man (en zijn broer John) heeft moeten doorstaan. Toch even een kleine (edit: excuses, grote ) samenvatting:

Als een van de meest getalenteerde bands uit de jaren '80 (althans, als je in 1985 in Manchester het publiek van de Hacienda stil krijgt met muziek die compleet tegenovergesteld is aan dat wat op dat moment populair is in het indie-circuit, dan moet je toch over wat talent beschikken) kregen ze een dik contract bij Virgin.

Er werden twee fijne albums gemaakt, maar, vooral door een ietwat geforceerde ''eighties-stempel'' (als u begrijpt wat ik bedoel), bleef de band toch een beetje sukkelen in de marge.

De muziek die ze toen maakten, was pop muziek in de lijn van Lennon/McCartney (die komen toevallig ook uit Liverpool ) met jazz-achtige arrangementen. Vol gevoel en volgens het boekje, alleen was mr. Head jammergenoeg de enige die het boekje las.

Dan overlijdt de bassist plotseling aan een hersentumor en besluit Michael de band te ontbinden, om het twee jaar later samen met broer John toch nog eens te proberen. Voortaan heten ze Shack, maar, redelijk voorspelbaar, hun debuut album flopt.

Vastbesloten en met een nieuwe, meer folk-gerichte, sound gaan ze door (denk aan the Byrds, Nick Drake en Love). Hun tweede album Waterpistol is een meesterwerkje maar wat gebeurt er? De studio waar de master tapes in liggen opgeslagen brand af!

Uiteindelijk komt de toenmalige producer er achter dat hij nog reserve tapes heeft liggen. Ofwel: de tapes bevinden zich in een Amerikaanse huur-auto en, met een vertraging van twee maanden, komen ze toch nog terecht. Te laat want het label is net failliet gegaan . Waterpistol komt dan alsnog uit in 1995. Te laat voor Michael toch, want die heeft de band enige maanden eerder opgeheven...

**Wat nu komt heeft (eindelijk) wat met dit album te maken.**

Persoonlijk maakt Head stormige tijden door, maar als hij dan ineens, met hulp van een gepassioneerd fan, de optie krijgt om het nog maar een keertje te proberen in de studio, grijpt hij de kans aan. Met dit album als gevolg.

Wat Head's muziek zo bijzonder maakt is het feit dat hij, zoals altijd, volledig zijn eigen weg gaat en doet waar hij zin in heeft. Iets wat best geprezen mag worden aangezien toentertijd (1996/97) elk derderangs bandje een gouden plaat kon verdienen in Engeland, mits het maar lekker met de wind meewaaide.

Elk Shack album is een op zichzelf staand avontuur vol nieuwe ontdekkingen, maar deze hier is naar mijn mening het diepst en kleurrijkst. Niet qua geluid, dit plaatje is typische Head © muziek: psychedelische folk die hier en daar een klein beetje jazzy wordt. Overgoten met een perfect pop-sausje.

Het gevoel voor muziek in deze plaat, in elk van zijn platen, is iets wat ik zelden ben tegen gekomen.
Hoe hij het precies doet weet ik niet, maar hij presteert het om op een best wel klassieke manier liedjes te schrijven die toch volkomen uniek zijn, stuk voor stuk.

Er wordt duidelijk, en zoals altijd bij Shack, niet de standaard weg gekozen. Geen makkelijke 'hooks' en nergens ook maar een spoortje van ''showen''', van ''kijk eens wat een goed pop liedje ik schrijven kan''.
Nee, deze vent doet het puur voor de muziek en is verdorie een genie. Onnavolgbaar.

Wat, als gevolg, ook erg mooi is aan dit album: het schiet echt op een neer, van blijdschap naar duister verdriet, van lieftallige folk naar psychedelische rock. Maar, alweer, volkomen onbaatzuchtig, niet ''om dat ook nog even te laten horen'' maar omdat dat nu eenmaal bij het liedje hoort. ''Glynys and Jackie'' is hierbij de maatstaf, drie geweldige liedjes in één, adembenemend mooi.

Geholpen door de (co)productie van niemand minder dan Mark Coyle ( ja, ook ik, terwijl ik dit aan het schrijven ben, kom hier nu pas achter) is dit ook het eerste Shack album wat op alle gebieden helemaal ''af'' is.

En dan nog de melodien... Soms leidt de gitaar, soms de strijkers en de fluit zweeft daar zo nu en dan heerlijk tussen in. Altijd met een ingetogen passie.

Ook verdienen de zangharmonien een speciale vermelding, hoewel het een traktatie is dat elk Shack album heeft, blijft het iets fantastisch, de manier waarop deze twee broers elkaar aanvullen.

Ten slotte nog een speciale vermelding voor Loaded Man, geschreven en gezongen door broer John. Om een liedje akoestisch te brengen, met alleen een stem en een gitaar, moet je wat kunnen. Maak het dan ook nog 7 minuut 32 en je kan ''aan hem''. Hoe dit nummer wordt gebracht, echt diep respect voor deze kerel.
En dan heb ik het nog niet eens over de lading die dit liedje dekt, over de lading die eigenlijk dit hele album om de hoek komt kijken. Lees de teksten er op na en je weet wat ik bedoel.

Ja, dit is het album waar Michael Head, ondanks alle ellende, nog één keer aanzette, nietsontziend uithaalde, en zich wereldkampioen popmuziek mocht kronen.

Mooie tekst!

Onderstaande recensie van tondeman zat al een tijdje in mijn hoofd en vanavond moest het er maar eens van komen. Ik ben verbaasd dat dit album uit 1997 stamt, het heeft een soort tijdloze feel over zich. De tweede helft van The Magical World heeft duidelijk mijn voorkeur, na het verbluffende Glynys & Jacqui volgen alleen maar parels van het zuiverste water (Harvest Time en Loaded Man ).

Vergelijkingen? Lastig te geven, hoewel ik qua sfeer wel vaak aan Neutral Milk Hotel moet denken, qua intensiteit trouwens ook. Tegelijk is het weer heel anders, dus vergeet u dit maar.

Heerlijk dit! Hij gaat zo nog een keer op. Openingsbod 4*

PS Frankrijk???

Ik weet er precies het fijne niet van, maar dit album kwam tot stand door de gulle gift van een Franse fan en werd gerleased op het bekende "Megaphone" label'' .
Het is voor zover ik weet wel gewoon in Liverpool opgenomen trouwens.

En...ik zie dat ik hier sowieso het foute label heb ingevoerd, Marina is het (Duitse ) label van het Shack album "Waterpistol"...

Maar het gaat om land van herkomst van de artiest, dus verander dat gelijk ook maar dan

Wat een mooie ingetogen plaat is dit.
Doet me qua melancholie denken aan een kruising tussen Red House Painters en Nick Drake. Met natuurlijk dat extra snufje Shack.

Petje af voor de arrangementen trouwens. Ik ken niet veel platen waar deze zo perfect kloppen als hier.

Tijdens de eerste helft van deze plaat had ik het idee dat ik naar een Coldplay-kloontje zat te luisteren (stem lijkt ook veel op die van Martin), maar even later hoorde ik van Wim dat het dus blijkbaar andersom moet zijn. Toch is dat niet echt een compliment, want de nummers zijn nou niet echt memorabel te noemen.

Op de tweede LP-kant (Right... ) horen we een wat andere sound (Ik moet bijvoorbeeld denken aan Galaxie 500), deze bevalt me net als lebowski het beste. Toch kan ik maar één (wellicht 2) nummer vinden dat me echt beetgrijpt: Loaded man. Erg fraai, spaarzaam nummer, zeg! De runner-up is It's harvest time, een delicate en dromerige folkballad. Toch wat te weinig 'body' voor een hoge score, dit verder best aangename album. 3/5

Het blijft een mens bij de keel grijpen inderdaad, geweldig nummer. Als je daarna How to Dissappear Completely van Radiohead draait bekruipt je trouwens het vermoeden dat dit album ook bij Yorke in de kast staat.

En nog steeds kippenvel als ik het nummer draai. Als je daarna trouwens How to Disappear Completely van Radiohead opzet, bekruipt je het gevoel dat Yorke dit album - dat toen net drie jaar oud was - ook in de kast heeft staan.

Al viereenhalf jaar niets gepost bij dit kleine meesterwerkje. Twaalf stemmen.

Dit kleine meesterwerkje is inmiddels zeldzaam geworden en hiermee ook meestal erg duur... Op zich niet gek, want wie wil hier nu afscheid van nemen?

Natuurlijk, dat is erg jammer, niettemin heb ik er zowaar een op de kop kunnen tikken, want na hierover gelezen te hebben en naar te hebben geluisterd, ben ik er dan ook volledig weg van...
Vervelend alleen dat ik nu hierover iets moet schrijven terwijl dit gewoon gehoord moet worden. Bovendien heb ik nu ook nog te maken met lezers die slechts naar mijn tekstje kunnen kijken conform de Hollandse traditie: 'kijken, kijken, niet kopen'. Want dat laatste is veelal te duur, Jammer. (hoewel ik op dit moment van schrijven op de Britse Amazon toevallig nog een goedkoop tweedehandsje te koop zie!! Be fast!)

Niettemin laat ik dit album nog eens even op me inwerken voordat ik er kort over schrijf voor de vermogenden of de geluksvogels onder ons:

Luisterend naar dit licht psychedelisch meesterwerkje hoor ik zowel de eerdere Beatles en Nick Drake als de latere Radiohead terug. Het warme album is organisch van aard, mede ook door het akoestisch gitaarwerk en de violen en cello's die veelvuldig worden gebruikt tussen en achter de rammelende gitaren door. Ik hoor ook de verschillende seizoenen in de mooie songs terug met de licht zomerse klanken die worden afgewisseld met enigszins trieste melodieën en pijnlijke woorden over onder meer zijn toenmalige heroïneverslaving. Michael Head heeft een prachtige veelal sombere stem met een heerlijke noord-Engelse tongval. Aan te raden dus voor elke Anglofiel of muziekfreak.

Een album waar maar moelijk aan te komen was. Stond al een tijdje op mijn wensenlijstje. In 2015 is er gelukkig een remaster verschenen. Die had ik destijds even gemist Alsnog binnen en met veel plezier naar geluisterd. Het bizarre verhaal van deze artiest staat hierboven netjes opgeschreven. De associatie met de Red House Painters komt voor mij het dichtste bij. Prachtige, rustige en stemmige liedjes die betoverend (mist op het juiste moment en in de juiste stemming) op je inwerken.

Een helaas wat onbekend gebleven album. Stond al een lange tijd op mijn luisterlijst. En de conclusie is dat ik het eerder op had moeten pakken. Een album met een sterk retro-karakter doet het altijd goed bij mij. Het is vooral het psychedelische sausje dat hier goed werk verricht.